MechazabaTwórca

W Singapurze uczeń z Francji wyjął z automatu słomkę, polizał ją, po czym włożył ją z powrotem do automatu, a wszystko nagrał na Snapchacie z podpisem "city is not safe".

Grożą mu dwa lata więzienia. Serio:

https://www.bbc.com/news/articles/cjw8w849g6go

#wiadomosciswiat

Wiecie, gdzie mieszkają administratorzy sieci?

W VLANowie

Przepraszam za ten żart, ale nie żałuję

#heheszki #suchar #humorinformatykow

The Australian donosi "ChatGPT wynalazł szczepionkę na raka dla umierającego psa": https://www.theaustralian.com.au/business/technology/tech-boss-uses-ai-and-chatgpt-to-create-cancer-vaccine-for-his-dying-dog/news-story/292a21bcbe93efa17810bfcfcdfadbf7

No i mam wrażenie, że nie tędy droga, a artykuł ukazuje jak w soczewce problemy z wykorzystaniem i opisywaniem nowych technologii.

Po pierwsze, pies, według artykułu, był poddany konwencjonalnemu leczeniu - chemio- i radioterapii. Nie mamy pewności, że to właśnie te metody leczenia nie zadziałały z opóźnieniem, a artykuł o tym wspomina - jakby z obowiązku - jednym zdaniem.

Po drugie, artykuł wspomina o problemach z regulacjami. No szczerze, to jakbym był w komisji etyki i dostał badanie "podamy psu szczepionkę mRNA dedykowaną dla tego psa a z mRNA wygenerowanym ChatemGPT; nie, główny pomysłodawca nie ma pojęcia o biologii" to też bym żądał więcej informacji zamiast podpisać w ciemno.

Po trzecie, artykuł pyta:

> “It raises the question, if we can do this for a dog, why aren’t we rolling this out to all humans with cancer? It gives hope to a lot of people, and it’s something we’re passionate about trying to chase up here.’’.

No właśnie nie możemy dlatego, że trzeba udowodnić, że technologia medyczna działa przed jej zastosowaniem, a przypadek jednego psa (leczonego równolegle metodami konwencjonalnymi) to za mało na dowód.

W 2021 rozpisywano się o leku na Alzheimera - pod nazwą Aduhelm - który nawet przeszedł badania kliniczne, został dopuszczony do obrotu w USA i okazał się skuteczny u niektórych osób. W dniu jego dopuszczenia trzech doradców FDA złożyło jednak rezygnację - problem w tym, że częściej niż wywoływać remisję w chorobie Alzheimera powodował obrzęk mózgu.

No ale na podstawie tego artykułu dostałem już od znajomego że "WIDZISZ CHATGPT RATUJE ŻYCIE A TY JESTEŚ TAK BARDZO NA NIE".

Piszę to, bo jednak chciałbym poznać inne punkty widzenia, więc zapraszam do dyskusji, może faktycznie mam skrzywienie anty-LLMowe

Jak zawsze nie wiem, jak to otagować, spróbuję #technologia #medycyna #chatgpt

412 + 1 = 413

Tytuł: Columbine. Masakra w amerykańskim liceum

Autor: Dave Cullen

Wydawnictwo: Wydawnictwo Poznańskie

Format: e-book

ISBN: 9788367324472

Ocena: 9/10

To pierwsza książka, po którą sięgnąłem, nie czytając od dawna. Muszę powiedzieć, nie żałuję.

Jest to wielowymiarowy opis jednej z pierwszych strzelanin szkolnych w USA - tak wielowymiarowy, że poznajemy nawet opinię lokalnej społeczności, początkowo wspierającej, a później znużonej. Poznajemy jednak przede wszystkim Erica, Dylana i ich najbliższe otoczenie i to bardzo dogłębnie.

Autor stara się przedstawić swoją hipotezę na to, co się stało. Nie wiem, czy ma rację - tego niestety się nie dowie już nikt, natomiast wiem, że cała konkluzja jest logiczna i rzeczowa, zaś historia przedstawiona bardzo dobrze.

Czy to jest mistrzostwo literatury faktu? Nie wiem, dlatego wahałem się między 8 a 9. Ale czyta się z zaciekawieniem, mimo że przez konstrukcję książki każdy już wie, co się stanie na koniec. Ale ten koniec i tak porusza.

