#psychologia

Aby pokazać, w jaki sposób wspomnienia się zmieniają, żeby dopasować się do naszej historii, psychologowie badają ewolucję wspomnień na przestrzeni czasu. Jeśli Twoje wspomnienia dotyczące tych samych osób się zmieniają – stają się bardziej pozytywne lub negatywne – w zależności od tego, co w danym momencie dzieje się w Twoim życiu, to przyczyna owych zmian tkwi w Tobie, a nie w tych osobach. Ów proces przebiega tak stopniowo, że możesz doznać wstrząsu, kiedy sobie uświadomisz, iż w przeszłości czułeś lub myślałeś zupełnie inaczej. „Kilka lat temu znalazłam pamiętnik, który pisałam jako nastolatka” – napisała pewna kobieta do Amy Dickinson, autorki kolumny z poradami dla czytelników w dzienniku „Chicago Tribune”. „Był przesycony niepewnością i gniewem. Byłam zdumiona, że kiedykolwiek mogłam się tak czuć. Uważam, że zawsze miałam bardzo dobre relacje z mamą, i nie pamiętam żadnych poważnych problemów, chociaż z mojego pamiętnika wynika, że było zupełnie inaczej”.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

#psychologia #psychostoik

Kolejna aktualizacja (wrzesień 2026) dobrze znanego wykresu ( ͡° ͜ʖ ͡°)

źródło:
RafalMundry na twiXer.

#demografia #psychologia #nauka #socjologia #spoleczenstwo #dzietnosc

Około 1,5 roku temu popełniłem taki wpis:
https://www.hejto.pl/wpis/wlasnie-jestem-po-seansie-filmu-kaski-gandor-o-nie-posiadaniu-dzieci-w-wielu-kwe

W międzyczasie pisałem też parę razy o innych moich problemach z myślami, samopoczuciem, rodzicielstwem.

Chciałbym podziękować tutaj wszystkim osobom które zostawiły komentarz bądź mówiły o lekarzu.

Będzie trochę chaotycznie.

W ciągu ostatnich 2 miesięcy mialem 2 wizyty u psychologa. Nie, nie jestem na SRRI ale udało mi się parę rzeczy wytłumaczyć przed samym sobą i jest lepiej. Wróciłem również mniej więcej do regularnego sportu (basen, siłownia, bieganie).

Żona jest szczęśliwsza, a ja jestem spokojny bo już wiem z czym walczę.

Zacząłem od posta o dzieciach, to może skończę na tym co się ostatnio u mnie działo. Ogólnie dalej mnie denerwują i wolę spędzać czas sam ale zacząłem je częściej zapraszać do wspólnych zajęć (rysowanie, ogrodnictwo, majsterkowanie etc). To co wiele osób mi tutaj sugerowało.

I tutaj chciałbym się pochwalić.

Młody (6 lat) trenuje judo, ja sam trenowałem zapasy kilka lat na poziomie amatorskim więc coś tam wiem. Uczyłem go kiedyś rzutu przez ramię (na zajęciach mają narazie tylko rzuty z biodra). I na ostatnim treningu młody rzucił ramię tak że przeciwnik nogami lampy z sufitu strącił. Trener zapytał się kto go tego nauczył. Powiedział że tata. Duma mnie wręcz rozrywała w środku.

W zeszłym tygodniu młody i młoda pytali się mnie dlaczego przy dynamicie jest taka pompka (chodzi o detonator). Zacząłem im tłumaczyć że to jest generator prądu etc. Potem zacząłem im wspominać o równanich Maxwella, że zmiana pola magnetycznego generuje zmienne pole elektryczne. Za bardzo nie kumali ale pokazałem im kiedyś jak multimetrem sprawdzać baterie (jak są cyferki to "są volty"). No to wziąłem kabel, obudowe z długopisu i magnes neodymowy. Nawinąłem wszystko, podpiąłem do multimetru, noi trzepiemy. Teraz się pytają kiedy im pokaże inne eksperymenty.

