#filmmeter

1015 + 1 = 1016

Tytuł: Madame X – Absolutna władczyni

Rok produkcji: 1977

Kategoria: Przygodowy

Reżyseria: Ulrike Ottinger

Czas trwania: 2h 21m

Ocena: 8/10

Kolejna przygoda z twórczością pani Ulrike Ottinger. To już czwarty film jej, który obejrzałam i dalej jest cudownie pojebanie.

Nie ma tu gatunku arthouse, zresztą nawet nie wiem jak określić ten film, więc wybrałam "przygodowy".

Na początku przygody trzeba zebrać drużynę. Tajemniczy komunikat dociera do wielu kobiet - o porzuceniu dotychczasowego życia i przyłączenia się do pirackiego statku kobiet, gdzie czeka złoto, miłość i przygoda. Tak więc obserwujemy szereg kobiet, które otrzymują ten komunikat i postanawiają przyłączyć się do Madame X.

Nie wszystko jednak jest zgodne z obietnicą, bowiem szefowa - tytułowa Madame X - jest autorytatywna, zapatrzona w siebie, zazdrosna i wymaga posłuszeństwa od załogi. Jednak kobietom to nie przeszkadza, przyzwyczajone do tego w poprzednim życiu wydają się bardziej skłonne podporządkować kobiecie rzucającej pustymi obietnicami, niż kolejnemu mężczyźnie.

Film jest campowy, arthousowy i jak to bywa w przypadku filmów fabularnych pani Ottinger niezmiernie śmieszny. No przynajmniej mnie śmieszyło tam bardzo wiele rzeczy - sama realizacja nie pomaga zachować powagi.

W roli Madame X Tabea Blumenschein - muza pani reżyser, zresztą pojawia się w wielu filmach reżyserki, grała też główną rolę w "Portrecie pijaczki" - też tam grała postać jakieś Madame, ale już bez "iksa".

Co ciekawe, sama Ottinger dostała po karku za ten film od ówczesnych feministek, bo owy obraz uwydatnia to, że patriarchalne zachowania są kopiowane przez kobiety. Reżyserka skwitowała ową krytykę tym, że to jakieś skrajne przedstawicieli, bo sama zawsze uważała się za feministkę i twórczynię feministyczną.

To ten film wybił niemiecką reżyserkę i dał jej uznanie na całym świecie - powiedzmy sobie szczerze, raczej pośród takich filmowych wariatów jak ja, a nie zwykły widzów.

Wątpię by zwykły widz dał radę obejrzeć takie filmy, które kręciła Ottiner. To czysta, feministyczna jazda, bawiąca się mitami i campowością niczym swego czasu Jarman (tylko oczywiście na swój sposób).

Absurdalne wątki, wklejone niechlujnie i niesynchronicznie dźwięki, dziwaczne stroje - to nie tylko znak tego filmu - jego realizacja przypomina zabawę studenciaka pierwszego roku, który chce się bawić konwencją.

Tyle, że Ottinger nie bawi się konwencją, tylko tworzy swój nowy, własny świat, gdzie reguły gatunków nie docierają. Dzięki temu dowolność realizacji i fabuły rozszerza się niczym kleks na kartce papieru.

Jestem fanką, kocham takie powalone kino, i na pewno duży wpływ na to ma niezwykłe poczucie humoru reżyserki - nie przypominam sobie kiedy ostatni raz poryczałam się ze śmiechu czy nie mogłam przestać się śmiać. Żadna klasyczna komedia nie wywołała we mnie takich salw śmiechu.

Na pewno obejrzę kolejne tytuły tej pani. Zabawo trwaj!

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

1014 + 1 = 1015

Tytuł: Carol

Rok produkcji: 2015

Kategoria: Melodramat

Reżyseria: Todd Haynes

Czas trwania: 1h 58m

Ocena: 10/10

Jeśli dobrze pamiętam widziałam ten film raz wcześniej (jeśli był jakiś rewatch po drodze to pamięć mi to wypłukała), 10 lat temu na festiwalu.

Pamiętam, że bardzo mi się podobał, coś 8/10.