A i chciałem podziękować pięknie społeczności Hejto za zmotywowanie do powrotu do czytania. Jak to było na jednym plakacie "Czytanie jest jak Counter-Strike. Musicie tylko Państwo zacząć". Warto było i cieszę się, że się udało mi wrócić do tego wspaniałego hobby.

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

#bookmeter #ksiazka #ksiazki #czytajzhejto

Każda osobista historia zasługuje na happy end. Nawet moja. A że postowałem wcześniej ze smutną historią, to chciałem oznajmić światu: jest bardzo dobrze.

Trzy zdania wstępu: wcześniej borykałem się, przez wiele lat, z zalewem negatywnych myśli na swój temat, który był przytłaczający, paraliżujący i oporny na terapię (mimo szczerych prób i nietrwałego sukcesu), leki, czy zmiany stylu życia. W końcu trafiliśmy z lekiem (pregabalina), działało to przez trzy tygodnie, a potem przestało i miałem wielki zjazd. Znowu spróbowaliśmy z pregabaliną, zmieniając resztę leczenia dookoła...

...i zadziałało. I to jak zadziałało! W końcu mogę powiedzieć "jest dobrze". Ba, jest bardzo dobrze!

Czekałem z tym postem celowo jakieś dwa tygodnie po tym jak mi lekarz powiedział "proszę już się nie martwić tzw. miesiącem miodowym, bo to widocznie już się nie powtórzy". Z radością donoszę, że lekarz miał rację, bo:

* po raz pierwszy od kilku lat byłem w stanie się skupić na czytaniu książki,

* gdy nie jestem zmęczony rozumiem dokumenty techniczne, których potrzebuję do pracy i jestem zdolny się uczyć,

* mam szacunek do siebie na tyle, że nie poddałem się bez walki gdy np. durna baba w pociągu oznajmiła, że ona siedzi na moim miejscu i siedzieć będzie, bo ja jestem młody a ona nie ma miejscówki,

* mój monolog wewnętrzny wrócił i mam nad nim większą kontrolę, potrafię uciąć myśl i ona potem nie wraca ze zdwojoną siłą,

* gdy się czegoś boję, potrafię przeanalizować racjonalne podstawy tego strachu i wywnioskować, czy się jest czego bać,

* wraca mi wiara we własne możliwości, marzenia i ambicje, a także szacunek do własnego siebie,

* przyjaciel zwrócił uwagę, że zrobiłem postęp i mówię o sobie lepiej,

* do tego stopnia się zaczynam przyzwyczajać do lepszej wersji siebie, że marudzę ww. przyjacielowi czasem "to chyba przestaje działać". A wtedy, kilka godzin później okazuje się że przegapiłem o godzinę dawkę bo zaczyna mi się włączać szum negatywnych myśli i zniekształceń poznawczych w głowie.

Co teraz?

* Chcę schudnąć, wrócić na siłownię i robić pompki częściej niż rzutami w nudnych okresach w pracy, co teraz powinno być łatwiejsze (obiecuję pochwalić się postępami w degrubnięciu co jakiś kamień milowy, a jest co zrzucać).

* Mam do nadrobienia całą masę fajnych filmów i książek, więc czeka mnie wspaniała przygoda z odkrywaniem ich

* Chcę wrócić w pełni sił do pracy i udowodnić, dbając jednocześnie o siebie, że zaufanie mi było dobrą decyzją

* Może za rok podejmę się realizacji pierwszego kroku z planów akademickich. Ale to na przyszłość, natomiast przygotowania do tego zaprocentują z całą pewnością, wiem o tym

* Będę chciał zobaczyć, czy da się bez pregabaliny. Na pewno muszę sobie pewne rzeczy poukładać w głowie, żeby było to możliwe. Ale nie zamierzam odrzucać protezy, jeśli istnieje i mi pomaga.

Podziękować chciałem z tego miejsca Adalbertowi (nie chcę go wołać), za dobre słowo, wiarę w powrót do normalności i podtrzymywanie na duchu twarogiem, a także wszystkim, którzy wierzyli, że będzie lepiej. Dowiozłem!

