Hejto.pl
Dodaj post

Wpisz coś do wyszukania (minimum 2 znaki)

#ksiazki

Lider

w Książki

4piorunów

1362 + 1 = 1363

Tytuł: Coś się dzieje w naszym domu

Autor: Josh Malerman

Kategoria: horror

Wydawnictwo: Muza

Format: ebook

Liczba stron: 384

Ocena: 8/10

Horror, w którym narratorką jest dziewczynka mająca 2 mamusie: jedną prawdziwą i drugą, która żyje w szafie, tylko która jest tak na prawdę potworem?

Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Gruba ryba

w Książki

29piorunów

1361 + 1 = 1362

Tytuł: Hyperion

Autor: Dan Simmons

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: MAG

Format: ebook

Liczba stron: 624

Ocena: 8/10

Prywatny licznik: 29/48

Rewelacyjna! Zbiór opowiadań w postaci powieści szkatułkowej. Cud, miód i orzeszki.

Simmons od razu rzuca czytelnika w środek mrocznego świata, nie bawi się w zbytnie wyjaśnienia, przez co człowiek czuje się lekko obco w tym świecie. Każda z opowieść pielgrzymów na Hyperiona jest inna - czy to styl, czy to poruszana tematyka, a ich elementem wspólnym jest właśnie Hyperion.

23/25 - Space opera z prawdziwego zdarzenia

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Gruba ryba0piorunów

@l__p no rewelacyjna, jedna z lepszych jakie czytałem, dlaczego więc tylko 8 ( ͡° ͜ʖ ͡°)

Autorytet5piorunów

@l__p Polecam od razu zacząć drugą część bo jak sobie zrobisz przerwę (tak jak ja xD) to potem nie wiadomo co się dzieje. A akcja rusza od tego samego momentu w którym kończy się jedynka.

Fanatyk1piorunów

@l__p

bo Simmons urwał opowieść w połowie? XD

dokładnie, miałem te same odczucia, książka się kończy, a tu nic nie wyjaśnione 😉

Pokaż więcej komentarzy (7)

Gruba ryba

w Książki

15piorunów

1360 + 1 = 1361

Tytuł: Dziewczyna z pociągu

Autor: Paula Hawkins

Kategoria: kryminał, sensacja, thriller

Wydawnictwo: Świat Książki

Liczba stron: 328

Ocena: 6/10

Prywatny licznik: 28/48

Rachel, bezrobotna pijaczka, jeździ pociągiem, obserwuje domy i ludzi. Szczególnie jedną "idealną" parę, mieszkającą obok jej byłego męża. Aż tu pewnego dnia, Jess* całuje obcego chłopa, następnie znika i później zostaje znaleziona martwa.

Rachel stara się rozwikłać co to się odjaniepawliło w dniu morderstwa Jess/Megan. Rozwiązanie zagadki zaskakujące, ale d⁎⁎y nie urwało.

*Imię nadane przez Rachel, bo nie znała obserwowanych osób xD

22/25 - Kryminał bez klasycznego detektywa

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Gruba ryba

w Hydepark

7piorunów

Wróciły brakujące tomy Herezji i jeszcze wpadł kod rabatowy, chyba będę musiał dorobić półkę

Pokaż więcej komentarzy (5)

Fanatyk

w Rodzicielstwo

69piorunów

Po kim to takie uparte moje lvl 8 to nie mam pojęcia.. Przeskrobał w szkole, dostał naganę co było równoznaczne z zakazem tableta do końca roku. No ale... Powiedziałem mu, że jak przeczyta Czare ognia od deski do deski i mi ją streści to ściągnę mu zakaz. Od dwóch dni siedzi z nosem w książce i jest już na 100 stronie, twierdzi że fajna ta książka i się wciągnął XD

Koneser3piorunów

Niektóre tak mają 😊 Mój 10 lat nawijał od dwóch lat, że chce kompa i będzie ładować w minecrafta na anarchii. W kwietniu mu powiedziałem, że jak przyniesie pasek, to poskładamy kompa full wypas. Jechał na samych trójach i czwórkach.

