CiuplowskiAutorytet

Dołączył/a: 07.06.2023

172 wpisów
2018 komentarzy
0 obserwujących

Popełnię elaborat, który zapewne odstraszy wiele Kasi i Tomków długością i formą, bo nie jestem osobą, która zajmuje się redagowaniem tekstów zawodowo i może to być ciężkie w odbiorze, za co przepraszam. Acz może w całej tej wrzawie powstałej po zamachu w Krakowie wyjaśnię osobom, które nie są związane ze strzelectwem i uwarunkowaniami tego sportu, jak również nie są biegłe w przepisach obowiązujących posiadaczy broni, jak to wygląda nieco bardziej od podszewki.

W strzelectwo wciągnęli mnie przyjaciele. Miałem wpierw opory, bo jednak to spora odpowiedzialność, a możliwe zmiany w przepisach mogą pogrzebać całość wysiłku. Dotychczasowym hobby była turystyka motocyklowa, jednakże grono osób, z którymi podróżowałem, z roku na rok się kurczyło ze względu na zmianę miejsca zamieszkania, sytuacji rodzinnej czy finansowej, pogorszenie stanu zdrowia, ogólne zmęczenie podróżami i tak dalej. Samemu to zdecydowanie mniejsza przyjemność i motywacja. Moto stoi w garażu coraz częściej i zastanawiam się, kiedy przyjdzie decyzja o sprzedaży i pożegnaniu się z turystyką na dwóch kołach, o ile to już nie nastąpiło.

Po wybuchu pełnoskalowej wojny na Ukrainie, po tym, co zobaczyłem, co działo się z cywilami m.in. w Buczy, gdzie ludzie byli prowadzeni pod bronią na rzeź, stwierdziłem, że umiejętność posługiwania się bronią oraz dostęp do niej w sytuacji wojny mogą pozwolić uniknąć śmierci poprzez zakatowanie przez dzikusa ze wschodu w jakiejś piwnicy, w strachu, upokorzeniu i poczuciu bezradności. Wyszedłem z założenia, że lepiej już polec w walce, aniżeli tak, jak ci ludzie.

W razie powołania do wojska zwiększy to też moje szanse na przeżycie oraz skuteczność w ewentualnej walce z wrogiem. W wojsku szkolenia są... W okolicach 2023 roku kumpel został wezwany na ćwiczenia rezerwy i potem zdał relację, jak to wyglądało. Jeżeli chodzi o obsługę broni, jak dobrze pamiętam dostał w przydziale jakiś archaiczny karabin z rodziny AK, no to dramat. Strzelania łącznie było na parę lub kilkanaście sztuk amunicji. Powiedzieć, że to mało, to nic nie powiedzieć. To tak, jakbyście dostali taki talon lub prezent w postaci okrążenia w sportowym samochodzie na torze (na stoiskach w galeriach handlowych takie prezenty marzeń sprzedają), a potem zostali wsadzeni w samochód klasy wyścigowej GT3 i kazano Wam się ścigać z innymi zawodnikami na Nürburgringu <machającypapaj.jpg>.

Zapisałem się do klubu sportowego, przeszedłem wewnętrzne szkolenia, zapisałem się na kursy dokształcające, zdałem wewnętrzne egzaminy. Od znajomych dostałem literaturę i linki do wartościowych merytorycznie filmów. Zacząłem w to wsiąkać. Z coraz większym zainteresowaniem oglądałem różne kanały na YouTube, czytałem publikacje, zastanawiając się, w jakich konkurencjach będę chciał startować i w jakim kierunku się rozwijać. Przeszedłem kurs i zdałem egzamin na patent strzelecki, uzyskałem licencję zawodniczą, zapisałem się na badania. Jak dobrze pamiętam, koszt wówczas wynosił około 700 zł i trwało to ze trzy-cztery godziny. Na badaniach wpierw była dość rozległa ankieta oraz test na inteligencję, a potem spotkania z lekarzami różnych specjalizacji: lekarzem ogólnym, okulistą i psychiatrą bądź psychologiem. Już nie pamiętam dokładnie, ale pamiętam, że nie było to traktowane na odwal się, w stylu pieczątka i leć dalej. Lekarze byli dość dociekliwi, pytali o relacje z żoną, różne sytuacje życiowe oraz o pracę. Widać było, że próbowali coś wyłapać.