Na koniec - ja wiem że Sanah jest ch... yyyy, nie jest dobrą piosenkarką. Przepraszam. Ale czuję się dosłownie tak: https://www.youtube.com/watch?v=KtT64JFNgvo&t=171s i cieszę się że nie jest jak na obrazku niżej

#gownowpis #chwalesie

Pamiętajcie drodzy, żeby dokonywać mądrych wyborów życiowych i dietetycznych!

#humorobrazkowy

To jest mój ulubiony news dzisiaj.

Znany hotelarz, Władysław Grochowski, ogłosił program prorodzinny, a w nim m.in.:

> Każda para, która w trakcie pobytu w jednym z 23 hoteli sieci Arche zadba o poczęcie dziecka, otrzyma gratisowe przyjęcie rodzinne związane z narodzinami np. chrzcinami, zorganizowane w jednym z naszych sal eventowych lub restauracji. Za to benefitów w postaci 10 tys. zł za każde urodzone dziecko mogą się spodziewać pracownicy firmy oraz nabywcy naszych mieszkań przez pięć lat od daty zakupu lokalu mieszkalnego na własne cele mieszkaniowe

https://www.money.pl/gospodarka/znany-hotelarz-zaplaci-za-narodziny-zadbaj-o-poczecie-dziecka-w-trakcie-pobytu-7199743282551392a.html

Znaczy powinszować kreatywności i brania sprawy "we własne ręce", ale jak oni będą to sprawdzać? Kalendarz i matematyka wyższa (a idźcie mi z tą regułą Naeglego) czy kamery?

W sumie chyba #heheszki i chyba #wiadomoscipolska - Panie Owco, dalej uczę się tagować

Wracając do gównowpisu sprzed tygodnia o tym, jak to do wszystkiego można się przyzwyczaić, włącznie z niską samooceną i zalewu negatywnymi myślami - do momentu, w którym nagle magiczna tabletka nie sprawi, że jest inaczej.

No to tak. Minął tydzień od podbicia dawki pregabaliny no i przerobiliśmy rollercoaster od nowa.
Pierwszy dzień - jak to dzieci w Starachowicach by zaśpiewały - "w Dubaju w hotelu, na swoim weselu, będę pijany, będę pijany" - znowu jakbym miał dwa promile.

Potem kilka dni następnych - znowu chad meds. Jak już przy muzyce popularnej jesteśmy - "Mam zielone, światło mam zielone, a w lusterkach żegnam cały ten stres, co gadają pal sześć!". Znowu będąc panem i władcą własnego umysłu, znowu myśląc zawczasu, a nie po fakcie, znowu nie bojąc się lęku, odzyskiwałem pewność siebie, samoocenę, wręcz godność. Wspaniałe uczucie po tych co najmniej trzech latach gówna.

No i potem - zjazd. No okazało się, że to wszystko chyba podziałało kilka dni, a potem zaczęło się znowu, od niefortunnego wydarzenia w pracy, które normalnie bym zlał. Nie zlałem. A fakt, że nie zlałem i nie byłem już w stanie zlać, spowodował, że się załamałem do takiego poziomu, że rozważaliśmy (choć żadna z opcji nie była potrzebna) - pilną wizytę u swojego lekarza, jakieś kryzysowe doradztwo psychologiczne, rzeczy w tym stylu. I byłyby one uzasadnione, ale na szczęście towarzystwo przyjaciela (niech mu wszystkie bóstwa tego świata błogosławią) i ratunkowe benzodiazepiny pomogły.

No i teraz jestem w punkcie wyjścia. Gdyby ktoś mnie zapytał, co czuję, to chyba smutek? Oczywiście zdaniem niektórych nieuzasadniony i wymyślam, bo dach nad głową mam, jeść nie wołam, pracę bozia dała to czemu Żaba marudzisz.

Marudzę, bo posmakowałem jak to jest, gdy jest dobrze. I już nie jest dobrze. Piekło trochę bardziej boli, gdy się do niego wraca, niż gdy się w nim stale jest.

