saradonin_reduxGruba ryba

Dzień dobry,

ja dziś tylko króciutko, żeby podziękować: Panu @Chavez za sprzedanie mi odlewki Agar de Noir pół roku temu za 40 zł/ml, Panu @Przem86 za polecenie tego zapachu w komentarzu i w sumie jeszcze Panu @Morawagin81 , od którego rok temu zacząłem poznawać ALD dzięki Russian Oud II za 20 zł/ml. Piękne to były ceny, teraz już nie ma cen.

#perfumy

#perfumy #stragan

Tym razem naprawdę otwieramy #souk 😉 .

https://rentry.org/lynx_perfumy

Zapraszam :slightly_smiling_face: .

1273 + 1 = 1274

Tytuł: Neuromancer

Autor: William Gibson

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Książnica

Format: ebook

Liczba stron: 280

Ocena: 5/10

Są książki, które trzeba oceniać w dwóch różnych kategoriach:

Pierwszej - ich znaczenie dla literatury i wpływ na wszystko, co pojawiło się później. Drugiej - znacznie brutalniejszej - to odpowiedź na pytanie: jak właściwie czyta się je dzisiaj?

I "Neuromancer" Williama Gibsona jest dla mnie idealnym przykładem książki, w której odpowiedzi na te dwa pytania są kompletnie różne.

Case jest hakerem, który po konflikcie z poprzednimi pracodawcami zostaje pozbawiony możliwości podłączania się do cyberprzestrzeni. Dla kogoś, kto właściwie żył w wirtualnym świecie, jest to wyrok. Wszystko zmienia się, gdy dostaje propozycję odzyskania swoich zdolności w zamian za wykonanie pewnego zadania. Wraz z ulepszoną technologicznie Molly zostaje wciągnięty w operację, której prawdziwy cel okazuje się znacznie większy, niż początkowo przypuszczał.

Brzmi świetnie. I zapewne w 1984 roku musiało robić piorunujące wrażenie. Cyberprzestrzeń, hakerzy, sztuczna inteligencja, korporacje potężniejsze od państw, cybernetyczne modyfikacje ludzi, przestępczość wykorzystująca nowe technologie i wszechobecne poczucie, że człowiek zaczyna przegrywać z systemem, który sam stworzył. Dzisiaj są to fundamenty cyberpunku, ale Gibson pisał o nich, zanim większość z nas zaczęła kojarzyć je z Matrixem, grami, anime czy kolejnymi książkami science fiction.

I za to należy mu się ogromny szacunek.

Problem w tym, że czytanie Neuromancera dzisiaj było dla mnie zwyczajnie męczące. Mam wrażenie, że ta książka bardzo źle się zestarzała. Nie tyle nawet pod względem samych pomysłów - bo wiele z nich nadal jest interesujących - ile sposobu ich przedstawienia. Gibson wrzuca czytelnika do swojego świata i praktycznie nie daje mu czasu na złapanie oddechu. Pojęcia, miejsca, technologie i postacie pojawiają się jedno za drugim, często bez większego wyjaśnienia. Teoretycznie powinno to budować poczucie obcowania z obcym, zaawansowanym technologicznie światem. U mnie znacznie częściej powodowało pytanie: co właściwie teraz się dzieje?

Paradoksalnie największy problem Neuromancera może wynikać właśnie z jego sukcesu. Tak wiele późniejszych dzieł korzystało z pomysłów Gibsona, rozwijało je i przedstawiało w bardziej przystępny sposób, że powrót do jednego z pierwowzorów gatunku nie daje już tego samego efektu. Zamiast odkrywać coś nowego, rozpoznawałem elementy, które znam z dziesiątek późniejszych historii - tyle, że tutaj podane w znacznie mniej przystępnej formie.

To trochę jak zwiedzanie fundamentów budynku, w którym wcześniej widziało się już wszystkie piętra.

Najbardziej zabrakło mi jednak mocniejszego przywiązania do bohaterów i samej historii. Świat jest ważniejszy od ludzi, którzy się po nim poruszają, a ja zdecydowanie bardziej interesowałem się tym, co Gibson wymyślił, niż tym, co stanie się z Case’em. Doceniałem kolejne idee, ale emocjonalnie pozostawałem gdzieś obok.