O armacie na ziemniaki, robieniu łuków, chemii w kuchni czy uczeniu ich rysowania (ile umiem to umiem) nie będę się rozpisywać.

Wiem że to takie chwalenie się, ale tak jak kiedyś wspominałem że jest źle, to również chcę pokazać że może być też dobrze.

#rodzicielstwo #psychologia #chwalesie

(...) zwykle opowiadamy swoje historie w przeświadczeniu, że słuchacz nie będzie podawał ich w wątpliwość ani pytał o informacje, które mogłyby im przeczyć, a co za tym idzie – rzadko mamy motywację do ich zweryfikowania. Masz wspomnienia dotyczące Twojego ojca, które są dla Ciebie ważne i które pokazują, jakim był człowiekiem i jakie relacje Cię z nim łączyły. O czym zapomniałeś? Pamiętasz, jak byłeś nieposłuszny, a on dał Ci klapsa. Do dzisiaj jesteś na niego wściekły o to, że nie wytłumaczył Ci, dlaczego Cię ukarał. A może byłeś dzieckiem, któremu ojciec nie mógł niczego wytłumaczyć, ponieważ byłeś niecierpliwy, impulsywny i nie chciałeś go słuchać? Kiedy opowiadamy jakąś historię, zwykle pomijamy samych siebie – mój ojciec zrobił to i to, ponieważ był takim, a nie innym człowiekiem, a nie z powodu tego, jakim ja byłem dzieckiem. Oto samousprawiedliwienie, które powstaje w naszej pamięci. To dlatego, kiedy odkrywamy, że któreś z naszych wspomnień jest nieprawdziwe, czujemy się zszokowani i zdezorientowani, jakbyśmy stracili grunt pod nogami. W pewnym sensie rzeczywiście tak jest. Musimy jeszcze raz zastanowić się nad swoją rolą w tej historii.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

#psychologia #psychostoik

Ponieważ pamięć ma charakter odtwórczy, bywa obiektem konfabulacji – mylenia zdarzeń, które przytrafiły się innym ludziom, z tymi, które spotkały nas samych, czy też przeświadczenia, że pamiętamy coś, co tak naprawdę wcale się nie wydarzyło. Odtwarzając dane wspomnienie, korzystamy z wielu źródeł. Kiedy przypominasz sobie swoje przyjęcie z okazji piątych urodzin, możesz przywołać bezpośrednie wspomnienie tego, jak Twój młodszy brat wsadził palec w Twój tort urodzinowy, ale możesz też sięgnąć po informacje, które uzyskałeś później, pochodzące z opowieści rodzinnych, fotografii, nagrań wideo i przyjęć urodzinowych, które widziałeś w telewizji. Łączysz ze sobą wszystkie te elementy, tworząc spójną całość. Gdyby ktoś Cię zahipnotyzował, a potem poprosił, żebyś cofnął się do dnia swoich piątych urodzin, opowiedziałbyś barwną historię, która wydawałaby Ci się całkowicie prawdziwa, choć w rzeczywistości zawierałaby wiele dodanych później szczegółów. Po jakimś czasie nie jesteśmy w stanie odróżnić rzeczywistego wspomnienia od informacji, które wkradły się do niego później.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

#psychologia #psychostoik

Od soboty właściwie siedzę w króliczej internetowej dziurze w kontekście NVE, nihilistycznych przemocowych grup ekstremistycznych, które głównie składają się z młodzieży do 25. roku życia - i na takich samych ludziach żerują. Im więcej o tym czytam, tym bardziej wierzę, że zagrożenie, z którym

Opowiadając swoje historie, dodajemy pewne szczegóły i pomijamy niewygodne fakty. Nieznacznie podrasowujemy swoją opowieść, żeby przedstawić siebie w korzystnym świetle. Te niewielkie modyfikacje zostają przyjęte tak dobrze, że następnym razem dodajemy nieco więcej korzystnych dla siebie szczegółów. Usprawiedliwiamy kolejne białe kłamstewka, przekonując samych siebie, że uczyniły naszą historię bardziej interesującą i przejrzystą, aż w końcu nasze wspomnienia stają się niezgodne z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń, lub nawet dotyczą czegoś, co się nigdy nie wydarzyło.