Dziś, po powtórnym seansie jestem zobligowana podwyższyć ocenę. Ten film oglądało mi się o niebo lepiej niż po raz pierwszy, może dlatego, że rozwiązania fabularne były znane, więc mogłam się skoncentrować na innych rzeczach.

To drugi taki melodramat Haynesa, który bezczelnie kopiuje styl Douglasa Sirka - stylowego twórcy melodramatów z lat 50. To znaczy bezczelnie kopiuje to na wyrost, ale chciałam podkręcić jak mocno "Carol" jest melodramatem.

Melodramat często kojarzy się z czymś przesadzonym, kinem emocjonalnym, gdzie miłość bardziej przypomina morderczy bieg przez płotki niż romantyczny spacer jesiennym parkiem.

Tu też mamy bieg przez płotki: to w sumie miłość od pierwszego spojrzenia - młodej ambitnej Therese i starszej Carol, która jest na granicy rozwodu. Akcja dzieje się w latach 50., więc niezbyt fajowe czasy by odkrywać uroki swojej orientacji. Obie wydają się mieć głęboko w poważaniu środowisko dookoła, problemy i inne rzeczy, jeśli mogą tylko z sobą przebywać.

Oczywiście życie pozostawione szybko zacznie się upominać o swoje, szczególnie w kontekście Carol, której mąż wciąż nie może przeboleć rozstania. Dramatyczne losy postawią przyszłość związku dwóch w kobiet w dużej niepewności.

Czym więc objawia się owy melodramatyzm? Na przykład powtórzoną gadką Carol, że Therese spadła jej z nieba, została zesłana, niczym nadzieja na pogrążonego w nienawistnej rzeczywistości człowieka.

Co do ujęć, to korzystano z wyświechtanych symboli melodramatycznych - przeciągłe spojrzenia, zbliżenia przez szybę (np. w podróży autem) lub lustro, dużo znaczących zbliżeń, które zostawiają dla widza tropy niczym w wykwintnym kryminale (np. rękawiczki zostawione w sklepie).

Najciekawsze jest to, że to wszystko działa i przywraca melodramatowi jako gatunkowi szacunek. Przynajmniej mi, bo dla mnie melodramaty zawsze wydawały się takie na wyrost. Tutaj jednak Haynes pięknie unika ckliwości, chociaż często w nią bezpośrednio celuje, a dzięki aktorskim wyżynom Blanchet i Mara możemy obserwować rodzącą się miłość zarówno ze skandynawską obojętnością, czekając na pierwszy upadek w tym biegu z przeszkodami, albo z drżeniem serca, czując ogromne uczucie, które przyciąga główne bohaterki i nie chce za nic odpuścić.

W "Daleko od nieba" Haynes dotarł w swoim kopiowaniu klisz melodramatycznych do samego końca, bo często regułą melodramatu jest także tragiczny koniec, no - tragiczny powiedzmy w takim sensie, że jest dosłownie "daleko od happy endu (nieba)".

W "Carol" jednak nieco nagina reguły i tutaj miłość wygra to nierówne starcie. A mimo to i tak końcówka dalej wpisuje się w reguły gatunku - reżyser przez cały film trzyma w ryzach gatunkowość.

Czasami się jednak zastanawiałam na ile to robota aktorek, które potrafiły tak zagrać, by spuścić naleciałości melodramatu a zostawić sam środek, wokół można zbudować na wpół nieszczęśliwą relację.

Kostiumy, muzyka, zdjęcia, montaż wtórują ręce reżysera we współudziale aktorów.

Trochę szkoda, że Haynes porzucił drogę "melodramatyzowania", jego kolejne filmy są zaledwie poprawne, ale nie bawią już tak realizacją i wczutką i jak się okazało w "December" tutaj akurat dwójka aktorek nie podołała podniesieniu jakości filmu (Natalie Portman i Julianne Moore - która przecież była znakomita w "Daleko od nieba").