No więc co dalej?
1. Możemy, za zgodą lekarza, jeszcze raz podbić pregabalinę. Może to zadziałać, może być cykl trzeci rollercoastera. Czwartego nie będzie - trzecie podbicie będzie podbiciem do maksymalnej dawki. Szczerze powiedziawszy, po tym, co zaliczyłem, nie wiem nawet, czy chcę do tego rollercoastera wsiadać jeszcze raz, nawet biorąc pod uwagę szanse, które mam.
2. Coś innego. Niestety, po ostatniej rozmowie z lekarzem i ostatnim zabiegu (oprócz pregabaliny, biorę także inne leki i to, jakie na ten moment zachowam dla siebie), który miał mnie "aktywizować" (jakbym nie miał zawalonego kalendarza od 8 do 23), a mnie usypia, trochę jestem w kropce. Bo myślę, że gość jest dobry, ale działa na niepełnych danych, a ja nie mam czasu mu ich przekazać, więc gość być może poczynia sobie założenia, które czasem są trafne, ale w wypadku ostatniej wizyty - jeśli to co mi powiedział to jego założenia - były mylne
3. Słowo na T. Ja naprawdę podziękuję za wszelakich z Bożej łaski ekspertów psychologii. Przerabiałem kilku, zapewne problem jest ze mną, nie przeczę temu (nawet jeśli wmówienie mi tego to był zawoalowany gaslighting), ale Boże uchowaj od kolejnego eksperta, który będzie inkasował pieniądze, a będzie robił mniej ode mnie w kierunku tego, żeby cokolwiek zmienić. Lub będzie wiedział lepiej ode mnie, co chcę zmienić i będzie mniej elastyczny od upartego mnie na sugestię "moim zdaniem to nie to".
4. Kiedyś mi pomogła książka "Optymizmu można się nauczyć", w oryginale "Learned optimism". Techniki tam zawarte podważania negatywnych myśli były bardzo skuteczne. Tylko tych myśli jest teraz tyle, że na wejściu do podważania mam ich kilka(naście) na minutę, a przeanalizować jestem w stanie jedną w 20 minut. To ja bym nic nie robił tylko analizował. Urlop mam wziąć?
5. Jest bardzo podobna, choć bardziej kompleksowa książka "Overcoming low self esteem" Melanie Fennell, podejście stamtąd do mnie trafia i jest bardziej przekrojowe, ale nadal trudno mi na ten moment wykonywać ćwiczenia stamtąd - wszystko się zlepia w szarą masę i ciężko mi identyfikować sytuacje, o których ona mówi, a co dopiero podważać.
6. Mogę produkować się z gównopostami w internecie. I tak internet jest już martwy. Ludzie zamiast do ekspertów chodzą do ChataGPT. A ten mówi ludziom na odwyku, żeby wzięli tylko ten ostatni raz i ludziom z myślami przeróżnymi, żeby poszli zwiedzać z bliska pociągi.
7. Jeżeli ktoś by chciał zagrać na moich myślach ksobnych, spaść mi z nieba ze wspaniałą, odmieniającą życie poradą - to ja naprawdę chętnie przyjmę. Może czegoś w tym wszystkim nie widzę.

#gownowpis #zalesie

Nie mam siły na nic, więc zamiast sprzątać kuchnię sprzątam kolekcję memów. Mam ich dużo za dużo.

Wrzucę kilka

Nie gwarantuję, że dobre

#humorobrazkowy

Bardzo mnie z jakiegoś powodu cieszy fakt, że zapisałem to zdjęcie

#humorobrazkowy

To zabawne, do ilu rzeczy można się przyzwyczaić.

Od kilku lat towarzyszyła mi cała masa lęku i negatywnych myśli na swój temat. Po prostu istna powódź w mózgu: jesteś beznadziejny, do niczego się nie nadajesz, nic nie umiesz, na c⁎⁎j w ogóle próbujesz cokolwiek zmienić. I tak cały czas, 24/7. Powodowało to, że byłem zalęknionym świata, stale się obwiniającym o wszystko człowiekiem - a ponadto zalew tych myśli skutkował problemami z koncentracją, co tylko pogłębiało problem ("widzisz, za głupi jesteś nawet żeby książkę przeczytać").