W ten sposób pamięć staje się naszym osobistym, nieodłącznym historykiem, który nieustannie usprawiedliwia nasze decyzje i działania.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

#psychologia #psychostoik

Jak Polacy radzą sobie z emocjami, które wywołała sobotnia zbrodnia? Czy lęk jest emocją, która nas łączy, czy jeszcze bardziej dzieli? Co o nas mówią interpretacje sobotnich wydarzeń – zarówno motywacji i okrucieństwa sprawcy, jak i bohaterstwa policjantów i lekarzy, którzy zapobiegli większej

„To nie byłem ja, tylko alkohol”. Wszystko pięknie, ale wyniki badań dowodzą jednoznacznie, że odurzenie alkoholem ułatwia ludziom ujawnianie skrywanych uprzedzeń, lecz nie wkłada takich postaw do ich umysłów. Kiedy więc ludzie przepraszają, mówiąc: „Wcale nie myślę tego, co powiedziałem. Byłem zmęczony (zmartwiony, wściekły, pijany)” – czy też, jak ujął to Al Campanis, „wykończony” – możemy być niemal pewni, że wcześniej powiedzieli to, w co naprawdę wierzą.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

#psychologia #psychostoik

Przez te kilka lat kiedy tu zaglądam zauważam, że od czasu do czasu pojawiają się wpisy, w których autor nie radzi sobie z tym co się dzieje na świecie, wokół nas, "wszechobecnym zagrożeniem", ciągłymi złymi wiadomościami i brakiem tych dobrych. Nic dziwnego, dobre wiadomości są nudne, a złe się klikają i w efekcie można przedawkować, a potem bardzo źle się czuć z tego powodu. To wszystko dlatego, że nasz mózg pozostaje w stanie ciągłej gotowości na zagrożenie, a dalsze wyszukiwanie informacji na temat zagrożenia nazywa się #doomscrolling

Tomasz Rożek z naukatolubię zrobił film na ten temat i tłumaczy jak dochodzi do tego, że tak źle się czujemy, oraz jakie to ma konsekwencje. Jeśli kiedykolwiek czułeś się przeładowany złymi informacjami, lub dziwnie zmęczony mimo że nie miałeś wysiłku fizycznego, to ten film jest dla ciebie.

https://youtu.be/bzvNFYoGBD0?si=wxQ_NepWrCGt6lf0

#wiadomoscipolska #wiadomosciswiat #psychologia #naukatolubie

Bez poczucia przynależności do grup, które nadają naszemu życiu sens i cel, przypominalibyśmy ruchome kule unoszące się swobodnie w chaotycznym wszechświecie. Dlatego jesteśmy gotowi zrobić, co w naszej mocy, aby utrzymać poczucie przynależności. Według psychologów ewolucyjnych etnocentryzm – przekonanie, że nasza kultura, kraj czy religia są lepsze od pozostałych – pomaga nam przetrwać, wzmacniając więzi łączące nas z naszymi najważniejszymi grupami społecznymi, a co za tym idzie – wzmagając naszą gotowość do pracy na rzecz tych grup, do walki w ich obronie, a czasami nawet do oddania za nie życia. Kiedy wszystko układa się pomyślnie, ludzie są dość tolerancyjni wobec innych kultur i religii – a nawet wobec przedstawicieli drugiej płci! – ale kiedy czują złość lub lęk, bądź też mają poczucie zagrożenia, automatycznie aktywizują się u nich martwe punkty. My możemy się poszczycić ludzkimi przymiotami – inteligencją i głębią uczuć – ale oni są głupi; oni to beksy; oni nie wiedzą, co to miłość, wstyd, żal i wyrzuty sumienia.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

#psychologia #psychostoik

Wielu ludzi zadaje sobie pytanie jak to jest że ktoś "mial wszystko" a zrobil "coś takiego".