Mimo wszystko nie jestem pewna, czy "Carol" kiedykolwiek zachęci mnie do nadrobienia filmografii Sirka - co innego jest jednak gdy twórca podpiera się specjalnie gatunkiem, a co innego gdy ktoś po prostu kręci w takim stylu.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

1013 + 1 = 1014

Tytuł: Martwe zło: Ogień

Rok produkcji: 2026

Kategoria: Horror

Reżyseria: Sébastien Vanícek

Czas trwania: 1h 50m

Ocena: 6/10

Nie jest to niestety poziom poprzedniego z serii "Martwe zło: Przebudzenie".

Podobnie jak w Przebudzeniu mamy tutaj rodzinkę, która po śmierci syna, brata i męża, próbuje ogarnąć się w żałobie. W tym przeszkodzą demony systematycznie opętujące po kolei każdego.

Gore się sprawdza, aktorsko też nie jest źle, ale te rodzinne konflikty wyostrzone przez ostry język demonów nie miał takiej siły rażenia co "Przebudzenie". Tam działała klaustrofobiczna atmosfera, no i jednak wszystkie postacie wpadające w łapy demonów były sympatyczne, znaczy do polubienia.

Tu jest ciężej, prawie każdy z rodziny ma jakąś niefajną przywarę, może tylko Alice (żona zmarłego) jest "likeable".

Ale i tak bawiłam się wyśmienicie - demony są wredne, krew się leje, sposoby zabijania odkrywamy przeróżne (nie dla wrażliwych widzów, ale chyba przy tej serii to wiadomo).

Ot, solidny horror. Ale niestety, nic poza tym, aż sprawdziłam i "Przebudzenie" dostało ode mnie 8/10. Tu spadek o dwa punkty.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem #horror

1012 + 1 = 1013

Tytuł: Papillon. Motylek

Rok produkcji: 2017

Kategoria: Dramat

Reżyseria: Michael Noer

Czas trwania: 2h 13m

Ocena: 7/10

Pamiętam, że film z 1973 zrobił na mnie ogromne wrażenie, ale ta nowsza wersja umknęła mi i dopiero niedawno ją nadrobiłam.

Niestety, aktorsko to zaledwie poziom solidny, ale ciężko konkurować przecież z aktorskimi pokazami Steve'a McQueena i Dustina Hoffmana. Tutaj Papiego gra Charlie Hunnam, a Degę Rami Malek.

Mimo wszystko dobrze się oglądało, co prawda chyba moc rażenia była silniejsza w starszej adaptacji, ale ową nowsza ekranizację wspomnień Herniego "Papilona" ogląda się całkiem dobrze.

Sama historia? Ucieczka z kolonii karnej, gdzie życie to gehenna, lub raczej piekło, chociaż złapanie na ucieczce wrzuca więźniów w jeszcze gorsze koszmary. Henri, niesłusznie skazany za morderstwo, chce uciec stamtąd za wszelką cenę. Szansy upatruje w Loisie Dega, który ma forsę potrzebną na ucieczkę, ale warunki fizyczne i inne rzeczy raczej nie wróżą mu długiego życia w kolonii. Henri postanawia mu pomóc w przeżyciu, w zamian chce forsy.

Z czasem mężczyźni mocno zaprzyjaźniają się, i postanawiają razem uciec z kolonii.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

1011 + 1 = 1012

Tytuł: Rycerze

Rok produkcji: 1993

Kategoria: Sci-Fi / Akcja

Reżyseria: Albert Pyun

Czas trwania: 1h 30m

Ocena: 7/10

W postapokaliptycznym świecie cyborgi są wampirami - muszą przyjmować krew, by żyć wiecznie. Są też złymi bandytami, którzy chcą podbić cały świat i wyssać z niego krew.

W tej beznadziei jest jednak jeden bohater, a raczej bohaterka - Nea, która spotyka na swojej drodze zwykłego cyborga, który jest zaprogramowany by bić się z tymi złymi. Nea dostaje porządny trening od niego i z czasem jego gotowa by stanąć w szranki z bandytami.

Niesamowicie wszedł mi ten film - fajne waleczki, bohaterka "piorunująca" #pdk, świat postapo i Lance Henriksen jako największy złol.

Niby to miał być kolejny gniot VHS, a okazał się całkiem sprawnym i wciągającym obrazem.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #kinozmahjongiem

1010 + 1 = 1011

Tytuł: Draw This, Then Die!

