#natura

Gierki słowne. :slightly_smiling_face:

#elonmusk #natura #trawa #marihuana #narkotykizawszespoko #heheszki #humorobrazkowy #graslowna #wsparteai

Jak puszyste listki :fallen_leaf: Barczatka dębolistna (Gastropacha quercifolia), znana też jako namiotówka dębolistna, to nasz największy motyl nocny z rodziny barczatkowatych, który dorasta do około dziewięciu centymetrów. Przypomina z wyglądu pokryty delikatnym puszkiem, rdzawobrązowy liść o ząbkowanych krawędziach – podczas spoczynku specjalnie składa skrzydła tak, by tylne były mocno wysunięte spod przednich, co pomaga jej uzyskać charakterystyczny, liściopodobny kształt. Podobny rodzaj kamuflażu rozwinęły także niektóre jej krewniaczki, jak na przykład barczatka chochołówka (Gastropacha populifolia) przypominająca z wyglądu suchy, zbrązowiały liść topoli (ostatnie zdjęcie).

Barczatki żyją w postaci dorosłej dość krótko i dzięki temu, że potrafią znakomicie wtopić się w otoczenie, są często trudne do wypatrzenia.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #owady #motyle #cmy

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Widać, nie widać :mag: Motyl Kallima inachus występuje w tropikalnych regionach Azji i wyróżnia się intensywnymi, jaskrawymi kolorami – górna strona jego skrzydeł jest częściowo niebieska, częściowo żółta i częściowo czarna. Mimo to potrafi bardzo sprawnie zniknąć w otoczeniu. Od spodu jego skrzydła wyglądają jak niepozorny, wysuszony, zbrązowiały liść, co zainspirowało angielskie nazwy tego gatunku: dead leaf, orange oakleaf i Indian oakleaf.

Kallima inachus osiąga rozpiętość skrzydeł do 11 centymetrów. Przez swoje rozmiary i kolory przyciąga uwagę ptaków, które chętnie na niego polują. Podczas pościgu stara się często zmieniać kierunek lotu, a następnie przysiąść niezauważenie wśród listowia – po złożeniu skrzydeł zamiera w bezruchu i udaje liść, co często wystarczy, by zmylić napastnika.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #owady #motyle #azja

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Skrzydła jak liście :fallen_leaf: Motyle z gatunku Zaretis itys, znane w języku angielskim jako skeletonized leafwing, mają niezwykłe skrzydła, które do złudzenia przypominają opadłe liście – z nieco nierównymi krawędziami, małymi plamkami wyglądającymi jak dziurki wygryzione przez owady, a także kolorami i wzorami imitującymi naturalną powierzchnię i unerwienie liścia.

Motyle te występują w tropikalnych lasach Ameryki Środkowej i północnej części Ameryki Południowej. Osiągają rozpiętość skrzydeł do około sześciu centymetrów i dzięki swojemu wyglądowi idealnie wtapiają się w swoje naturalne otoczenie.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #owady #motyle #amerykapoludniowa

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Niby jabłko to jabłko, nic bardziej mylnego! Mamy tysiące odmian, a każda jest wynikiem pracy wielu dziesiątek, może setek pokoleń naszych przodków.\ \ Zapraszam Was do świetnego i ogólnodostępnego sadu kolekcyjnego w Parku Narodowym Gór Stołowych. To tam nagrywałem materiał, ale

Polowanie z przynętą :fish: Niektóre czaple, jak czapla zielona (Butorides virescens) używają przynęty podczas polowania na ryby. Może to być na przykład małe pióro, gałązka, martwy owad lub kawałek chleba.