Mając już pozytywną opinię lekarską, złożyłem do swojego WPA papiery o wydanie pozwolenia i dopuszczenia do posiadania broni. Z racji tego, że moje miejsce zamieszkania było inne niż miejsce zameldowania, wygrałem wizyty u dzielnicowych w obu miejscach. XD Swoją drogą, bardzo miło je wspominam. Poszedłem z lekkim stresem, a w sumie skończyło się w obu przypadkach na przeszło dwugodzinnej rozmowie. Dowiedziałem się paru anegdotek o okolicy, w której mieszkam, oraz o różnych nietypowych sytuacjach. Oczywiście też mnie sprawdzili i przepytali, ale ogólnie nie były to wizyty z cyklu przykrej konieczności.

Z racji tego, że spełniłem warunki i wymagania, otrzymałem to, o co wnioskowałem. Wystąpiłem o promesy na zakup broni, otrzymałem je i udałem się na zakupy. Wpierw kupiłem pistolet typowo sportowy w kalibrze .22 LR, zarejestrowałem go i co tydzień jeździłem na strzelnicę klubową. Zapisałem się na kursy, by nauczyli mnie prawidłowej pozycji, pracy na spuście, oddychania oraz technik uspokojenia ciała, by uzyskać celność i skupienie grup przestrzelin. Potem zainteresowałem się strzelaniem dynamicznym, kupiłem pistolet w kalibrze 9x19 mm Parabellum, zapisałem się na treningi PIRO :), startowałem w lokalnych zawodach i dalej w tym się rozwijam z bardziej lub mniej satysfakcjonującymi wynikami, jednakże jest progres.

No i teraz tak... personalizacja i przygotowanie broni, czyli skrajanie sprzętu pod zawodnika. Po tym, jak już wybrałem model pistoletu, który pasował do anatomii mojej dłoni i spełniał wymagania, zaczęło się poprawianie fabryki. Polerowanie i szlifowanie niedoskonałości poprodukcyjnych, wygładzanie niektórych krawędzi, polerka bieżni podawania naboju do komory nabojowej, dobranie sprężyn, wymiana elementów mechanizmu spustowego na akcesoryjne, dołożenie optyki, a potem dorabianie customowych elementów, takich jak niskoprofilowa, lekka płytka pod kolimator, dalszy tuning, zmiany okładzin czy wykonanie stipplingu. Im więcej doświadczenia, tym broń podlegała większemu dopieszczaniu, personalizacji i układaniu pod styl strzelania. W domu dochodziły treningi na sucho z nabojami treningowymi i systemem laserowym Mantis, treningi pozycji, treningi usuwania zacięć, szybkiej wymiany magazynków oraz treningi pracy na spuście, a także regulacja, czyszczenie, smarowanie i konserwacja. Wszystko to po to, by broń była niezawodna, dobrze i niezawodnie pracowała, była ułożona pod strzelca, jego anatomię i technikę strzelania, by na zawodach urywać kolejne dziesiąte części sekundy.

Do tego dochodzi wytwarzanie amunicji, czyli elaboracja. Prawdziwa alchemia, praca na maszynach i cierpliwość mające na celu zmniejszenie kosztów treningów, uzyskanie powtarzalności, niezawodności oraz odpowiedniej pracy broni z elaborowaną amunicją. A piszę tu tylko o jednej konkurencji strzeleckiej, czyli PIRO kompakt optyk. Jeżeli chodzi o dziurawienie papieru z pistoletu sportowego w stylu tureckiego hitmana, strzelam bardziej rekreacyjnie i w to aż tak nie wchłonąłem. Koszta i nakład pracy przy tym są jednak przeogromne, bo przygotowanie siebie fizycznie i psychicznie oraz przygotowanie sprzętu i broni pochłania od groma kasy i czasu. Ktoś, kto podchodzi na poważnie do tej konkurencji, nie opierdziela się też z dietami, właściwie wchodząc już na poziom międzynarodowy lub olimpijski. Od osób, które uprawiają tę dyscyplinę, wiem, że koszty samego pistoletu i jego przygotowania to już paręnaście lub parędziesiąt tysięcy złotych.