Rok produkcji: 2026

Kategoria: Anime / Komedia / Slice of Life

Reżyseria: Hiroaki Akagi

Czas trwania: 4h 36min

Ocena: 8/10

Tytuł oryginalny: Kore Kaite Shine

Format: TV, 12 odc, 23min/odc | Źródło: Manga | Studio: Shin-Ei Animation | Ocena na AniList: 7.8/10 | AniList | MyAnimeList

Historia o rysowaniu mangi opowiedziana z dwóch perspektyw. Pierwsza to dziewczynek, które przepełnia entuzjazm i inne pozytywne emocje a druga to wspomnienia byłej mangaki, które wiążą się z cierpieniem, stresem i finalnie wypaleniem.

Bardzo emocjonalna opowieść i fajnie ze sobą kontrastują te dwie perspektywy, tworzenia czegoś hobbystycznie z pasji i jak praca zawodowa potrafi zniszczyć pasję.

Wygenerowano za pomocą https://animemeter.vercel.app

#filmmeter #anime

1009 + 1 = 1010

Tytuł: Paradoks

Rok produkcji: 2012

Kategoria: Kryminał / Sensacyjny

Czas trwania: 13 x 45min

Ocena: 8+/10

Dobry, trzymający w napięciu serial kryminalny.

Okazuje się, że nie wszystko jest takie proste jak się na pierwszy rzut oka wydaje, a prawdziwe życie czasem nie daje się wcisnąć w sztywne, biurokratyczne ramy.

Szkoda, że powstał tylko jeden sezon.

Do obejrzenia za darmo na VOD TVP:

https://vod.tvp.pl/seriale,18/paradoks-odcinki,323384

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #seriale #linda #boguslawlinda

1008 + 1 = 1009

Tytuł: Na skraju jutra

Rok produkcji: 2014

Kategoria: Akcja / Sci-Fi

Reżyseria: Doug Liman

Czas trwania: 113m

Ocena: 8/10

Świetny film. Fajnie podany motyw zabawy z czasem, powód dla którego tak się dzieje też świeży. Tom Cruise bardzo dobry w roli, Emily Blunt też świetna. Naprawdę robi robotę pod tym względem, że siedzimy i czekamy czego dziś się dowie major Cage, czego nie wiedział jeszcze wczoraj. Podobało mi się, że kilka ścieżek, które podjeli okazało się ślepych. Polecam, naprawdę fajny motyw i do tego dobrze wykonany, brakuje takich filmów, sam właściwie obejrzałem tylko Dzień Świstaka, muszę pokopać trochę w tytułach i obejrzeć jeszcze coś w tym stylu.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #scifi #tomcruise

1007 + 1 = 1008

Tytuł: Czarna wdowa

Rok produkcji: 2021

Kategoria: Akcja / Sci-Fi

Reżyseria: Cate Shortland

Czas trwania: 2h 14min

Ocena: 3/10

„Czarna Wdowa” to niestety dość kiepski film. Fabuła jest przewidywalna, akcja momentami przesadzona, a całość zwyczajnie się dłuży. Mimo dobrej obsady i kilku zabawnych scen film nie wykorzystuje swojego potencjału. 4/10.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #filmy #avangers

1006 + 1 = 1007

Seth z kolegami w #piechuroglada :popcorn:

---------

Tytuł: Superbad

Rok produkcji: 2007

Reżyseria: Greg Mottola

Kategoria: #komedia

Czas trwania: 114 min

Moja ocena: 6/10

Dwójka mało popularnych kumpli stara się zorganizować alkohol na ostatnią wielką imprezę po ukończeniu liceum.

Jakoś nie jestem fanem komedii Setha i ferajny, nigdy do mnie ten humor specjalnie nie trafiał. Ten film ogląda się akurat ok, można się kilka razy uśmiechnąć, ale do wybuchu śmiechu się nigdy nie zbliżyłem. Początek jest nawet spoko, ale gdzieś po pół godzinie straciłem zainteresowanie tym, co się dzieje na ekranie. Rozumiem czemu ten film zdobył status kultowej komedii w USA - bo większość uczniaków musiała się zmagać z misją zdobywania alkoholu na imprezy, niektórzy mogli czuć się wyrzutkami, duża część pewnie miała jakieś przygody związane z pierwszymi miłościami i nieudanymi podbojami seksualnymi. Dla mnie jednak ten klimat amerykańskiego liceum jest dość odległy, więc trochę mi latało co się tam dzieje. Polecam raczej młodszym widzom (sorry staruszki).