Czapla upuszcza przynętę na powierzchnię wody w pobliżu brzegu, a następnie uważnie obserwuje podpływające do niej ryby. Jeśli są dla niej za duże, szybko reaguje i zabiera im wabik, po czym czeka, aż odpłyną lub przekłada go w inne miejsce. Dopiero, kiedy do przynęty zbliży się ryba odpowiednich rozmiarów, czapla atakuje.

https://www.youtube.com/watch?v=Porp5v5lLKk

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #ryby

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

#koty #wieś #natura

Zamieszkałem na wsi. Mam nowego przyjaciela. A przy okazji nakarmiłem kotki :slightly_smiling_face:

Za rogiem stadnina koni i las.

I taka fajna ławeczka na skraju lasu.

Chilluję :slightly_smiling_face:

Czapla jak koliber :hibiscus: Agamia (Agamia agami), zwana też czaplą zielonoskrzydłą, występuje w Ameryce Środkowej i w północnej części Ameryki Południowej i jest uznawana za jedną z najpiękniejszych czapli świata. W Brazylii bywa nazywana socó beija-flor, czyli czapla-koliber. Wyróżnia się ciekawym ubarwieniem: ma kasztanową szyję i tułów, ciemnozielone skrzydła i kontrastowe, jasnoniebieskie pióra na czubie, na przedniej części szyi i w tylnej części grzbietu. W sezonie lęgowym czapla dodatkowo „rumieni się” – pozbawiona piór skóra pomiędzy jej oczami a dziobem zmienia wtedy kolor z żółtego na czerwony.

W porównaniu do innych czapli agamia ma stosunkowo krótkie nogi oraz bardzo długi, cienki dziób. Przeciętnie osiąga długość ciała do 76 cm i wagę do 580 g. Prowadzi skryty tryb życia i występuje przede wszystkim na leśnych bagnach i mokradłach, gdzie poluje na małe ryby, płazy, gady i ślimaki. Postępujące niszczenie jej naturalnych siedlisk powoduje, że jest obecnie klasyfikowana jako gatunek bliski zagrożenia.

Jej nazwa gatunkowa nawiązuje do słowa agami oznaczającego w języku rdzennej ludności z Kajenny „leśnego ptaka”.

https://youtu.be/XWqgWxXiQK8?t=113

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #amerykapoludniowa

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Czarny parasol :umbrella: Czapla czarna (Egretta ardesiaca) jest znana ze stosowania interesującej techniki polowania określanej w języku angielskim jako canopy feeding – polega ona na tym, że podczas brodzenia w wodzie czapla pochyla się i rozkłada skrzydła wokół głowy, tworząc rodzaj parasola. Cień, który rzuca na powierzchnię, redukuje refleksy światła słonecznego, pozwalając jej łatwiej dostrzec zdobycz, a także ukrywa jej sylwetkę widzianą spod wody i co najważniejsze, wabi małe ryby, które instynktownie szukają schronienia w zacienionych miejscach w wodzie.

Czapla czarna żyje w środkowej i wschodniej Afryce. Zamieszkuje okolice płytkich zbiorników wodnych i podobnie jak inne czaple, żywi się przede wszystkim rybami, okazjonalnie zjadając także owady, skorupiaki i małe płazy. Poluje za dnia, szczególnie chętnie o zachodzie słońca – niekiedy w pojedynkę, niekiedy w grupach liczących przeciętnie do pięćdziesięciu osobników, choć notowano też większe grupy liczące nawet dwieście czapli.

Jak wskazuje nazwa, czapla ta ma czarne upierzenie. Jedynym kolorowym elementem jej wyglądu są jaskrawe, intensywnie żółte łapy, przez co wygląda trochę, jakby nosiła czarne legginsy.

https://www.youtube.com/watch?v=q-V0ir5B_EQ

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #afryka

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Oryginalne kolory :white_circle::large_yellow_circle::large_blue_circle: Czapla modrolica (Pilherodius pileatus) zamieszkuje tropikalne lasy deszczowe na obszarze od środkowej Panamy do południowej Brazylii i wyróżnia się wyjątkowo egzotycznym wyglądem – ma bardzo jasne, kremowobiałe upierzenie z czarną „czapeczką”, niebieską skórę na odcinku pomiędzy okiem a dziobem oraz niebieski dziób, przy końcu zmieniający odcień na różowawy.