I kto musiał kupować ram, nvme i gpu w czerwcu? Ale słowo to słowo. Stanął na rzęsach, więc musiałem wydać 3 razy tyle ile kiedyś na pamięć i pozakładać blokady rodzicielskie na routerze. Nie sądziłem że się mu się uda ale latał od nauczycielki do nauczycielki, żeby pozwalały poprawiać. Gdyby był tak zawzięty jak trzeba skarpetki wrzucić do brudów albo braciom coś pomóc…byłby idealny 😛

Pokaż więcej komentarzy (20)

Fanatyk

w Książki

15piorunów

Newsy książkowe od Whoresbane'a!

Wydawnictwo Znak przedstawia nowość historyczną. "Ameryka kontra América. Nowa historia Nowego Świata" Grega Grandina ma ustaloną premierę na 12 listopada 2026 roku. Wydanie w twardej oprawie z obwolutą zawiera 784 strony, w cenie detalicznej 139,99 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.

Kiedy 12 października 1492 roku Kolumb dopłynął do wyspy San Salvador, nie przypuszczał, że Europa popadnie w zdumienie na wieść o nieznanej dotąd części świata. Zresztą odkrywca sam nigdy w pełni tego nie pojął. W świadomości włoskiego podróżnika Ameryka po prostu nie istniała. Tymczasem dziś nie jesteśmy w stanie wyobrazić sobie świata bez Stanów Zjednoczonych.

W naszym wyobrażeniu historia Ameryki to historia USA. Jednak przez wieki losy anglosaskiej Północy i łacińskiego Południa splatały się w cykl rywalizacji, wojen oraz negocjacji. W swojej przełomowej książce laureat Nagrody Pulitzera, Greg Grandin, całkowicie zmienia perspektywę patrzenia na Nowy Świat. Przesuwając środek ciężkości w stronę Ameryki Południowej, pokazuje, jak latynoamerykańska myśl polityczna i walka o suwerenność wpłynęły na jej północnego sąsiada oraz ukształtowały globalny porządek.

„Dom wewnętrznie podzielony nie może się ostać“ – mówił Abraham Lincoln. I jak nie da się zrozumieć Europy bez Ameryki, tak opowieść o Północy bez Południa to zaledwie połowa historii. Spoglądając na ponad pięć wieków – od hiszpańskiego podboju po dwudziestowieczne rewolucje – Grandin opowiada o narodzinach współczesnego świata.

 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach

Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)

⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane

⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane

    

Gruba ryba

w Książki

18piorunów

1357 + 1 = 1358

Tytuł: Z mgły zrodzony

Autor: Brandon Sanderson

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: MAG

Format: ebook

Liczba stron: 624

Ocena: 7/10

Prywatny licznik: 27/48

Kto jak nie Brandon Sanderson do kategorii "Nietypowy system magii lub technologia" w ?

System magiczny - za⁎⁎⁎⁎sty, zarówno allomancja jak i feruchemia to interesujące koncepty. Świat i pomysł na fabułę to historia od zera do bohatera połączona z "Ocean Eleven" xD ot, ciekawe, przyjemne fantasy.

Największą bolączka tej książki: Skaa jako niewolnicy musieli się w jakiś sposób różnić od szlachty. Albo różnice były w wyglądzie (np. kolor skóry), albo kulturowe. W obu przypadkach Vin powinna zostać od razu zdemaskowana na pierwszym balu jako Skaa... a tutaj wszyscy łyknęli jak pelikan.

21/25 - Nietypowy system magii lub technologia

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Autorytet3piorunów

Od przeczytania tej książki nazwisko Sandersona jest dla mnie znakiem jakości, czyli widzę to nazwisko = nawet nie biorę do ręki.

Nie bardzo doprawdy rozumiem co ludzie widzą w tej lekturze, no ale o gustach się nie dyskutuje.

Pokaż więcej komentarzy (3)

Koneser

w Literatura

13piorunów

Zakupy do domowej biblioteczki :)

Fenomen0piorunów

kurde wyspę na stuwę czytałem, ale za cholere nie pamiętam o czym to było.

Pokaż więcej komentarzy (4)

Fanatyk

w Książki

14piorunów

Newsy książkowe od Whoresbane'a!