#filmy #kino #filmmeter

1005 + 1 = 1006

Tytuł: Obcy

Rok produkcji: 2025

Kategoria: Dramat

Reżyseria: François Ozon

Czas trwania: 2h

Ocena: 7/10

Ekranizacja powieści Alberta Camusa, recenzowanej w zeszłym roku w #klubczytelniczy.

Piękne zdjęcia, klimatyczny soundtrack, dobrze poprowadzona fabuła (co ciekawe, wzbogacająca historię Meursaulta o parę rzeczy z retellingu Kamela Daouda The Meursault Investigation).

Przyczepiłabym się jedynie odtwórcy głównej roli (Benjamin Voisin). Ogólnie to grał dobrze, ale czasem jego interpretacja postaci szła w stronę cynicznego, wyrachowanego psychopaty, a Meursault - jeśli już mamy bawić się w diagnozowanie go - był prędzej neuroatypowym spierdoxem, niż klasycznym socjopatą. Może wrażenie byłoby lepsze, jakby do tej roli wzięli kogoś bardziej niepozornego, a nie gościa o urodzie badboya z reklamy perfum.

Aktorka, która grała Marie (Rebecca Marder) całkiem ładna, ale mogli ją inaczej uczesać, bo jej fryzura to lata 40., a nie połowa 30.

Film obecnie leci w kinach studyjnych, ale że premierę światową miał ponad rok temu, pewnie da radę znaleźć piracką wersję.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter

1004 + 1 = 1005

Tytuł: Smoking Behind the Supermarket with You

Rok produkcji: 2026

Kategoria: Anime / Komedia / Romans / Slice of Life

Czas trwania: 4h 48min

Ocena: 8/10

Tytuł oryginalny: Super no Ura de Yani Suu Futari

Format: TV, 12 odc, 24min/odc | Źródło: Manga | Studio: Asahi Production | Ocena na AniList: 8.1/10 | AniList | MyAnimeList

Sasaki jest zmęczonym życiem 45 letnim korposzczurem, który pracuje do wieczora. Wytchnienie po pracy dają mu zakupy w jego ulubionym całodobowym supermarkecie i fajeczka. Tak poznaje Tayamę.

Bardzo przyjemnie się to oglądało. Nie ma tu jakiejś wielkiej historii. Po prostu codzienne spotkania i powolne budowanie relacji. Bardzo podoba mi się relacja między bohaterami. On jest trochę niezdarny, niezręczny w rozmowie, a ona często z niego żartuje, ale ogólnie to mu pomaga i lubi spędzać z nim czas.

Bardziej to slice of life niż romans.

Wygenerowano za pomocą https://animemeter.vercel.app

#filmmeter #anime

1003 + 1 = 1004

Roboty napierdzielają się z potworami. Zapraszam na #piechuroglada :popcorn:

---------

Tytuł: Pacific Rim

Rok produkcji: 2013

Reżyseria: Guillermo del Toro

Kategoria: #scifi #akcja

Czas trwania: 131 min

Moja ocena: 7/10

Ludzkość musi bronić się przed potworami wyłaniającymi się z głębin oceanu. Do tego celu używa ogromnych, sterowanych przez ludzi robotów.