Gatunek ten wciąż jest dość słabo poznany. Czapla modrolica zasiedla przede wszystkim okolice bagien i małych, płytkich zbiorników wodnych położonych w głębi lasów deszczowych, choć niekiedy pojawia się też na terenach przekształconych przez człowieka. Żywi się głównie rybami, a okazjonalnie poluje też na żaby, kijanki i owady żyjące w pobliżu wody. Jest bardzo terytorialna i prowadzi w większości samotny tryb życia.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #amerykapoludniowa

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Największa czapla :first_place_medal: Czapla olbrzymia (Ardea goliath) to największa żyjąca obecnie czapla, osiągająca długość ciała do 150 cm, rozpiętość skrzydeł do 230 cm i wagę ponad 4 kg. Zasiedla Afrykę Subsaharyjską, Irak i południowy Iran i żyje przede wszystkim w pobliżu płytkich jezior, bagien i trzęsawisk namorzynowych. Jest na swój sposób jedną z najbardziej „wodnych” czapli – bardzo rzadko oddala się od wody, a kiedy się przemieszcza na większe odległości, leci wzdłuż cieków i zbiorników wodnych, unikając kierowania się w stronę lądu.

Czapla olbrzymia, podobnie jak inne duże czaple, stosuje raczej pasywną technikę polowania i czatuje na ryby, stojąc w bezruchu w wodzie. Kiedy zauważy zdobycz, szybko atakuje i przebija ją swoim dziobem, a następnie połyka ją w całości. Czaple te, z uwagi na swoje rozmiary, potrafią łapać dość duże ryby i miewają potem problem z „ogarnięciem” szamoczącej się ofiary, ponieważ przed połknięciem muszą ją ułożyć głową naprzód. Idzie im to zwykle dość powoli, z czego korzystają rybożery, bociany czy pelikany, dość często próbujące podkraść zdobycz czapli.

Ryby zjadane przez czaplę olbrzymią ważą zwykle do 1 kg. Cięższe są zwykle odrzucane, chociaż odnotowano też przypadek czapli, która była w stanie upolować i połknąć rybę ważącą około 1,4 kg. Czapla ta ignoruje małą zdobycz i łapie przeciętnie dwie lub trzy ryby dziennie – poluje szczególnie na tilapie, karpie, a także ryby prażmowate i mugilowate. Podobnie jak inne czaple, jest też w stanie zjadać inne niewielkie zwierzęta, takie jak wodne skorupiaki, owady, żaby, jaszczurki, węże, małe ssaki, a okazjonalnie nie pogardzi także padliną.

Ostatnie zdjęcia: nietypowa para :revolving_hearts: – czapla olbrzymia i czapla siwa. Czaple olbrzymie w czasie lęgów przyłączają się czasem do grup innych ptaków brodzących, jednak z zasady dobierają się w pary z przedstawicielami własnego gatunku. Ta dziwna, jednak jak widać, mocno związana ze sobą para została sfotografowana w Parku Narodowym Krugera w RPA.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #afryka

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Sprytna rybka

#ciekawostki #natura #przyroda

Nietypowa czapla :spoon: Rakojad (Cochlearius cochlearius), w języku angielskim znany jako boat-billed heron, to jeden z najdziwniej wyglądających przedstawicieli rodziny czaplowatych – wyróżnia się przede wszystkim masywnym, krótkim i szerokim dziobem, niepodobnym do dziobów innych czapli. Na głowie ma wydatny czub z ciemnych piór, nieco większy u samców niż u samic, który po nastroszeniu wygląda jak pierzasta korona.