Drugi news / 30.10.2026

Wydawnictwo Vesper ujawnia piąty tom serii z Matthew Corbettem. "Rzeka dusz" Roberta McCammona trafi do sprzedaży 16 listopada 2026 roku. Wydanie w twardej oprawie obejmie 420 stron, w cenie detalicznej 64,90 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.

Charles Town, Kolonia Karolina, rok 1703. Matthew Corbett, zawodowy rozwiązywacz problemów, jak sam siebie określa, przyjmuje lukratywne, choć dość osobliwe zlecenie: ma eskortować pewną piękną kobietę na bal maskowy. Pozornie łatwa misja szybko przybiera mroczny obrót. Na terenie pobliskiej plantacji zamordowano szesnastoletnią dziewczynę. O zbrodnię podejrzewa się zbiegłego niewolnika, który wraz z dwojgiem członków rodziny ukrył się na bagnach. Matthew dostrzega jednak szczegóły, które nie pasują do oficjalnej wersji wydarzeń. Postanawia wyruszyć tropem zbiegów i dopilnować, by sprawiedliwości stało się zadość. Tak oto rozpoczyna niebezpieczną wyprawę w górę Rzeki Przesilenia, zwanej Rzeką Dusz.

Na Matthew czekają jadowite węże, aligatory, wyjęci spod prawa dzicy, mityczne bestie i - jak zawsze - ludzie, których zdrada okazuje się najbardziej niebezpieczna. Wyprawa Rzeką Dusz wystawi wytrzymałość młodego mężczyzny na ciężką próbę, zmusi do konfrontacji z własną przeszłością i doprowadzi do wydarzenia, które na zawsze odmieni jego życie.

 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach

Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)

⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane

⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane

    

Gruba ryba

w Książki

13piorunów

1355 + 1 = 1356

Tytuł: Gottland

Autor: Mariusz Szczygieł

Kategoria: reportaż

Wydawnictwo: Czarne

Format: ebook

Liczba stron: 248

Ocena: 6/10

Prywatny licznik: 26/48

To nie jest książka o współczesnych Czechach. Szczygieł zebrał i opisał najważniejsze wydarzenia z ostatniego stulecia, które pomogą czytelnikowi zrozumieć Czechów. Ciekawe jednak nie tego się spodziewałem.

20/25 - Reportaż o kraju, o którym wiedziałeś/aś niewiele

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Gruba ryba

w Książki

19piorunów

1354 + 1 = 1355

Tytuł: Traktat o łuskaniu fasoli

Autor: Wiesław Myśliwski

Kategoria: literatura piękna

Wydawnictwo: Znak

Format: ebook

Liczba stron: 446

Ocena: 5/10

Prywatny licznik: 25/48

Książka była wielokrotnie polecana przez @WujekAlien - więc pomyślałem, że idealnie pasuje na . Nagrodzona Nike, więc spodziewałem się czegoś ciekawego. A tu klops... Nie podeszła mi kompletnie.

Książka nie opowiada jednej spójnej opowieści, jest to bardziej połączenie monologu z powieścią szkatułkową i fragmentarycznie jest ciekawie. Jednak całościowo nie dowozi.

Ponadto miałem problem z brakiem refleksyjności głównego bohatera i "niemego" rozmówcy. Podejrzewam, że był to celowy zabieg autora, jednak nie przypadło mi to do gustu.

19/25 - Polecajka z hejto

Wygenerowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Koneser0piorunów

Nosz tak nie można, czytałem to że 20 lat temu ,i chociaż nic już nie pamiętam z fabuły to w sercu mam wciąż gorące wspomnienie jak wielką przyjemnoscia było obcowanie z tą książką,

Pokaż więcej komentarzy (5)

Fenomen

w Hydepark

4piorunów

Mam pytanie do ludzików spod tagu oraz - chciałbym aby ktoś wytłumaczył mi sens korzystania z AI do pisania "opinii" na temat przeczytanych książek. Zawsze myślałem, że daną opinię i przemyślenia pisze się na bazie swoich doświadczeń i odczuć, a tu zonk. Chodzi mi o wpisy @WujekAlien (nawet się nie wypieraj używania ai do pisania wpisów, bo to bez sensu), którym tak wszyscy się zachwycacie, każda "recenzja" to lekko zmodyfikowany AI slop. Może jest taka moda i jej nie rozumiem, może jestem ignorantem, mimo wszystko chciałbym poznać po prostu opinie osób trzecich, bo ciekawi mnie ten fenomen już od dłuższego czasu.