Podejmowałem różne próby: a to farmakoterapia, a to psychoterapia, jakieś książki samopomocowe, może stoikiem zostanę (choć bliżej mi do nihilizmu - ten też nie pomagał), a to medytacja, muzykoterapia, a może zimne prysznice zacznę brać. Nic. Sprawie nie pomagał fakt, że miałem też inne problemy zdrowotne (te zostawię dla siebie).

Uznałem, że tak musi być i to znormalizowałem. Na kilka lat. Ale cóż, stał się cud.

Zupełnie przypadkiem, w związku z próbą poprawy tych problemów zdrowotnych, dostałem pregabalinę. No i po pierwszym tygodniu, gdzie zachowywałem się jak rozeuforyzowany pijany debil, okazało się że nie tylko tamte problemy zdrowotne uległy poprawie, ale i mój mózg po prostu, przepraszam za wyrażenie, zamknął ryj - w sensie pozytywnym. Przestałem stale sobie wyrzucać, moja samoocena zaczęła się poprawiać, a zdolności poznawcze dzięki temu uległy poprawie.

Trwało to jakieś dwa tygodnie, a potem powrót do smutnej codzienności z negatywnymi myślami. Ale lekarz podłapał trop, że coś jest na rzeczy, uznał, że tak nie może być i kombinujemy z tą nieszczęsną pregabaliną - że może większa dawka zadziała, że może augumentacja, że może damy radę inaczej, choć nie jest przekonany do tego że ta "magiczna" tabletka zdziałała w 24 h więcej dla mojego dobrostanu psychicznego, niż 3 lata na terapii.

Tak czy inaczej, po tych kombinacjach zdaje się, że mój mózg, znowu przepraszam za wyrażenie, stulił pysk. Zobaczymy, czy znowu mój wielki dobrostan na, jak to ja mówię, "gigachad tabletkach", potrwa dwa tygodnie, czy tym razem będzie to bardziej utrwalone.

Mam nadzieję, że życie teraz stoi przede mną otworem (choć niestety domyślam się, który to otwór). Po istnym rollercoasterze emocjonalnym związanym z mózgiem to krzyczącym "EJ MECHAZABA JESTEŚ DO D⁎⁎Y CZŁOWIEKIEM", to będącym cicho i pozwalającym mi się skupić, planuję wrócić do wielu rzeczy, które zarzuciłem w wyniku komplikacji wszelakich. Ale stopniowo, spróbuję najpierw wrócić na siłownię i może jakieś cardio zacząć robić, takie, które lubię.

Takimi rzeczami, mam nadzieję, będę się chwalić w przyszłości. A na razie mam dwa pytania:
Na okoliczność, gdyby nie było lepiej: czy rzuca Wam się w oczy coś, czego nie wypróbowałem powyżej, żeby sobie pomóc? Poleganie tylko na magicznych tabletkach może być zgubne, choć na ten moment chyba konieczne.
Gdyby jednak było dobrze: marzy mi się powrót do czytania, ale nie chcę zaczynać "z wysokiego C", choć mam dużo ciekawej (i dołującej) literatury faktu na półce wstydu. Czy mógłbym prosić o jakąś polecajkę, coś lekkiego, najlepiej może zbiór opowiadań/reportaży żebym nie miał poczucia wstydu, gdybym nie dokończył?

(W sumie nie wiem jak to otagować, #gownowpis ?)

24 846 450 - 100 = 24 846 350

#pompujwpoprzekziemi

24 849 360 - 50 - 50 - 100 = 24 849 160

Słabo. W międzyczasie L4 wpadło. Wszystkim życzę zdrowia, a sobie więcej samozaparcia!

#pompujwpoprzekziemi

24 871 610 - 235 = 24 871 375
w tym 35, które dorobiłem przedwczoraj już po poście, 50 na dobitkę po treningu z wczoraj i 150 za nudę w pracy z dzisiaj

#pompujwpoprzekziemi

24 875 150 - 150 = 24 875 000

Czasem jak mi się bardzo nudzi to robię pompki do momentu, kiedy przestanie mi się nudzić. Dzisiaj było dużo spotkań w pracy, więc naciułałem 10 serii po ile się dało.