I dlatego mam z Neuromancerem spory problem. Rozumiem jego znaczenie. Widzę jego wpływ na cyberpunka jako gatunek. Potrafię sobie wyobrazić, jak świeża i wręcz rewolucyjna musiała być ta książka czterdzieści lat temu. Bez Gibsona wiele późniejszych światów science fiction prawdopodobnie wyglądałoby zupełnie inaczej.

Tylko że znaczenie historyczne książki i przyjemność z jej czytania to dla mnie dwie różne rzeczy. Trochę szkoda, bo liczyłem na lepszą zabawę. Czytając tę książkę czuć inspiracje innych książek czy gier, z Cyberpubkiem 2077 na czele. Od straconych zdolności i budowania siebie na nowo, po misję, która nie idzie zgodnie ze scenariuszem i ma dużo większe znaczenia dla świata, niż bohaterowi to początkowo nakreślono.

Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz

#bookmeter #ksiazki #czytajzwujkiem #czytajzhejto

Nie chcem ale się zmuszem ;/

Przyszedłem, to najważniejsze. Rozgrzewkę zrobiłem, dalej jakoś pójdzie. Może.

#silownia #hejtokoksy #gownowpis

Souk souk!

#souk #perfumy

Wykonawca: Kaliber 44

Tytuł: Normalnie o tej porze

Album: 3:44

Rok wydania: 2000

Widzę, że wszyscy jadą zagranicznymi hitami, a ja zaryzykuję coś z polskiego podwórka. Jako dzieciak uważałem, że rapy to patusiarska muzyka o warstwie lirycznej "c⁎⁎j k⁎⁎wa", po latach natrafiłem na Kaliber 44 zanim magik dołączył i jestem pod wrażeniem głębi tekstu. Na cały tekst pada tylko jeden wulgaryzm.

#kacikmelomana #hiphop #rap

https://www.youtube.com/watch?v=9nJt9TlYVUY

Witam

Przypominam, że aktualnie trwa edycja poświęcona muzyce rap z lat 90. Więcej tutaj.

#kacikmelomana

3 lata od powrotu na siłkę (po 5 latach przerwy) i mogę powiedzieć, że nigdy nie miałem lepszej muskulatury.

Tkanka tłuszczowa na poziomie ok 16,5 %, czy mogłoby być lepiej ? pewnie tak ale to wymagałoby więcej wyrzeczeń.

Wczoraj byłem na pomiarze składu ciała, tłuszcz brzuszny spadł na 5 (w 9 stopniowej skali) - jeszcze 1,5 roku temu była 9.

Cel na jesień-zimę, nie zalać się za mocno. Mam zamiar odpalić trenażer od listopada i mieć lepszy punkt wyjściowy w przyszły sezon.

#hejtokoksy #pokazforme #swiniobicie

1270 + 1 = 1271

Tytuł: Upadek Hyperiona

Autor: Dan Simmons

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: Mag

Format: ebook

ISBN: 9788374806039

Liczba stron: 625

Ocena: 6/10

Zabrałem się za tą pozycję zaraz po ukończeniu pierwszej części z serii czyli Hyperiona który siadł mi dość dobrze ale po kilku rozdziałach się jakoś od niej odbiłem i postanowiłem zostawić ją na później.

No i to później nadeszło jakieś 2 miesiące temu. Tak, wymęczyłem się trochę z tą książką mimo że nie mogę powiedzieć że jest jakoś słaba, bardziej by pasowało do niej chyba określenie... rozlazła?

Upadek Hyperiona kontynuuje historię praktycznie w momencie w którym kończy się pierwsza część, musiałem więc sobie przypomnieć trochę o co tam w ogóle chodziło. Oryginalny Hyperion był tak naprawdę fajnie pomyślanym zbiorem opowiadań, osadzonym w całkiem ciekawie pomyślanym universum i podszyty wspólnym motywem tajemniczego Dzierzby. Niestety wydaje mi się że Simmons albo nie bardzo miał pomysł jak to dalej pociągnąć, bo naotwierał tam sporo wątków które trzeba było jakoś w miarę ogarnąć, albo wręcz przeciwnie, miał za dużo pomysłów które próbował skompresować moim zdaniem trochę zbyt szybko.