Rakojad żyje w lasach namorzynowych Ameryki Środkowej i Południowej. Żeruje nocami w płytkich zbiornikach wodnych i żywi się przede wszystkim małymi rybami, skorupiakami, mięczakami, owadami, płazami i małymi ssakami. Zwykle stosuje dwie techniki polowania: albo cierpliwie czatuje w bezruchu, albo mąci wodę i próbuje szybko schwytać spłoszoną w ten sposób ofiarę. Z uwagi na kształt dzioba często „podbiera” zdobycz jak łyżką.

Zaobserwowano, że rakojady preferują podczas polowań całkowitą ciemność. Nie polują ani w świetle dziennym, ani przy świetle Księżyca, przeszkadzają im także źródła sztucznego światła. Czaple te są bardzo płochliwe, unikają człowieka i są nawet w stanie porzucać swoje gniazda, jeśli są regularnie niepokojone.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki #amerykapoludniowa

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Pogięta szyja :bone: Czaple w pewnym sensie słyną z tego, że kiedy trzymają głowę przyciągniętą blisko do tułowia i kiedy wyciągają szyję, potrafią wyglądać niemal jak dwa zupełnie różne ptaki należące do różnych gatunków. Powiązane jest to ze specyficzną budową szyi czapli, która w stanie spoczynku ma zarys mocno wygiętej litery „S”.

Jak widać na załączonym skanie, czaple mają wydłużone i liczne kręgi w odcinku szyjnym kręgosłupa, dodatkowo jednak część ich kręgów jest zmodyfikowana – jeden z nich jest wyjątkowo długi i tworzy coś w rodzaju „zawiasu” umożliwiającego czaplom zginanie szyi pod wyraźnie widocznym kątem.

Taka budowa sprawia, że czapla jest w stanie bardzo szybko i precyzyjnie atakować podczas polowania. Silnie rozwinięte mięśnie i ścięgna sprawiają, że jej szyja działa jak sprężyna, która potrafi błyskawicznie się rozprostować – gdy czapla atakuje, w wyniku skurczu mięśni zwalniających blokadę stawów jej głowa błyskawicznie wystrzela do przodu, a dziób działa niczym harpun. Ten mechanizm bywa niekiedy porównywany do miotacza oszczepów.

https://www.youtube.com/watch?v=VISYurjdaaU

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Bąki donośne, ciche i nieco przerażające :feather: Największym bąkiem jest występujący także w Polsce bąk zwyczajny (Botaurus stellaris) znany ze swojego charakterystycznego, buczącego nawoływania przypominającego trochę dmuchanie w szklaną butelkę. Nawoływanie to niesie się nad wodą na odległość nawet kilku kilometrów, zwykle nocą lub o świcie. Najpierw bąk "pompuje" się - rozdziawia dziób i szybko połyka powietrze, żeby nadąć przełyk działający jak naturalne pudło rezonansowe. Następnie poprzez gwałtowne skurcze mięśni kompresuje powietrze w przełyku i gwałtownie wypycha je przez krtań, dzięki czemu powstaje buczący dźwięk.

Podobnie do naszego bąka brzmi **bąk australijski** (Botaurus poiciloptilus), nazywany też czasem bunyip bird. Jego głośne, nocne buczenie kojarzyło się niekiedy ludziom z bunyipami - drapieżnymi potworami z australijskiego folkloru zamieszkującymi zbiorniki wodne. Z kolei **bąk amerykański** (Botaurus lentiginosus) wydaje nieco inne, mniej monotonne dźwięki przypominające głośno kapiącą wodę lub głośne przełykanie.

Małe bąki z uwagi na swoje rozmiary nie mają do dyspozycji takiego naturalnego sprzętu nagłaśniającego, jak ich więksi kuzyni. **Bąk mały** (Botaurus exilis) i **bączek** (Ixobrychus minutus) nie wydają bardzo donośnych odgłosów, a ich nawoływania przypominają raczej pohukiwanie lub gruchanie.