Gruba ryba3piorunów

Mi to osobiście trochę lata, choć w dzisiejszych czasach może i by się przydał dopisek "wygenerowane przy pomocy AI". Trochę się obawiam, że pójdzie to raczej w drugą stronę, i pomoc AI będzie trzeba zakładać by default, a reszta będzie oznaczana jako "100% made by human" (coś jak z jedzeniem bio albo 98% szynki w parówkach). Ja sam się niczym nie wspomagam, ale też nie generuję dużej liczby wpisów, więc nie mam takiej potrzeby. Wujo równy chłop, lubi chodzić i czytać/słuchać.

Pokaż więcej komentarzy (21)

Osobistość

w Książki

20piorunów

1353 + 1 = 1354

Tytuł: Pamięć światłości

Autor: Robert Jordan, Brandon Sanderson

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Format: książka papierowa

ISBN: 9788383354224

Liczba stron: 1128

Ocena: 7/10

Nareszcie koniec (poniekąd). A wiecie, czego z kolei końca nie było widać? Gównianej korekty. Ale o obu rzeczach później.

Tom wieńczący ten wielki cykl stanowił właściwie jeden długi opis totalnej bitwy, w środku którego można znaleźć niepozorny, liczący sobie 222 strony rozdział zatytułowany "Ostatnia Bitwa". Rozdziały tutaj miały zwykle koło stron 20.

Wszystkie pionki rozstawione, wszyscy (czy na pewno?) gracze są przy planszy, każdy sprzymierzeniec Światłości ma nadrzędny cel - pokonać Cień, wspomóc Randa, wygrać Bitwę - ale pod tym kryją się też swoje własne motywacje na okazję zwycięstwa, bo co komu po nim, jeżeli nie będzie czym rozporządzać? Całe to morze wątków prowadzonych - czasem bardziej, czasem mniej umiejętnie, sensownie czy interesująco - na tysiącach stron powoli i stopniowo znajduje swoje zakończenie - zawsze dramatyczne, przeważnie satysfakcjonujące. Nie przychodzi mi do głowy żadna drugoplanowa postać - dobra czy zła - której nie poświęcono by sensownych choć kilku minut czas ekranowego. Z jednym wyraźnym wyjątkiem - Padan Fain. Chłop pojawiał się dosyć rzadko w tej serii, ale za każdym razem ładnie bruździł, niestety jednak nawet nie "właściwie nic" tylko "po prostu nic" z tego nie wynika, a potencjał wątku niezależnego zła wyglądał całkiem obiecująco.

Trup ściele się gęsto. Nie tylko wśród bezimiennego mięsa obu stron, ale też i znanych postaci. Podobało mi się, że nie wszyscy mieli szansę odejść z hukiem i w chwale, a wręcz przeciwnie. Osoby giną w sytuacjach, w których oczekujemy ich standardowej ucieczki spod opadającego ostrza, a gdy obecny punkt widzenia odwraca wzrok, napotyka puste spojrzenie swoich starych sprzymierzeńców. I te sceny miały moc właśnie przez tą swoją nagłość, bezpośredniość i brak litości.

W moim odczuciu tom ten nużył trochę od pewnego momentu przez to nieustanne tkwienie pośród masakrujących się szeregów, choć chyba takie poniekąd powinny być odczucia czytelnika wobec ostatniej z bitew. Ci dobrzy wpadali w coraz to głębsze i głębsze otchłanie desperacji i nadciągającej porażki, niczym jakieś kręgi piekieł, bo gdy wydawało się, że gorzej już być nie może - niespodzianka - może. Niemniej jednak ostatnie, na oko, 200 stron to już gęsta akcja, zwroty akcji i niesamowicie istotne wydarzenia ze świetnymi scenami. Ciąg wydarzeń na samiutkim końcu był może trochę życzeniowy i opierał się na rozwiązaniach, które chyba w żaden sposób nie zostały wcześniej zakomunikowane, ale jednak przyjemnie to wszystko zamknęły. No i nie mogę powiedzieć, że mimo wszystko nie poczułem po zamknięciu okładki lekkiej melancholii. Mimo wszystko.