Za "czymś takim" stoi smierc w liczbie pojedynczej lub mnogiej. Mam na myśli tutaj zarówno #depresja i pochodne jak i nowy termin nihilistycznego ekstremizmu (ostatnia strzelanina, nożownicy).

Natomiast to o czym chce zrobić mój wysryw to ta pierwsza cześć a mianowicie "mial wszystko". Ludzie bardzo czesto nie potrafia rozroznic komfortu od jakosci zycia/potrzeb z piramidy maslowa. Patrza przez pryzmat komfortu jako wygody i potrafia powiedizec ze ludziom sie poprzewracalo w glowach z dobrobytu. Patrza na ludzi w afryce którzy z ich perspektywy nic nie maja i stawiaja to za argument ze nam sie z automatu zyje lepiej.

Należy rozroznic te dwa pojecia bo czesto są ze soba przeciwne. Zwiekszenie wygody moze wprost powodowac brak realizacji potrzeb z piramidy maslowa.

Najprosciej bedzie to wytlumaczyc porownujac zwierzeta w zoo oraz te na wolnosci. Zwierzeta w zoo czesto popadaja w apatie, depresje, nie rozmnazaja sie a przeciez ich zycie jest wygodne, sa bezpieczne, maja zapewnione pozywienie i odpowiednie warunki. Podobnie jest z tymi domowymi. Te na wolnosci nie maja zapewnionej wygody, zyja tak jak jest to zgodne z natura i nie doświadczaja takich problemów psychicznych.

Co ciekawe podobna rzecz jest też wsród ludzi. Jest pewno plemie, nie pamietam nazwy i lokalizacji, które nie podchodzi do ludzi tak jak Sentinelczycy - atakując każdego obcego, tylko pozwala na kontakt. Te plemie unika rozwoju, zyje technologia ktora moze wytworzyc kazdy z plemienia, jednym z ich argumentów za takim stylem zycia jest to że u nich nie ma cywilizacyjnych chorob psychicznych. Są też przypadki gdzie ludzie wyemigrowali z biednych krajów i pomimo wzrostu komfortu mocno siadala im psycha z powodu czynnikow spolecznych.

Piramida maslowa ma 5 poziomów dzielac je na potrzeby fizjologiczne, bezpieczenstwa, milosci i przynaleznosci, uznania i szacunku, samorealizacji. Mozna sie spierac z ta piramida ze jest zbyt uproszczona, daje jednak pewien oglad sytuacyjny. Widzimy ze z komfortem/wygoda powiazane sa tylko dwa pierwsze szczeble, fizjologiczne i bezpieczenstwa.

Calej reszty nie da sie zapelnic komfortem/wygoda. Podnoszenie komfortu moze sabotowac realizacje wyzszych potrzeb. Przykladowo przynaleznosc do grupy kloci sie z tym jak wygodne jest zycie w pojedynke. W naturze dla zwierzat stadnych samotnosc oznacza smierc, "rozum" wybiera wygode lecz psychika dziala jak ta sprzed kilkuset tysiecy lat pomimo ze technologia jednak umozlwia nam zycie w pojedynke. Potrzeba samorealizacji moze byc trudna do realizacji jezeli przykladowo rodzice "wygrali dziecku gre" już na starcie przykladowo osiagajac za niego cele finansowe.

Moznaby krotko rzec ze za pomocą rozwoju, technologii niejako gliczujemy naturę. W naturze nie da sie osiagnac tego co udalo nam sie osiagnac a osiagniecie tego moze powodowac problemy psychiczne.