#pompujwpoprzekziemi

Z drobnych rzeczy, które mnie cieszą: to bardzo dobrze, że Medycyna Praktyczna przemianowała jakiś czas temu ramkę "Wybrane dla Ciebie" na "Ważne tematy"

#humorobrazkowy #heheszki

> Gdyby cieśle budowali domy tak, jak programiści tworzą programy, to pierwszy dzięcioł, który by nadleciał, przyniósłby koniec cywilizacji
-- drugie prawo Weinberga, rzekomo (okazuje się, że pochodzenie cytatu samo w sobie jest ciekawe)

Wyobraźcie sobie. Mieszkacie w Wielkiej Brytanii i pracujecie dla tamtejszej poczty - nie na szczycie hierarchii firmowej, ale macie własną placówkę, zatrudniacie pracowników, robicie coś pożytecznego i robicie to dobrze, uczciwie, rzetelnie. Złego słowa nikt o Was do tej pory nie powiedział.

Więc idziecie do biura, słuchając przeróbki znanego wiersza o nocnym pociągu pocztowym w wykonaniu Aphexa Twina a tam jesteście proszeni na dywanik przez samego Dyrektora Regionalnego.

Dalsze słowa wprowadzają Was w takie osłupienie, że nic z nich nie rozumiecie. Poza "malwersacje finansowe", "przywłaszczyłeś", "duże sumy pieniędzy", "audyt komputerowy". Mówicie, że to nieprawda, ale równie dobrze moglibyście się tłumaczyć, że nie jesteście kosmitami.

No i, oczywiście, padają słowa "zwolnieni bez wypowiedzenia" i "zarzuty karne", po czym eskortuje Was policja na zewnątrz budynku prosto na komisariat.

To, jak straszna jest to historia, determinują trzy fakty, o których po kolei. Po pierwsze: macie rację. Nic nie przywłaszczyliście.

Po drugie, w takiej sytuacji stanęły setki pocztowców z Wielkiej Brytanii. Niekoniecznie wszyscy słuchali Aphexa Twina, reszta się zgadza. Część z nich zmuszona była do pokrycia fikcyjnych strat z własnej kieszeni. 236 osób skazano na więzienie, jak się okazało - niesłusznie. Historię powiązano także z trzynastoma dokonanymi skutecznie samobójstwami.

Jak więc do tego mogło dojść? Odpowiedzią było tragicznej jakości oprogramowanie, którego brytyjska poczta używała do księgowości. Oprogramowanie to - Horizon, autorstwa Fujitsu - po prostu źle liczyło. Dla ciekawych, w formie mema, fragment programu w pseudokodzie z raportu odnośnie jakości tego oprogramowania. Raport był druzgocący:
> Pomimo że fragmenty EPOSS (systemu Horizon - przyp. red.) są dobrze napisane, istotne sekcje są kombinacją niskiej jakości projektu technicznego, złego programowania i nieprzemyślanych korekcji istniejących błędów. Negatywny wpływ tych czynników będzie narastał tak długo, jak kultura PINICL (zespół odpowiedzialny za produkt - przyp. red.) pozostanie niezmieniona. Wynika to częściowo z natury/rozmiaru zadania naprawy błędów i częściowo z jakości i profesjonalizmu pewnych członków zespołu.

Oficjalny raport poczty brytyjskiej jednak ubiera to w bardzo łagodnych słowach:
> 1.3 Przed uruchomieniem [systemu], niektórzy pracownicy Fujitsu odkryli że Legacy Horizon był zdolny do produkowania danych, które były fałszywe. Doprecyzowując, pracownicy ci byli świadomi, że oprogramowanie mogło pokazywać zyski lub straty na kontach oddziałów lub placówek, które były iluzoryczne, nie rzeczywiste.

> 1.5. W 2010, Legacy Horzion został zastąpiony wersją (...) Horizon Online. (...) Tak jak poprzednik, Horizon Online również, od czasu do czasu, był dotknięty błędami, problemami i defektami, które objawiały się pojawianiem zysków i strat (...) które były iluzoryczne.

Skazanych uniewinniono, część z nich w procesie cywilnym otrzymała odszkodowanie. A co z winnymi?

Trzeci fakt: Fujitsu ma się dobrze. Horizon dalej jest wykorzystywany przez pocztę brytyjską ( https://www.bbc.com/news/articles/cgm8lmz1xk1o - stan na 2025 r.).