Tak jak w 2 tomach były objawienia Rhuidean, tak w tym nastąpiły objawienia Czarnego. Nie były może tak okropne w swojej obrazowości i istotne dla światotwórstwa, jednak niosły swoje znaczenie i pozwoliły Randowi osiągnąć odpowiedni stan umysłu, by wreszcie dopiąć swego.

Obok całego tego wzajemnego siekania się na masową skalę i bohaterowania wyróżniał się wątek Androla, jego grupy i ich zmagań w Czarnej Wieży. Z zainteresowaniem śledziłem starania najsłabszego z Asha'manów i jego niezłomnej persony wobec groźnych spisków i okropieństw wywołujących zwątpienie nawet w najhardszych z serc.

Samo zakończenie (niekoniecznie sposób jego osiągnięcia) po prostu mi się podobało - ani bardzo, ani ledwo. Z jednej strony z chęcią przeczytałbym po kilka stron na temat dalszych losów każdej co istotniejszej postaci, ale z drugiej cel sagi został osiągnięty, a wszystko ponad to to już zbędna gadanina. Zabawne określenie mając na uwadze tę serię. Widziałem wpisy sugerujące, że Jordan miał plany napisania kontynuacji opierającej się na Seanchanach, ale jako że niesamowicie ich nie cierpię - nie żałuję jej braku.

Kilka rzeczy mi się nie podobało. Inwazja pewnej siły wspominanej dosłownie kilka razy nastąpiła totalnie z czapy. Sam absolutnie nie widziałem znaków to zwiastujących, ale podobno były gdzieniegdzie porozrzucane. Można też to uznać za przełamanie oczekiwań, bo zapewne spora część czytelników sądziła, że wreszcie coś się w związku z tą siłą stanie, ale z pewnością nie takiego, a zwłoka jeszcze tę dezorientację pogłębiała.

Jordan sprawnie lawirował wokół tych tematów, nie nazywając niczego po imieniu, ale oczywiście Sanderson wjechał, cały na biało, i poleciał z "każdy, kto choć trochę interesował się tą sprawą, wiedział, że Baldhere wolał mężczyzn niż kobiety". Robert odziałby to wyrażenie w znacznie bardziej niepozorne szaty.

A teraz dział wtop korekty i tłumaczenia. Skandalicznie długi. Przerażająco.

Mierna korekta. Niemałą ilość razy brakowało spójników i innych tego typu wyrazów. Czasami zdanie dalej miało sens, ale brzmiało strasznie głupio albo drętwo. Raz na jakiś czas przy kwestii tej lub tamtej postaci brakowało pauzy dialogowej. Więcej razy niż mam wszystkich palców w losowym słowie znalazła się spacja. Wszystko to wywoływało już u mnie poczucie bezsilności.

Dziwne tłumaczenie. Tytuł rozdziału 27. brzmi po angielsku "Friendly fire". A jak przetłumaczono na nasze? Bratobójczy ogień? Nie, PRZYJACIELSKI. "Chorował już gwałtownie kilka razy w ciągu bitwy" jako opis stanu jednej postaci wobec realiów pola bitwy. Z pewnością nie chodziło o "got sick" jako "bede rzigoł".

Brak konsekwencji. Gdy zobaczyłem Eldera Hamana zamiast Starszego Hamana, to uniosłem brwi. Gdy zobaczyłem Jaina Farstridera zamiast Jaina Długi Krok, to odłożyłem książkę, bo jasny c⁎⁎j mnie wtedy strzelił. Były jeszcze inne kwiatki tego typu np. Spine zamiast Grzbietu Świata, jakiś tam Square zamiast placu i coś z pewnością jeszcze było, ale zapomniałem zapisać. Dopiero po jakimś czasie zorientowałem się, że postacie z jakiegoś powodu nazywają lunetę zwierciadłem, choć w poprzednich tomach zastosowano inną, bardziej sensowną nazwę, nie pamiętam już jaką niestety. Sul'dam i damane nagle zaczęły być określane męskimi zaimkami.