Wyszła z tego jakaś dziwna książka, pierwsza połowa się strasznie wlokła, znane nam postacie snują się w kółko po grobowcach czasu jednocześnie czekając i obawiając się spotkania z Dzierzbą, a w międzyczasie poznajemy bliżej meandry wielkiej polityki śledząc poczynania nowego/stargo bohatera w samym centrum Hegemonii. Czyta się to nieźle bo jednak warsztat pan Simmons ma dobry, ale za dużo tutaj imo ekspozycji, przegadanych o niczym stron, jakichś filozoficznych dywagacji i rozterek nie wiadomo w sumie o co. Potem robi się trochę lepiej, bo kiedy w końcu autor decyduje że czytelnik już chyba wie wszystko co powinien to akcja zaczyna nabierać rumieńców i robi się całkiem ciekawie, chociaż nadal potrafi srogo zamulić bo na przykład opisuje lot jednego z bohaterów do bazy przez chyba bite trzy strony. I nie to że coś tam się dzieje po drodze, nie. Chłop se po prostu leci, i mu trochę niewygodnie, czasem przysypia, ale za to krajobrazy ładne 😛

Przez to nagromadzenie wątków i bohaterów, kiedy akcja zaczyna się zagęszczać robi się też nieco chaotycznie. Autor skacze od jednego do drugiego poprzez przestrzeń a nierzadko i czas, czasem pisze z perspektywy pierwszej osoby, czasem z trzeciej. No trzeba się skupić żeby to ogarnąć i nie polecam sobie robić podczas lektury dłuższych przerw bo idzie się pogubić.

Trochę sobie ponarzekałem ale ogólnie jest to niezły kawał hard Sci-Fi i to z całkiem na czasie motywem AI, chyba po prostu po pierwszej części oczekiwałem czegoś lżejszego.
Całość też jest w miarę domknięta więc można to traktować jak dylogię, nie jestem pewien czy będę dalej leciał w Endymiona, chyba że mnie ktoś zachęci 😛

#bookmeter #ksiazki #czytajzhejto

Jakby ktoś szukał dobrych kadzidełek to mogę polecić produkty od Sagrada Madre. Całkowicie z naturalnych składników. Przez ostatnie 2 lata próbowałem kilkunastu różnych zapachów, ale ostatecznie zawsze muszę mieć w domu kadzidło frankońskie. Dymi srogo, Jezusa wyciągnie z grobu. No i jeden patyczek pali się ponad godzinę. Minusem jest cena, rok temu duże opakowanie brałem za 50 zł, a teraz to jest prawie 90 zł, ale dla mnie to must have, po prostu dymię rzadziej 😛

#kadzidło

Wykonawca: stereo cross
Album: ドラッグ
Utwór: ドラッグ

Amerykański projekt muzyczny pochodzący z Burtonsville w stanie Maryland. Twórczość artysty oscyluje wokół mrocznych i emocjonalnych brzmień z gatunku witch house oraz emo beats.

#muzyka #muzykaelektroniczna #witchhouse #emobeats #usa #muzykazyxx

https://youtu.be/RYIzvEYZs-8?is=duryI1iZxjQC4vUH

U Lucjana wjechała organowa seria

#perfumy

#perfumy #stragan z

Mimo kłód rzucanych pod nogi prze hejto :upside_down_face:, otwieramy #souk

https://rentry.co/lynx_perfumy

Zapraszam :slightly_smiling_face:

1267 + 1 = 1268

Tytuł: Nocna runda

Autor: Lee Child

Kategoria: kryminał, sensacja, thriller

Wydawnictwo: Albatros

Format: audiobook

Liczba stron: 432

Ocena: 7/10

22 Tom serii z Jackiem Reacherem. Trudno napisać o tej książce coś, czego już o poprzednich tomach nie napisałem.

Fabularnie - w dużym skrócie:

Reacher wysiada z autobusu pośrodku niczego, idzie się odlać i mija lombard, jego wzrok zatrzymuje się na witrynie, gdzie widzi sygnet amerykańskiej armii. Potrzeba fizjologiczna schodzi na dalszy plan, podróż autobusem zostaje odwleczona o dni, bo zagadka pierścienia staje się w tym momencie najważniejsza.

