Siedzę sobie na robocie i cziluję bombę, wszystkie parametry w normie. Znienacka jak coś nie piźnie w sieci, wszystko się wyłącza. To czas na mnie, wchodzę do akcji. Tak k⁎⁎wa, wchodzę. Zerwałem się z fotela, potrąciłem kompot z kwasu siarkowego, który stał na stoliku obok, wyrżnąłem o sznurówki i głupi ryj sobie rozwaliłem. Włącza się automatyczny alarm, piszczę i dymię. No zdarza się, nic to. Niech zakład spierdala i się nie ogląda, ja sobie poradzę.
Wtem czuję, że jakiś średnio rozgarnięty gość, bardzo miły trzeba przyznać, ale jednak średnio rozgarnięty, chwyta mnie (a ja dymię), wyrywa kable (ale jak on rwał pięknie), bierze pod pachę (no to trochę niesmaczne, bo to już nie poranna świeżynka) i leci ze mną dokądś, najwyraźniej ratując. Lecimy schodami, lecimy korytarzem, lecimy jak Ewa Swoboda. Wypadamy na zewnątrz, kładzie mnie na beton (no chłodno), patrzy. Gaśnicę ma, ale tylko patrzy. Patrzy. Za chwilę gdzieś dzwoni, wzrok mu szuka czegoś w pustce. Pustce oddali czy pustce umysłu? No nic, ja sobie dymię, już nie siarką, ale szluga jaram, korzystając z nieoczekiwanej przerwy.
Nazywam się UPS i to moja historia.
#heheszki #pdk #pracbaza