Ten problem był obecny, o ile mnie pamięć nie myli, od samego początku i z pewnością od swojego pierwszego pojawienia się doprowadzał mnie do szału - brak wyraźnego oddzielenia od siebie perspektyw. Dla przykładu najpierw śledzimy Randa schodzącego w dół "piekieł", by zmierzyć się z Czarnym. Napotyka jednego z przeklętych, ten powoli do niego podchodzi, a w następnej linijce widzimy Lana w bitewnym szale. Coś takiego miałoby sens w medium wizualnym, gdzie dwóch facetów zamierza się tłuc, biorą zamach, zbliżenie na złączenie mieczy, potem oddalenie i okazuje się, że śledzimy już zupełnie inny pojedynek.

A na sam koniec coś, co wyszło spod pióra samego autora, więc jest zupełnie osobnym podpunktem. Sądzę, że porównywanie niepodważalności czegoś do następowania po sobie pór roku stanowi niefortunny wybór w tym świecie.

Osobistość

w Hydepark

50piorunów

Ostatni okres mojego życia nie oszczędza mnie za bardzo. Mimo ciągłych prób rozwoju na kilku polach czuję się pusty. Mimo fajnych wakacji czułem się niespełniony. Mimo że miałem schudnąć 15 kg to schudłem właściwie 20 i wszyscy gratulują to mnie to nie cieszy. Prawie nie spałem, chodziłem zamulony. Uśmiechałem się ale to była tylko maska. Nigdy nie wierzyłem w przypadki ale pech chciał że musiałem skorzystać z usług poczty polskiej której nienawidzę i na półce z książkami zobaczyłem picrel. I pod wpływem impulsu kupilem. I powiem wam szczerze że otworzyło mi to oczy. Przeczytane właściwie w trzech podejściach w weekend. Nie sądziłem że dorastanie w domu alkoholowym będzie miało aż taki wpływ na to jaki teraz jestem i z czym się mierzę. Polecam każdemu tytuł. Chyba powoli trzeba myśleć o jakiejś grupie wsparcia żeby pozbyć się wadliwych nawyków, myślenia i ruchów.

Do niektórych rzeczy się dorasta.

Osobistość6piorunów

Uuu, współczuję, ale super że znalazłeś tę książkę!
Sama pracowałam na terapii właśnie pod kątem DDA i moje życie zyskało dużo koloru i po prostu głębi.a nie robię specjalnie nic więcej czy coś bardziej,po prostu rozumiem mechanizmy, które dzieją się w mojej głowie.
Powodzenia i oby bylo dobrze!

Fanatyk1piorunów

I gdzie są teraz ci co wyśmiewali przepisy siostry Anastazji?!? Ile to żyć ludzkich uratowało, gdy akurat ktoś był głodny a musiał skorzystać z usług poczty?

Pokaż więcej komentarzy (6)

Fanatyk

w Książki

15piorunów

Newsy książkowe od Whoresbane'a!

Wydawnictwo Dolnośląskie ogłasza sześćdziesiąte pierwsze wznowienie książki Agathy Christie. "Pasażer do Frankfurtu" wyruszy 12 listopada 2026 roku. Wydanie w twardej oprawie ma 272 strony, w cenie detalicznej 49,90 zł. Poniżej okładka i krótko o treści.

Wprawdzie sir Stafford Nye jest dyplomatą, ale nie traktuje swych obowiązków zbyt poważnie. Gdy więc na frankfurckim lotnisku zostaje poproszony przez młodą kobietę o nietypową przysługę, postanawia podjąć ryzyko. Nie spodziewa się, że wkracza tym samym w świat politycznych intryg o globalnym zasięgu.


Drogi dwojga bohaterów krzyżują się jeszcze niejednokrotnie. Za każdym razem tajemnicza nieznajoma występuje w innej roli i pod innym nazwiskiem, a polityczna rozgrywka staje się coraz bardziej niebezpieczna.


Sir Stafford i jego sprzymierzeńcy muszą stawić czoła potężnemu przeciwnikowi, który dzięki nieograniczonym środkom finansowym organizuje, uzbraja i szkoli nową armię, aby przejąć władzę nad światem. Najgroźniejsze jest jednak to, że wróg działa z ukrycia.