Zainteresowanych szczegółami odsyłam do bardzo dobrze uźródłowionego i opisowego artykułu na angielskiej Wikipedii: https://en.wikipedia.org/wiki/British_Post_Office_scandal

PS: Przepraszam jeśli źle taguję, ale nie mam pomysłu na lepsze tagi niż te niżej
#programowanie #wielkabrytania #ciekawostki

Ludzie mi powiedzieli, że za mało się chwalę, więc spróbuję

Okazało się, że dzisiaj stuknęły dwa miesiące bez e-papierosa \\o/

E-papieros był moim narzędziem regulowania stresu i zadymiania wszystkich pomieszczeń, w których byłem. I to naprawdę już w ilościach potężnych. Amatorską matematyką przeliczając ilość nikotyny na zwykłe papierosy - trzy paczki dziennie i to nie jakichś cienkich RGD tylko Winstonów czerwonych setek (no i jak brakowało e-papierosa w mordzie, to gdzieś paczka-dwie dziennie zwykłych papierosów szły i ograniczało mnie tylko "jezu, ale to śmierdzi, a smakuje jak..."). Ktoś mnie zdenerwował w pracy - buch, ktoś mnie zdenerwował poza pracą - trzy buchy, coś się zepsuło - tryb odkurzacza.

Mam niestety doświadczenie z rzucaniem palenia. Dwa razy próbowałem - raz się skończyło absolutnym koszmarem i zjazdem nastroju w takie okolice, że mi grono przyjaciół natychmiast kazało zacząć znowu palić. Drugi raz się udało nieco lepiej, ale ciągnęło mnie za każdym razem, gdy stres w pracy wracał - a było tego stresu dużo (i niepotrzebnie), więc po pół roku niepalenia, gdy mieliśmy tydzień absolutnego kałsztormu, się ugiąłem i ogłosiłem "idę na papierosa". W związku z tym, spodziewałem się że będzie źle i że w sumie może mniej bolesnym pomysłem byłoby zostanie fakirem.

Pierwszy tydzień był ciężki (cytując siebie z tamtego tygodnia, "mam ochotę bić ludzi"), ale jakoś dałem radę, spodziewałem się że będzie gorzej. Byłem uzbrojony w Desmoxan i telefon do lekarza, jakby znowu było jak za pierwszym razem. Z Desmoxanu korzystałem przez pierwszy tydzień. A potem, jakoś tym razem... po prostu o tym wszystkim zapomniałem, jakbym nie palił nigdy. Nawet nie wraca mi ochota na to, żeby zapalić, gdy jestem bardzo zestresowany. Czasem sobie pomyślę "ot, a może bym zapalił?". A potem "a może nie?". I tak to się toczy.

Rewolucji nie ma. Może trochę lepiej mi się cardio robi. Może teraz jak nie mam "protezy" zarządzania stresem to jestem zmuszony korzystać z lepszych mechanizmów w tym celu. Ale z takich niewątpliwych plusów: kilka stów w portfelu więcej, nie kaszlę już cały czas, mniej czasu zmarnowanego (czasem muszę być w pracy no i wtedy weź się ubierz, odbij na bramkach, zejdź, zapal, wróć). No i jeszcze jeden gigantyczny plus - nie jestem zależny od substancji chemicznej, która mi nic nie daje, a jedynie niszczy zdrowie.

Z minusów to być może przez to będę żył dłużej. Chciałbym przeprosić za to ZUS. Najwyżej jak mi to zacznie przeszkadzać to przestanę się rozglądać, przechodząc przez ulicę.

Porada na dziś: jak nie paliliście, to nie palcie. A jak paliliście, to też nie palcie. Nie znam osoby, która by żałowała, że nie pali.

Śmieszny obrazek w podziękowaniu za przeczytanie

#chwalesie #epapierosy

#humorobrazkowy i chyba #hejtokoksy też?
Udanych treningów Wam wszystkim życzę (i sobie też, ostatnio z tym słabo, choć lepiej)!

Trochę #humorobrazkowy a trochę #dystopia
Lepszej przyszłości niż ta z obrazka nam życzę!