Przejdźmy do broni długiej i strzelb. Mam strzelbę samopowtarzalną, nie mylić z samoczynną. Strzelam najczęściej do rzutek i poperów, bo w okolicy mam taką możliwość i jest to moim zdaniem turbo fun. Ze strzelby strzelam rzadziej niż częściej i w gruncie rzeczy nie robiłem w niej jakichś większych modyfikacji poza wymianą przyrządów celowniczych na trytowe i przedłużeniem magazynka podlufowego.

Z kolei karabin na bazie AR-15 w kalibrze .223 Rem / 5,56x45 NATO służy mi głównie do strzelania mid-range na dystansie 200-500 metrów, statyki z pozycji leżącej oraz mid-range semi-auto PRS, przy czym trenuję głównie pod zawody Mykita. Mój AR-15 posiada precyzyjną, grubościenną lufę ze stali nierdzewnej o długości 20 cali, regulowany blok gazowy, dzięki któremu strzelam wymiennie z moderatorem dźwięku jak i z hamulcem wylotowym, niskoprofilowe łoże 15 cali, trzy wymienne dwójnogi w zależności od rodzaju konkurencji takich jak F-class, PRS czy statyka ze zmianą celów, wysokiej klasy optykę 4,5-30x56 na montażu z przesunięciem typowo pod karabinki z rodziny AR, dokładany dalmierz, poziomicę elektroniczną, lżejsze suwadło z powierzchnią redukującą tarcie, dwa chwyty pistoletowe, gdzie jeden jest odlany pod anatomię mojej dłoni, a drugi prosty i bardziej uniwersalny, oraz dwie kolby w zależności od konkurencji, z których jedna ma pełną regulację baki, długości, przesunięcia, regulację w dwóch płaszczyznach stopki kolby oraz możliwość montażu monopodu pod statykę, a druga jest prostsza i lżejsza, choć też z dość rozbudowaną regulacją. Do tego dochodzą dorabiane na drukarce 3D elementy zwiększające ergonomię, akcesoryjny powiększony kabłąk, akcesoryjny i regulowany mechanizm spustowy pod strzelanie precyzyjne, hydrauliczny buffer tube, który czasem zmieniam na klasyczny z miękkszą sprężyną zważywszy na akcesoryjny zespół suwadła, zmienione manipulatory, dźwignia przeładowania z wentylacją i powiększoną dźwignią bezpiecznika, różne pierdoły kasujące luzy i pewnie parę drobiazgów, o których zapomniałem. Dodatkowo posiadam sprzęt do obserwacji klasyczny w postaci lunety obserwacyjnej oraz elektroniczny z kamerą, retransmiterami i odbiornikiem z ekranem, a także stację pogodową, wiatromierz z kalkulatorem balistycznym bardziej do strzelania na dystansach 400-800 metrów, magazynki, siatki wyłapujące łuski, trójnóg oraz sprzęt do elaboracji amunicji precyzyjnej i taniej.

Mam też karabin w kalibrze .22 LR repetier, czyli czterotakt, wykorzystywany głównie w PRS, ale dobrze idzie mu też statyka do papieru z grupami pięciostrzałowymi rzędu 0,6-0,8 MOA na 50 i 100 metrów. Kupiłem system z ciężką lufą varmint o długości 24 cali, do tego łoże oraz optykę. Dwójnogi akurat wykorzystuję te same co w AR, ale zmieniam system montażowy z szyny Picatinny na szynę ARC, więc trzeba będzie albo pokombinować z adapterami, albo zakupić nowe dwójnogi. Do tego przyzwoita optyka 6-30x56, montaż monoblock na szynie skośnej 30 MOA, osada poprzerabiana z dużym wkładem drukarki 3D, dodane ciężarki, by wyważyć karabin, barier stop oraz thumb rest. Do kategorii bench rest używam tunera lufy, czyli urządzenia modyfikującego harmoniczne drgania lufy, jej częstotliwość i amplitudę. Wymieniłem również mechanizm spustowy i dźwignię przeładowania, a w planach mam jeszcze parę detali, jak również kolejną lufę. Oczywiście tam, gdzie elaboracja amunicji precyzyjnej, tam musi być chronograf balistyczny. Potem dochodzi ochrona słuchu i oczu: ochronniki słuchu aktywne na strzelnicę zamkniętą, niskoprofilowe do strzelania na strzelnicy otwartej, ochronniki douszne oraz okulary ochronne. Do tego mata strzelecka, worki strzeleckie, środki do czyszczenia i konserwacji broni oraz narzędzia.