Na ostatnim podlinkowanym filmiku: obrażony bąk, wkurzony jak nie wiem co (OSTROŻNIE) :warning: Takie odgłosy wydawane przez bąki słyszą głównie pracownicy placówek ratujących ptaki - bąk "warczący" w ten sposób jest zestresowany, nie ma drogi ucieczki i stara się odstraszyć intruza. Brzmi wtedy trochę jak filmowy dinozaur i nawet przybiera podobną pozę.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

Najmniejsze bąki :feather: Bąk mały (Botaurus exilis), zwany też bączkiem amerykańskim, to jeden z najmniejszych bąków świecie - mierzy od 28 do 36 centymetrów i osiąga masę ciała między 73 a 95 gramów, jest więc nie większy od sójki. Występuje na obszarze od południowo-wschodniej Kanady do środkowej Ameryki Południowej, choć osobniki, które zagubiły się podczas migracji, bywały widywane na Azorach, a nawet na Islandii.

W Europie najmniejszym bąkiem i zarazem najmniejszym ptakiem z rodziny czaplowatych jest bączek (Ixobrychus minutus), który osiąga mniej więcej takie same rozmiary jak jego amerykański krewniak (dwa ostatnie zdjęcia). W Polsce jest objęty ścisłą ochroną i występuje głównie w Małopolsce, Wielkopolsce oraz na Śląsku, przede wszystkim w zabagnionych dolinach, w zarośniętych starorzeczach i w pobliżu wszelkich zbiorników wodnych, gdzie rosną gęste szuwary z zakrzewieniami.

Bączki miewają skomplikowane życie rodzinne. Samce są poligamiczne i mogą odbywać lęgi z kilkoma samicami naraz, a i samice niekoniecznie czują się przywiązane do jednego partnera. Zdarza się, że samica bączka "oficjalnie" wybiera sobie odpowiednio prezentującego się, doświadczonego samca, który jest w stanie dostarczyć jej dużo dobrego pokarmu i zapewnić jej dobrą miejscówkę w trzcinie - ale podczas jego nieobecności odbywa też gody z młodszym, mniej doświadczonym samcem. Dzięki temu, gdy już złoży jaja, może liczyć na to, że i jeden, i drugi samiec będą się troszczyć o wykarmienie jej i potomstwa.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #ptaki

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych

#ognisko #natura #grzyby

Za tych co nie mogą!

Ale mam widowisko od 15 minut, dwa giganty mi się naparzają za oknem. Były już 2 rundy, wygląda na to że zaraz 3! #natura

W boliwijskich lasach odkryto nowy gatunek dzikiego kota. Niewielkie, cętkowane zwierzę, które przez lata mylono z innymi przedstawicielami kotowatych, okazało się odrębnym gatunkiem. Przełomowe badania genetyczne rzucają nowe światło na różnorodność świata zwierząt i podkreślają

Pióra w zygzaki :feather: Bącznik (Zebrilus undulatus), znany w języku angielskim jako zigzag heron, to żyjący w Ameryce Południowej krewniak bąka zamieszkujący okolice bagien w dorzeczu Orinoko, Rio Negro i Amazonki. Zygzakowaty, przypominający drobne fale wzór na jego upierzeniu zainspirował jego łacińską nazwę gatunkową.

Bącznik prowadzi skryty tryb życia i spędza większość czasu wśród gęstej roślinności - częściej można go usłyszeć niż zobaczyć. Żywi się przede wszystkim rybami i owadami, które łapie siedząc na nadwodnych gałęziach lub korzeniach albo brodząc powoli w wodzie. Podczas poszukiwania pokarmu i polowania w charakterystyczny sposób potrząsa ogonem, czasem stroszy też czub. Zaniepokojony zamiera w bezruchu, a w przypadku bezpośredniego zagrożenia unika konfrontacji i nieco niezręcznie podrywa się do lotu, starając się uciec w zarośla.

#ciekawostki #przyroda #natura #zwierzeta #smieszneptaszki #ptaki #amerykapoludniowa

:arrow_right: tag serii: #7ciekawostekprzyrodniczych