https://youtu.be/KPzvkSJQEYk?is=rLPLVIIt8N30pmyg
Bardzo poruszył mnie ten film. Choć chyba bardziej poruszyły, tu już niekoniecznie w pozytywnym sensie, komentarze pod nim. Bo ich autorzy zupełnie jakby nie zrozumieli przekazu, nie wiem czy w wyniku ignorancji, własnych ograniczeń czy wiary w nieomylność i słuszność własnych poglądów. I nie wiem co byłoby gorsze.
Najbardziej dziwi mnie argumentowanie, że teraz to rodzice w ogóle nie wychowują dzieci, nie to co kiedyś. Ale czy na pewno? Fajnie się teraz słucha opowieści, jak to obecni dorośli za młodu całe dnie spędzali na podwórku, tworząc gangi na terenach określonych blokowisk, jak bawili się beztrosko na placach budowy lub podróżowali na kolonię nad morze 13 godzin w przepełnionym pociągu. Ale gdy się lepiej wsłuchać, to dostrzeże się, że za tymi opowieściami kryje się takie samo uprzykrzanie życia dorosłym jak i dzisiaj - czyli po prostu bycie dziećmi. Dzisiaj na blok przypada kilkoro dzieci, w latach baby-boomu kilkadziesiąt. I te bandy całymi dniami grały w piłkę między blokami, lżone z okien przez emerytów, chcących ciszy i spokoju, biegały po placach budowy rozkopując przygotowane kopce piachu i żwiru lub odciskając dłonie i stopy lub na inne sposoby upamiętniając swoją obecność dla potomnych w niezastygłym betonie, wożąc się taczkami i wymyślając dziesiątki innych świetnych zabaw. Nie wiem tylko czy robotnicy dnia kolejnego było równie weseli, gdy zastali swoje miejsce pracy w stanie chaosu po takich zabawach. Super wspomnieniem jest chodzenie na pachtę do sąsiada sadownika. Dla niego z pewnością mniej super były powyginane siatki od ogrodzenia, przez które dzieciaki musiały jakoś przejść lub połamane gałęzie jabłoni po tym w pośpiechu czynionym rabunku. Wyjazd na kolonię też wiązał się z niezapomnianą przygodą, ciekawe tylko czy tak samo wspominają je ówcześni dorośli pasażerowie, którzy mieli to szczęście podróżować kilkanaście godzin w wagonie wypełnionym skaczącymi, biegającymi, piszczącym, śpiewającymi na całe gardło i robiącymi dziesiątki innych rzeczy dzieci. I oczywiście, że wyrażali oni głośno swoje niezadowolenie, zwracali uwagę lub upominali. Ale chyba nikomu nie przyszło by do głowy głosić tezy, że dzieci nie powinny podróżować koleją, nie powinny grać na podwórku w gry zespołowe i w ogóle swoim istnieniem zakłócać spokoju, słowem, że dla tych dzieci nie ma miejsca w społeczeństwie. No chyba, że są grzeczne, czytaj potrafią zachować się jak dorośli i cichutko z kulturą nie afiszować się ze swoją obecnością.
Myślę, że pomysł, by publicznie przyznać, że dzieci w miejscach publicznych powinny być nieuciążliwe, czyli najlepiej niezauważalne dla dorosłych wydałby się im absurdalnym. Dlaczego? Bo dzieci były stałym, nieodzownym i bezsprzecznie koniecznym, a co za tym idzie, pożądanym elementem społeczeństwa. Były też wszechobecne, więc nikogo nie dziwiły ich dziecięce zachowania - ludzie mieli świadomość jak zachowują się dzieci. Dziś jest inaczej. Dzieci prawie nie ma. Kryzys demograficzny nie zaczął się wczoraj. On trwa od ponad 30 lat. Teraz osiągnął niespotykane rozmiary, ale przecież nie pojawił się nagle. Spokojnie narastał. Od 30 lat dzieci w społeczeństwie ubywa. Obecnie jest ich drastycznie mało. Wielu dorosłych nie wie więc, jak zachowują się dzieci, bo nie ma skąd się dowiedzieć. Często nie mają dzieci w swoim najbliższym otoczeniu, lub mają jedno dziecko, które to z racji ciągłego przebywania wśród dorosłych często nie wykazuje wielu typowych dla dzieci zachowań, bo nie ma na to przestrzeni. A gdy przypadkiem zachowa się jak dziecko i zacznie krzyczeć lub płakać, szybciutko zabierane jest przez rodziców z oczu towarzystwa, by nie mącić sobą tak pożądanego spokoju. Chyba dlatego, gdy przypadkiem w miejscu publicznym taki dorosły natknie się na dziecko zachowujące się jak dziecko, to jest oburzony jego jakże nieprzystającym cywilizowanemu społeczeństwu zachowaniem. Tylko czy to zachowanie nie przystaje do społeczeństwa, czy tylko do jego wycinka, obejmującego wyłącznie dorosłych (oczywiście w pełni sił i pełnosprawnych, bo niepełnosprawni choćby umysłowo również mogą zakłócić panujący ład). Efektem tego rodzice słyszą coraz bardziej kategoryczne uwagi na temat ich nieudolności w wychowywaniu potomstwa oraz wyrażane w prost opinie, że skoro nie potrafią zapanować nad progeniturą to nie powinni byli się rozmnażać.