Oglądam ten film już któryś raz i chyba za każdym razem podoba mi się trochę bardziej. Dalej uważam, że aktorstwo leży i kwiczy, główny bohater i styl w jakim prowadzi narrację jest boleśnie bezpłciowy, fabuła jest durna, a wszystkie sekwencje wypełniające czas pomiędzy kolejnymi starciami mechów i kaiju wywołują uczucie zażenowania. Ale, na rany koguta, te potyczki! Moim skromnym zdaniem do tej pory jeszcze żaden film nie był w stanie oddać w podobny sposób skali takiego pojedynku oraz sprawić by widz poczuł, jak ogromne muszą być mechy i potwory, jaka niesamowitą moc kryje się za każdym ciosem. Walka w Hongkongu to uczta dla zmysłów, mój wewnętrzny chłopczyk tupał nogami z podekscytowania. Zmarnowany potencjał widzę właściwie w tym, że del Toro mógł jeszcze bardziej pójść w klimat anime, zarówno przy prowadzeniu aktorów jak i kamery, no ale nie można mieć wszystkiego. Polecam na seans dla dużych dzieci.

#filmy #kino #filmmeter

1002 + 1 = 1003

Duchowa podróż w #piechuroglada :popcorn:

---------

Tytuł: The Darjeeling Limited

Rok produkcji: 2007

Reżyseria: Wes Anderson

Kategoria: #dramat #komedia

Czas trwania: 91 min

Moja ocena: 7/10

Trójka braci wybiera się w podróż po Indiach, by odnaleźć zarówno się, jak i samych siebie.

Nie jest to według mnie najlepszy film Wesa, ale jak to bywa z jego dziełami i tak jest dobry. Dostajemy wyraźne postaci, absurdalne sytuacje, szczyptę humoru, a wszystko to pływające w Andersonowskim wywarze symetrycznych kadrów, przemyślanej kolorystyki, oraz precyzyjnych i mechanicznych ruchów kamerą - wywar ten będzie coraz bardziej intensywny wraz z upływem lat. Wydaje mi się, że akcja jest tu trochę nierówna i pewne momenty mi się dłużyły, ale widok tych potłuczonych osobowości próbujących mimo wszystko w jakiś sposób posklejać się na nowo wywołał we mnie uczucie melancholii, smutku, ale też nadziei (ostatnia scena z odrzuceniem bagażu przeszłości uderza mocno). Polecam fanom twórczości Wesa, ale też tym, którzy sami są trochę rozbici.

#filmy #kino #filmmeter

1001 + 1 = 1002

Tytuł: Dara-san of the Reiwa Era

Rok produkcji: 2026

Kategoria: Anime / Komedia / Horror / Supernatural

Reżyseria: Masato Suzuki

Czas trwania: 5h 12min

Ocena: 5/10

Tytuł oryginalny: Reiwa no Dara-san

Format: TV, 13 odc, 24min/odc | Źródło: Manga | Studio: Asahi Production | Ocena na AniList: 6.6/10 | AniList | MyAnimeList

Anime opowiada o dwójce rodzeństwa, które wkroczyło na zakazany teren, którego chroni wężowe bóstwo z wielkimi cycami i zaprzyjaźniają się z nim.

Dość dziwne anime. Jest tu połączenie kilku gatunków, ale całość wydaje mi się dość niespójna. Główna część skupia się na takich anime wygłupach, które po kilku odcinkach zaczęły nudzić. Trochę zboczonych żarcików. Najbardziej nie rozumiem dlaczego wężowa pani co kilka odcinków biegała z odsłoniętymi sutami. ¯\\(ツ)/¯ Pewnie to ważny element fabularny.

Jest też część opowiadająca jej genezę i historię tego miejsca, która miała poważny ton i to było nawet ciekawe. Są duchy, jakiś japoński folklor, elementy horrorowe. Szkoda, że więcej tego nie było. Ta część mnie bardziej zainteresowała.

Wygenerowano za pomocą https://animemeter.vercel.app

#filmmeter #anime

1000 + 1 = 1001

Tytuł: Tajemnicze złote miasta

Rok produkcji: 1982

Kategoria: Animacja / Anime

Reżyseria: Bernard Deyriès, Hisayuki Toriumi

Liczba odcinków: 39

Ocena: 9/10

Solidna animacja z kapitalna ścieżką dźwiękowa.

Zastanawiałem się jaki jest prawdziwy cel Mendozy - z jednej strony zależało mu mocno na złocie z drugiej pomagał dzieciom. Liczyłem na jakiś mroczny sekret - no niestety nic takiego się nie wydarzyło.