Zważywszy na to, ile wpakowałem w te dyscypliny czasu i pieniędzy, nie trenuję i nie dotykam się do wariacji IPSC i innych, nie ćwiczę wojskowych manewrów, czarnej czy zielonej taktyki, żadnych weekendowych komandosów czy innych wannabe specjalsów. Do tego potrzebna jest kolejna tona sprzętu, bardziej poręczny i inaczej skonfigurowany karabin, inna optyka, inny zestaw akcesoriów i masa szpeju: kamizelki, ładownice, wkłady, hełmy, łączność, urządzenia laserowe, doświetlacze IR, latarki, noktowizja, termowizja, drony i masa innego sprzętu. Tu też są wyjadacze uczestniczący potem w zawodach takich jak lekka piechota, na które zjeżdżają się ekipy z całego świata, bo jest to parodniowa impreza na najwyższym poziomie przygotowania. Tacy ludzie szkolą się w wolnym czasie i nabywają bardzo istotnych umiejętności niezwykle cennych w czasie kryzysu i wojny. Wiedza i umiejętności, jakie mogą przekazać, są bezcenne w sytuacji, w której zachodzi potrzeba przeszkolenia dużej ilości osób w relatywnie krótkim czasie. Podobnie jest z innymi strzelcami, którzy mogą w obozach i bazach szkoleniowych przekazywać wiedzę, korygować błędy oraz uczyć umiejętności przydatnych w czasie działań zbrojnych. To są istotne aktywa, które znacząco wpływają na potencjał obronny państwa, co zresztą widać po wojnie u naszych sąsiadów.

Nie da się uprawiać tego sportu bez możliwości ciągłego obcowania z bronią, poznawania jej budowy i doglądania. Treningi w domu, dbanie o broń, czyszczenie, konserwacja, bardzo przemyślana personalizacja, tuning i akcesoria, tego wszystkiego nie da się wykonać, gdy nie ma się dostępu do broni. O usługach rusznikarskich czy innych nawet nie wspominam. Tak samo jest z wieloma innymi dziedzinami sportu, tam gdzie dopasowanie sprzętu i człowieka stanowi duży element sukcesu. W wyścigach MotoGP zespół i mechanicy nanoszą poprawki i zmiany w ustawieniach, wszystko we współpracy z zawodnikiem, badana jest telemetria, a zawodnik przekazuje swoje obserwacje i bierze udział w ustawianiu motocykla tak, by ten miał jak najlepsze osiągi pod kontrolą i specyfiką kierowcy. Rowery też się tuninguje, ulepsza i stroi pod siebie. Każdy, kto traktuje sport poważnie, wie, że sprzęt musi być skrojony pod zawodnika.

Sam także udałem się na kursy pierwszej pomocy oraz medycyny pola walki TCCC. Warto też wspomnieć, że w Polsce z roku na rok wydawane jest coraz więcej pozwoleń na broń, a obywatele posiadają po kilka lub kilkanaście sztuk sprzętu. Pomimo tego statystyki jasno świadczą o tym, że nasze społeczeństwo jest stabilne emocjonalnie, ponieważ do tak tragicznego zdarzenia jak to w Krakowie doszło w zasadzie raz. Moim zdaniem system jest dobry, a prawo rozsądne. Przy dzisiejszych uwarunkowaniach geopolitycznych po prostu nie możemy sobie pozwolić na pozbycie się tak cennego aktywa, jakim są strzelcy sportowi oraz zorganizowane grupy proobronne, do wstąpienia w szeregi których droga otwarta jest dla każdego. Zresztą chociażby ćwiczenia pod nazwą Powiat 2023 w Pruszkowie powinny dawać dużo do myślenia, że to jest istotny potencjał obronny. Wtedy chłopaki ze stowarzyszeń obronnych związanych ze strzelectwem sportowym w trakcie symulacji pokonali Wojska Obrony Terytorialnej oraz inne służby mundurowe. Po tej całej chryi i artykule opublikowanym bodajże w Onecie już ich nie zapraszano i użyto statycznych pozorantów. XDDD