 'a - tag, pod którym chwale się nowymi nabytkami oraz wrzucam newsy o książkach

Chcesz mnie wesprzeć? Mój Onlyfans ( ͡° ͜ʖ ͡°)

⇒ patronite.pl/ksiazkiWhoresbane

⇒ suppi.pl/ksiazkiwhoresbane

    

Gruba ryba

w Książki

22piorunów

1352 + 1 = 1353

Tytuł: Błoto słodsze niż miód. Głosy komunistycznej Albanii

Autor: Małgorzata Rejmer

Kategoria: reportaż

Wydawnictwo: Czarne

Format: ebook

ISBN: 9788380497672

Liczba stron: 344

Ocena: 9/10

Tak jak ocena wskazuje - książka wybitna. Ciężko poznawać losy wszystkich, którzy opowiadają, jak to w Europie istniała ambitna namiastka północnokoreańskiej maszynki do niszczenia ludzi, gdzie wpadnięcie w tryby machiny niszczyło tylu oraz ich rodziny, ale oderwać się nie jest łatwo. Człowiek łapie się co chwilę za głowę i nie dowierza: jak do tego mogło dochodzić, trwać tyle czasu i jest jednocześnie wdzięczny, że ominął go podobny los.

Forma przypominała trochę "Gottland" Szczygła, ale tu jest pisana jeszcze bardziej jak reportaże z gazet.

Pokaż więcej komentarzy (2)

Lider

w Książki

23piorunów

1349 + 1 = 1350

Tytuł: Pożyczone wzgórza

Autor: Scott Preston

Kategoria: literatura piękna

Wydawnictwo: Czarne

Format: ebook

Liczba stron: 368

Ocena: 7/10

Są książki, które zabierają nas do miejsc pozornie spokojnych, żeby po chwili pokazać, jak wiele przemocy, cierpienia i ludzkiej podłości może kryć się za pięknym krajobrazem. Tym właśnie są "Pożyczone wzgórza" Scotta Prestona. Surową, momentami brutalną opowieścią o ludziach, którzy całe życie poświęcają ziemi, choć ta nigdy tak naprawdę do nich nie należy.

Głównym bohaterem i narratorem jest Steve Elliman, pasterz z angielskiej Kumbrii, który po latach wspomina wydarzenia na zawsze zmieniające życie jego rodziny i lokalnej społeczności. Wszystko rozpoczyna się kiedy epidemia pryszczycy doprowadza do masowego wybijania stad zarażonych owiec. Dla ludzi, którzy od pokoleń zajmowali się hodowlą, oznacza to nie tylko utratę źródła utrzymania, ale również całego dotychczasowego świata.

Z tej tragedii wyrasta historia o przyjaźni, zdradzie, niespełnionej miłości i stopniowym przekraczaniu granic, zza których coraz trudniej zawrócić. Steve wiąże swoje losy z Williamem Herne’em, właścicielem sąsiedniej farmy, który desperacko próbuje uratować rodzinny majątek. Problem w tym, że kolejne decyzje Williama prowadzą ich obu w coraz bardziej niebezpieczne rejony, gdzie kradzież owiec jest jedynie początkiem znacznie poważniejszych problemów.

Najciekawszy jest dla mnie jednak sam Steve. Bohater, który przez większość życia właściwie nie podejmuje samodzielnych decyzji. Podąża za ojcem, później za Williamem, podporządkowuje się silniejszym osobowościom i pozwala, żeby wydarzenia po prostu go niosły. Nie jest klasycznym bohaterem, któremu łatwo kibicować. Bywa bierny, tchórzliwy, podejmuje fatalne decyzje, a czasami ich po prostu nie podejmuje, co prowadzi do jeszcze gorszych konsekwencji.

I właśnie w tym tkwi siła tej historii. Preston pokazuje, jak człowiek może stopniowo stawać się częścią zła, którego początkowo był jedynie świadkiem. Jak łatwo usprawiedliwiać kolejne ustępstwa i przekonywać samego siebie, że przecież nie miało się wyboru.