#psychologia #filozofia

Oprócz błędu konfirmacji nasz mózg jest wyposażony w kilka innych mechanizmów w służbie ego, które pozwalają nam uzasadniać własne spostrzeżenia i przekonania jako trafne, realistyczne i bezstronne. Psycholog społeczny Lee Ross nazywa to zjawisko „naiwnym realizmem” – nieodpartym przekonaniem, że spostrzegamy obiekty i zdarzenia „takimi, jakie są”. Zakładamy, że inni rozsądni ludzie odbierają świat tak samo jak my. Jeśli ktoś się z nami nie zgadza, to z pewnością nie widzi wystarczająco wyraźnie. Naiwny realizm tworzy labirynt logiczny, ponieważ opiera się na dwóch założeniach: po pierwsze, ludzie otwarci i uczciwi powinni się zgodzić z rozsądną opinią; po drugie, wszystkie moje opinie z pewnością są rozsądne – gdyby takie nie były, nie wierzyłbym w ich słuszność. Zatem jeśli tylko zdołam nakłonić swoich przeciwników, żeby mnie wysłuchali – abym mógł im powiedzieć, jak jest naprawdę – na pewno się ze mną zgodzą. A jeżeli się nie zgadzają, to dlatego, że nie są obiektywni.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

#psychologia #psychostoik

"Fizjologia śmiechu" 1884 - Spencer, Herbert str. 12

Bardziej ciekawostka niż jako treść naukowa z wiadomych przyczyn.

Kontekstowo tez niechcący nawiązuje do wstępnego portretu psychologicznego zamachowca z Krk.

#ksiazki #depresja #ciekawostki #herbertspencer #psychologia #filozofia

W psychologii i badaniach nad przemocą masową występuje mechanizm zwany efektem zarażania (ang. contagion effect) w którym jednostka mocna zaburzona pod wpływem medialnych aktów przemocy/ przemocy masowej zaczyna myśleć, a nawet planować przemoc, której będzie wykonawcą. W przypadku zamachu w Krakowie, wyzwalaczem/ inspiracją dla napastnika mogły być wydarzenia z października, którymi mocno epatowały media tradycyjne i social media. Sądzę, że na szczególną uwagę zasługuje zbrodnia z Kielc z 13 października 2026 kiedy to były żołnierz zamordował siekierą całą swoją rodzinę po czym powiesił się na balkonie - Kielce i Ostowiec dzieli ok 60 km, sprawa odbiła się szerokim echem także w mediach krajowych.

Od czego zaczął Michał O.? Od zamordowania swojej rodzinny w domu rodzinnym - tak jak zrobił to Andrzej K.

Linia czasu:

7.10.2026* - 19 letni nożownik z Ostrołęki w szkole średniej ranił dziewięć osób

* 8.10.2026 - 15 letni były uczeń zaatakował nożem trzy osoby w szkole podstawowej w Leszczydole-Nowinach, w ataku zginęła 37 letnia woźna

13.10.2026 (Kielce) -* Andrzej K. morduje całą rodzinę w mieszkaniu jednego z bloków (4 ciała) https://www.fakt.pl/wydarzenia/polska/smierc-rodziny-w-kielcach-nowe-ustalenia-zginal-w-swoim-lozku/ggl20y5

* 13.10.2026 - "Po serii zeszłotygodniowych ataków nastolatków w szkołach policja przeprowadziła łącznie 108 tys. kontroli w całej Polsce. Funkcjonariusze zatrzymali w sumie 167 osób. W ciągu doby schwytano ponad 30 podejrzanych o popełnienie czynu zabronionego. Przypomnijmy, atak nożownika w jednej ze szkół na Mazowszu skończył się śmiercią pracującej w niej woźnej."

7.11.2026* - Zamach w centrum Krakowa..

Miesiąc między pierwszym atakiem w szkole, a zamachem w Krakowie, w międzyczas Andrzej K. morduje siekierą całą rodzinę(część domowników leżała w łóżkach) w odległości ~ 65km od miejsca zamieszkania Michała O. Przypadek? Zaprezentowany przeze ciąg zdarzeń sugeruje coś więcej niż przypadek. Obawiam się, że w kolejnych miesiącach/ tygodniach możemy być świadkami następnych zbrodni; fantazja uśpionych psychopatów została już pobudzona. Wszystko to w warunkach, gdy coraz więcej osób dostaje pozwolenie na broń długą - jak się okazuje bez właściwej weryfikacji.