Okazuje się, że byłej właścicielki pierścienia szuka nie tylko Reacher, ale też jej siostra, łączą siły, bo odnaleźć „zgubę”.

Co tu dużo mówić, jest to najbardziej typowy Reacher z typowych Reacherów. Bohater wysiada pośrodku niczego i wplątuje się w sam środem akcji, której jest więcej niż ludzi w tym, zapomnianym przez boga i świat, miasteczku. Nie ma tu pościgów, wybuchów (no dobra jest jeden, ale on się wydarzył zanim Reacher przyjechał), międzynarodowych spisków, ani niczego, do czego przyzwyczaiły nas tomy z gatunku tych, w których mają rozmach sk⁎⁎⁎⁎syny. Tu jest powolnie, jeszcze wolniej, przegadanie i może momentami nudno. Ale gdybym miał podać jeden przykładowy tom, który zobrazowałby to, czym ta seria dla mnie jest i w jakich realiach Reacher wypada najlepiej, to byłby to właśnie ten.

To też jeden z tych tomów, który nie nawiązuje do poprzednich, więc można go czytać bez ich znajomości.

Opublikowano za pomocą https://bookmeter.xyz\

Osobisty licznik: 183/128

#bookmeter #Ksiazki #czytajzhejto #czytajzwujkiem

Staruszek dostanie niezły zestaw #perfumy na urodziny - sam bym chciał taki XD

To ja może zaproponuję coś mniej oczywistego.

Latynoski skład łączący rap z funkiem, część mojego ulubionego kolektywu Soul Assassins.

IWopbabalubop · Funkdoobiest
Which Doobie U B?
Released on: 1993-05-04

https://www.youtube.com/watch?v=5AhyAlfQDAo

#rap lat 90. #kacikmelomana

Wykonawca: Method Man & Redman

Utwór: Da Rockwilder

Album: Blackout!

Rok wydania: 1999

To zaczynamy!

Moja propozycja do #kacikmelomana w kategorii #rap z lat 90-tych.

Method Man zawsze będzie mi się kojarzył jako Cheese z serialu The Wire, gdzie pasował po prostu idealnie i miał jedne z najbardziej absurdalnych tekstów.

"N***a, I'm gonna kill you twice."

Żeby nie było Wu-Tang Clan, które wszyscy znają, to proponuję duet z Redmanen.

https://youtu.be/WCYy8jpp7R8?si=Au9sXRuOD0lUNVTS

1263 + 1 = 1264

Tytuł: Legion Wspomnień

Autor: James S.A. Corey

Kategoria: fantasy, science fiction

Wydawnictwo: MAG

Format: książka papierowa

Liczba stron: 448

Ocena: 6/10

Trochę przedłużyłem swoją przygodę z Expanse, po 5 opowiadaniach zrobiłem przerwę na 2 inne książki i dopiero dokończyłem 3 ostatnie historie.

Podobało mi się to, że wszystkie historie dotyczą chociaż w jakiejś części postaci, które pojawiały się w głównym cyklu. Stanowią uzupełnienie nigdy nie opowiadzianej historii bądź dopowiadają ciąg dalszy

Według mnie najlepsze:

"Napęd" - o powstaniu przełomowego silnika

"Rzeźnik stacji Anderson" - wyjaśniający jedną z największych zagadek serii, czyli co się naprawdę stało na wymienionej stacji

oraz "Dziwne psy" - czyli jak dzieci z Lakonii przeszły swoją przemianę

Natomiast zdecydowanie najgorzej mi podeszła historia "Auberon" - wywaliłbym z tej książki

To już jest koniec, nie ma już nic. Aczkolwiek czytając historię Filipa widziałbym jeszcze przestrzeń na wiele ciekawych opowieści w świecie Expanse po zniszczeniu wrót

#bookmeter #ksiazki

Boss Snikrod wyszedł ze space hulka (ostatnia diorama) i dołączył ork Kommandos.
#warhammer40k #warhammer #warhammer40000 #modelarstwo #wh40k

Kurde, jestem kompletnym laikiem w tych sprawach, ale stwierdziłem, że sobie coś potestuję

#perfumy