Czemu o tym wszystkim piszę? W związku z tym tragicznym wydarzeniem w Krakowie wielu internautów domaga się zmian. Pojawiają się pomysły, by broń była trzymana tylko na strzelnicach, co tworzy oczywiste problemy logistyczne, generuje ogromne koszta i każdorazowo zjada bezcenny czas, bo wyjazd na strzelnicę w innym województwie wiąże się z wycieczką do miejsca, w którym broń jest trzymana. A co w przypadku wyjazdu na zawody, które trwają cały weekend? Gdzie składować taki ogrom sprzętu i kto tego będzie pilnował całą dobę? Kto pokryje koszty budowania i utrzymania takiej infrastruktury? Jeżeli miałoby to być przerzucone na kluby, czyli zawodników, to właściwie żegnamy się ze strzelectwem sportowym w Polsce, bo tego nikt nie udźwignie finansowo i organizacyjnie. Będzie to sport jedynie dla uprzywilejowanych, głównie przez wzgląd na majątek, a nie umiejętności czy pasję. Generalnie jest to poroniony pomysł, przez wzgląd także na to, o czym pisałem wyżej. Nadmienię przy tym, że strzelnic ubywa, bo są uciążliwe dla mieszkańców nowo budowanych blokowisk i domów. Podobna sytuacja dotyka też torów motocyklowych, samochodowych, a nawet gokartowych.

Pojawiają się też głosy o badaniach lekarskich co rok. Fajnie, tylko znowu to ogromny koszt, obecnie pewnie przeszło 1000 zł, a już teraz bywają spore kolejki i samo badanie trwa parę godzin. Zamachowiec miał bodajże przeprowadzone badania w marcu lub styczniu bieżącego roku i najwyraźniej nie daje to stuprocentowej pewności, że komuś coś nie odwali. Nie jestem psychiatrą, może jakaś zmiana metodologii badania byłaby skuteczna, choć pytanie, czy w ogóle jest możliwa. Może bardziej dogłębny wywiad środowiskowy by pomógł, ale też pytanie, czy tam były jakieś przesłanki, które by go zdyskwalifikowały.

Pytanie, co zatem z osobami, które mają ogromny wpływ i odpowiedzialność za funkcjonowanie państwa, bezpieczeństwo, gospodarkę... czy te osoby potencjalnie nie mogą wyrządzić albo nie wyrządzają szkód jeszcze bardziej tragicznych w skutkach aniżeli taki zamachowiec? Lećmy zatem z badaniami od góry do dołu, według odpowiedzialności i potencjalnych skutków, bo tak na pałę pod dyktando histerii to droga donikąd, więcej szkód niż pożytku.

Kolejnym pomysłem jest ograniczenie ilości możliwych do posiadania egzemplarzy broni. Co to zmieni poza wykluczeniem możliwości konkurowania w pewnych dziedzinach strzeleckich i uniemożliwieniem kolekcjonowania? Sam mam parę sztuk broni typowo pod sport, a w przyszłości planuję rozszerzenie kolekcji o repetier do strzelania na daleki dystans do 1500 metrów, karabin samopowtarzalny oraz pistolet do IPSC. Do tego dochodzą kolekcje broni rzadkiej, z okresów wojen, z filmów takich jak Magnum Brudnego Harry'ego, MP5 czy Beretta 92 przewijająca się w Szklanej Pułapce, Desert Eagle, jakieś rewolwery, strzelby np. Franchi SPAS-12 z filmu Park Jurajski, i tak dalej. Kolejna sprawa, taka kolekcja to też dobra lokata pieniędzy.

Wraz z ilością broni nie rośnie przecież zagrożenie.

Po sobie powiem, że ten sport uczy pokory, ale jest też bardzo dobry na psychikę. Przy treningu strzeleckim człowiek się relaksuje, odpręża, skupia na celu, na oddechu i na ciele, a daleko z tyłu zostają wszelkie problemy oraz stres po całym tygodniu pracy.