Tylko skąd pomysł, że nad dzieckiem można i trzeba panować? I co to w ogóle znaczy? Dziecko to nie pies czy koń, który uczony jest, że człowiek jako jego pan, szef stada ma rację zawsze i wszędzie i trzeba go bezwzględnie słuchać. Dziecko to (tu może kogoś zaskoczę), uwaga... człowiek. I jako taki nie ma być bezwzględnie posłuszny, ma wzrastać i rozwijać się na zdrowego członka społeczności. Ale żeby tak było musi poznać czym jest bunt, jaka jest różnica między wolnością a swawolą, gdzie są granice cudze, a gdzie własne. I uczy się tego doświadczając świata. Nie nauczy się tego z podręcznika, ani z pełnych pięknych słów tłumaczeń. I oczywiście, że rolą opiekunów jest prowadzenie go oraz towarzyszenie mu w tej drodze tak, by nie wyrządził krzywdy sobie lub innym i by jak najlepiej przyswoił panujące w społeczeństwie zasady. Ale to nie dzieje się w miesiąc, ani w rok, ani nawet w kilka lat. To trwa lat kilkanaście.
Ktoś może zapytać, no tak, ale dlaczego ja mam znosić uciążliwe zachowania cudzych dzieci, skoro ja sobie tego nie życzę i mam prawo do tego. Odpowiedź wcale nie jest trudna - bo jesteś człowiekiem. A ludzie żyją w gromadach. Gromady te składają się z małych, dużych, starych, młodych, zdrowych i chorych. W tym tkwi nasza siła, tym jest człowieczeństwo. I ja rozumiem, że staramy się wyeliminować to, co może innym przeszkadzać, jest to poniekąd słuszne. Tylko czy wszystko co przeszkadza, wyeliminować się da? Żyjąc w mieście przeszkadza nam hałas samochodów i tramwajów, światła latarni zaburzają wytwarzanie melatoniny, a remont sąsiada przeszkadza w sobotnim odpoczynku. Godzimy się na to, bo wiemy, że życie we wspólnocie ma swoje wady, ale też niezaprzeczalne zalety. I jedną z tych zalet, niezbędną do istnienia i rozwoju ludzkości, są dzieci. Bo można sobie myśleć, że dzieci w sumie to nie są potrzebne, bo i tak na świecie jest za dużo ludzi, planeta odetchnie i w ogóle będzie pięknie. Tylko że to brednie, które sypią się jak domek z kart, gdy kończy się te 50-60 lat. I okazuje się, że chcąc gdzieś wygodnie dojechać uberem, ktoś tym uberem musi nas zawieźć; że jedząc sushi w fajnej knajpce, ktoś to sushi musi przygotować, ktoś podać, a na koniec posprzątać; marząc o odpoczynku i wakacjach na zasłużonej emeryturze, ktoś będzie musiał pilotować samolot, ktoś inny sprzątnąć pokój w hotelu, a jeszcze ktoś inny wyczyścić basen i przygotować leżaki. I wiecie co? Nie zrobią tego inni 60-latkowie. Zrobią to ludzie w pełni sił, młodzi - zrobią to obecne dzieci.
#rodzicielstwo #dzieci #przemyslenia