Bardzo podoba mi się również sposób przedstawienia pasterskiego świata. Góry, doliny, owce, stare gospodarstwa i ludzie przywiązani do ziemi od pokoleń. Nie ma tutaj romantycznej wizji życia na wsi. Jest ciężka praca, bieda, długi, brutalność i świadomość, że jeden kryzys może przekreślić dorobek kilku pokoleń. Ziemia, która miała zapewniać stabilność, staje się czymś, co powoli niszczy swoich właścicieli.

Szczególnie interesujący jest motyw owiec. Zwierząt, wokół których kręci się całe życie bohaterów, ale które jednocześnie stają się świadkami ich upadku. Ocalały z epidemii Rusty urasta niemal do symbolu świata, którego bohaterowie desperacko próbują się trzymać, nawet kiedy właściwie nic już z niego nie zostało.

Preston oddaje głos staremu pasterzowi, który opowiada historię po swojemu, posługując się regionalnymi określeniami i charakterystycznym rytmem wypowiedzi. Nadaje to opowieści autentyczności, choć wymaga od czytelnika przyzwyczajenia się do sposobu narracji. W polskim tłumaczeniu może jednak tracić trochę na autentyczności.

"Pożyczone wzgórza" są dla mnie przede wszystkim opowieścią o dziedziczeniu nie tylko ziemi i rodzinnych obowiązków, ale również błędów, obsesji i przemocy. O ludziach, którzy tak bardzo boją się utraty swojego świata, że ostatecznie sami doprowadzają do jego zniszczenia.

Najbardziej gorzka pozostaje jednak historia Steve’a. Człowieka, który przez lata żył w cieniu innych, a kiedy wreszcie otrzymał możliwość decydowania o własnym losie, okazało się, że nie różni się od nich tak bardzo, jak chciałby wierzyć. To brudna, ponura i pozbawiona sentymentów opowieść, w której piękno angielskich wzgórz stanowi jedynie kontrast dla ludzkiego okrucieństwa. A sam tytuł nabiera z każdą kolejną stroną gorzkiego znaczenia.

Okładka może się Wam wydawać znajoma, bo to obócony o 90 stopni fragment obrazku "Udręka" autorstwa Augusta Friedricha Schencka.

Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz

Fenomen4piorunów

O właśnie, miałem ostatnio zapytać. Wuja, opanowałeś którąś z technik szybkiego czytania? Twoje tempo (zważywszy na masę innych aktywności w ciągu dnia) jest porażające.

Lider2piorunów

@efceka Miałem kurs szybkiego czytania za dzieciaka, ale czy on coś pomógł to nie wiem. Do tego sporo książek słucham jako audiobooki, albo oficjalnie z Legimi, Audioteki, EmpikGo czy Storytel albo z użyciem ElevenLabs i głosu Piotra Fronczewskiego.

Zamiast papierowych książek, czytam ebooki, bo duzo łatwiej znaleźć czas na czytanie z czytnika w kuchni, jak robię kawę czy jedzenie, niż czytanie papierowej dużej książki, szczególnie 1 ręką.

Pracując na Open Space w korpo nauczyłem się odcinać od otoczenia, więc dość łatwo mi się skupić na książce, gdy żona na kanapie obok ogląda TV albo rozmawia przez telefon. I to bym chyba uznał, za najważnieszy skill przy czytaniu.

Lider2piorunów

@LondoMollari nie ufam AI jeśli chodzi o książki, zawiodłem się wiele razy szukając rekomndacji książek podobnych do tych, które lubie. Do tego wciągnięcie książki, która ma 300-500 stron by mi zżarło wszystkie kredyty z 1 dnia, a sporo i tak już zużywam do pracy :grinning:

GURU3piorunów

@LondoMollari Spróbowałem tak kiedyś zrobić dla tytułu jaki przeczytałem i to była praktycznie cała halucynacja. Pewnie wszystko zależy jak znany jest to tytuł ale u mnie nic nie trzymało się kupy.

Gruba ryba1piorunów

@WujekAlien też od niedawna polubiłem się z ebookami między innymi z tego powodu: 6" można schować w kieszeń i przeczytać kilka stron w czasie gotowania makaronu, czekania na zmianę opon, czy w innym międzyczasie. Zazdroszczę natomiast umiejętności odcięcia się od otoczenia, bo nie umiem :confused:

Pokaż więcej komentarzy (9)