Proszę, nie traktujcie strzelców jak wariatów czy zagrożenie. Całe środowisko strzeleckie jest niewyobrażalnie wkurwione i ubolewa, że doszło do takiej tragedii. Setki tysięcy ludzi jest w ten sport i środowisko mocno zaangażowanych, poświęciło kupę czasu, pieniędzy i włożyło w to wiele wysiłku. Myślę, że tym bardziej większa liczba strzelców będzie wyczulona na podejrzane zachowanie i mam nadzieję, że to właśnie zredukuje ryzyko wystąpienia takich tragedii w przyszłości.

#bron #przemyslenia #sport #strzelectwo #mojpunktwidzenia

ErwinoRommeloGURU1 godzinę temu3

Ludzie c⁎⁎ja wiedzo o broni i prawie z niej zwiazanym, a ignorancja jest gleba pod strach. Prawda jest taka ze nie latwo o legalna bron w europie. A to tylko bron sportowa, wiadomo ze ludzie nie beda znali roznicy bo wiedza czerpana z filmow i seriali. Jak kazde srodowisko jest w 80% zlozone z normalnych ludzi dla ktorych jest to hobby / zabawa zmotywowana roznymi powpdami, czesc checia obrony, jeszcze inni po prostu lubia sobie celowac w tarcze. Wojek we fr tutaj tez ma bron i to pare sztuk, co roku wizyta policji w domu i testy zdrowotne/ paychologiczne. Wiadomo ze nie odsieja 100 % psycholi ale jest to porownac do blokowej oferty ( kopyto 9mm 500€ mniej wiecej z magazynekiem pestek, btw duza load broni blokowej tutaj pochodzi teraz z polski gdzie gangusy ja sprowadzaja z ukrainy. ) to jest to niesamowicie trudne. Wiadomo ze bedzie maly odsetek psycholi survivalowcow zainspirowanych usa ktorzy tylko sie modla o pretekst zeby kogos odjebac. Dzieki za wpis moze chociaz pare tomkow przeczyta i wyjdzie z piwnicy gdzie zamyka TV.

wonszFanatyk1 godzinę temu1

Przeczytałem początek i domyślajac się co biędzie dalej poleciałem do ostatniego akapitu. Wybacz jeśli coś kontekst jest inny ale dorzucę od siebie:

Teraz jest idealny moment żeby cisnąć za ograniczeniami, a osobiście jestem zdania że jakby dzban miał świadomość że każdy napotkany człowiek może go odjebać, to by się może dwa razy zastanowił (albo na nieszczęście lepiej przygotował). Brzmi jak Texas i okolice ale mieszkam 30 lat na sebkowym osiedlu, mam znajomych po obu stronach barykady i kiedyś rozpytałem o konkretną klamkę - cena była niewiele wyższa niż w sklepie a dostępność na za tydzień. Zbóje nie mają problemów z dostępem do broni, więc pierdololo że ukrócenie dostępu dla zwykłego śmiertelnika rozwiąże jakiekolwiek problemy jest słabe.

Natomiast dla równowagi podam powód dla którego zarzuciłem próby uzyskania pozwolenia sportowego - abstrahując od faktu że czytanie UoBiA to jest jak grzebanie sobie łyżeczką w mózgu, tak w pewnym momencie doszedłem do wniosku że nie jestem pewien czy po kilku browarach czegoś nie odpierdolę. Mam kumpli z bronią, jednemu pomagałem wnosić szafę do domu, chodzę na strzelnicę i cholera uwielbiam to, ale starając się obiektywnie ocenić własne...zdolności do niebycia dzbanem w kontekście społecznym w pewnych uwarunkowaniach, doszedłem do wniosku że nakrzyczeć na kogoś po pijaku jeszcze jest ok, a machać klamką to inna sprawa. I tak, tutaj już niektórzy piszą odpowiedź że "to właśnie dlatego czeba zakazać"...no nie - znam ludzi którzy by tą klamką machali bo widzą siebie jako wielkich gangoli etc. Ja nie chcę mieć broni na wszelki wypadek - wiem że nie mam luźnych klepek, ale z drugiej strony zdroworozsądkowo boję się że mógłbym coś odjebać jako HFA. Niemniej zdrowej tkanki społeczeństwa wydaje mi się że trochę mamy...