Zakończenie w porządku choć bez rewelacji

Do obejrzenia na CDA.

Wygenerowano za pomocą https://filmmeter.vercel.app

#filmmeter #cda #filmy #bajki

999 + 1 = 1000

Tytuł: Nichijou - My Ordinary Life

Rok produkcji: 2011

Kategoria: Anime / Komedia / Slice of Life

Czas trwania: 9h 58min

Ocena: 8/10

Tytuł oryginalny: Nichijou

Format: TV, 26 odc, 23min/odc | Źródło: Manga | Studio: Kyoto Animation, Animation Do | Ocena na AniList: 8.3/10 | AniList | MyAnimeList

Zbiór głupich gagów opierających się głównie na absurdalnym humorze. Serię znałem z fragmentów popularnych w Internecie, w końcu obejrzałem i okazała się jeszcze głupsza niż się spodziewałem (czyli jeszcze lepsza).

Wygenerowano za pomocą https://animemeter.vercel.app

#filmmeter #anime

998 + 1 = 999

Tytuł: Young Ladies Don't Play Fighting Games

Rok produkcji: 2026

Kategoria: Anime / Drama

Reżyseria: Shouta Ibata

Czas trwania: 4h 48min

Ocena: 7/10

Tytuł oryginalny: Tai-Ari deshita.: Ojou-sama wa Kakutou Game nante Shinai

Format: TV, 12 odc, 24min/odc | Źródło: Manga | Studio: diomedéa | Ocena na AniList: 7.4/10 | AniList | MyAnimeList

Anime opowiada o grupce dziewczyn z restrykcyjnej szkoły, w której granie jest zakazane, które potajemnie grają nocami w Street Fightera.

Ciekawy pomysł na anime. Nie sądziłem, że mnie wciągnie, spodziewałem się głupkowatej komedyjki, ale te walki w Street Fighterze wciągały jak naprawdę dobry battle shonen.

Ja o Street Fighterze nic nie wiem, nie mam pojęcia czy to co pokazywali na ekranie rzeczywiście było wybitne, ale to jak potrafili prowadzić narracje, budować napięcie i pokazywać emocje bohaterów było super.

Oprócz samej gierki jest pewna głębia, każdy z bohaterów ma jakieś motywacje, pragnienia i oprócz kilku dość przerysowanych postaci to mnie te historie ciekawiły.

Wygenerowano za pomocą https://animemeter.vercel.app

#filmmeter #anime

997 + 1 = 998

Tytuł: The Witch: Part 2. The Other One

Rok produkcji: 2022

Kategoria: Sci-fi

Reżyseria: Park Hoon-jung

Czas trwania: 137 minut

Ocena: 7/10

Trochę za długo czekałem i przez trochę nie ogarniałem, kto jest kim (a film się dzieje zaraz po jedynce). Fajnie się bili.

#filmy #filmmeter

996 + 1 = 997

Tytuł: The World Is Dancing

Rok produkcji: 2026

Kategoria: Anime / Drama

Czas trwania: 5h 12min

Ocena: 5/10

Tytuł oryginalny: World Is Dancing

Format: ONA, 13 odc, 24min/odc | Źródło: Manga | Studio: Cypic | Ocena na AniList: 7.1/10 | AniList | MyAnimeList

To nie jest złe anime, ale nie bardzo zrozumiałem o co w nim chodziło. Chyba jest zbyt artystyczne dla mnie.

Główny bohater jest członkiem japońskiej 14-wiecznej grupy artystycznej, jest synem lidera więc sporo się od niego oczekuje. W pierwszych odcinkach trenuje niechętnie, zastanawia się nad sensem świata i po co właściwie ludzie tańczą. I na tym etapie historia mi się podobała.

Potem historia skupiła się bardziej na występach artystycznych a ja nie bardzo potrafiłem czerpać przyjemność z oglądania tego. Ja to jestem prostak, dla mnie to oni chodzili sobie po scenie, tupali, coś tam śpiewali jakąś historię i nic z tego więcej wyciągnąć nie potrafię.

Wygenerowano za pomocą https://animemeter.vercel.app

#filmmeter #anime