#krakow #zamach #psychologia #kryminalistyka #ciekawostki

Nasze przekonania dotyczące tego, kim jesteśmy, towarzyszą nam przez cały czas. Wszystko, co nas spotyka, interpretujemy przez pryzmat owych podstawowych przekonań. Kiedy zostają podważone – nawet przez jakieś pozytywne doświadczenie – odczuwamy dyskomfort. Świadomość potężnej mocy samousprawiedliwiania pomaga nam zrozumieć, dlaczego ludzie o niskiej samoocenie, a także osoby, które sądzą, że są nieudolne w jakiejś dziedzinie, nie promienieją radością, kiedy coś im się udaje; dlaczego – przeciwnie – często czują się jak oszuści. Jeśli kobieta uważająca się za nieatrakcyjną, pozna wspaniałego faceta, który zacznie poważnie o nią zabiegać, to przez chwilę będzie z tego zadowolona, ale przypływ dysonansu wkrótce zmąci to przyjemne uczucie: „Co on we mnie widzi?”. Jest mało prawdopodobne, że w takiej sytuacji kobieta pomyśli: „Jak miło – widocznie jestem bardziej atrakcyjna, niż sądziłam”. Będzie raczej skłonna przypuszczać: „Kiedy tylko odkryje, jaka jestem naprawdę, odejdzie”. Będzie musiała zapłacić wysoką cenę psychologiczną za przywrócenie zgodności.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

#psychologia #psychostoik

Dzieci bardzo wcześnie uczą się usprawiedliwiać swoje agresywne zachowania. Uderzają młodszego brata, a kiedy ten zaczyna płakać, krzyczą: „To on zaczął! Należało mu się!”. Większość rodziców uważa takie dziecięce usprawiedliwienia za mało istotne i w wielu wypadkach rzeczywiście tak jest. Niczym zimny prysznic działa jednak świadomość, że ten sam mechanizm tkwi u podłoża zachowań band nastolatków, którzy znęcają się nad młodszymi dziećmi; pracodawców, którzy źle traktują swoich pracowników; kochanków, którzy ranią się nawzajem; policjantów, którzy nie przestają bić podejrzanego, mimo że ten już się poddał; tyranów, którzy prześladują członków mniejszości etnicznych; oraz żołnierzy, którzy dopuszczają się zbrodni przeciwko ludności cywilnej. We wszystkich tych wypadkach wytwarza się błędne koło – agresja prowadzi do samousprawiedliwiania, które z kolei wzmaga agresję.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

#psychologia #psychostoik

Polscy mężczyźni żyją o 7–8 lat krócej niż kobiety, częściej odbierają sobie życie i rzadziej korzystają z profilaktyki. – Mężczyzna ma być silny, utrzymywać rodzinę, nie okazywać słabości. Kiedy przestaje sobie radzić, często nie wie, gdzie szukać pomocy – powiedział PAP Artur Białoszewski z OIL w

(...) jednego z najgłębiej zakorzenionych przekonań, powszechnych w naszej kulturze, wspieranego przez psychoanalityczną wiarę w zbawienne skutki katharsis. Rzuć lalką, walnij pięścią w worek treningowy, krzyknij na męża lub żonę, a poczujesz się lepiej. Tymczasem prowadzone od kilkudziesięciu lat badania eksperymentalne dowodzą, że jest zupełnie inaczej – po wyładowaniu negatywnych emocji w agresywny sposób ludzie często czują się jeszcze gorzej. Agresja powoduje u nich wzrost ciśnienia krwi i wzmaga odczuwaną złość.

Gwałtowne wyładowanie negatywnych emocji przynosi skutek odwrotny do zamierzonego zwłaszcza wtedy, gdy dopuszczamy się agresji bezpośrednio w stosunku do innej osoby, co jest zgodne z przewidywaniami teorii dysonansu poznawczego. Kiedy robimy coś, co wyrządza krzywdę drugiemu człowiekowi – ściągamy na niego kłopoty, znieważamy go albo brutalnie go odpychamy – pojawia się nowy ważny czynnik: potrzeba usprawiedliwienia tego postępku.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

#psychologia #psychostoik

Im bardziej kosztowna jest dana decyzja – w kategoriach czasu, pieniędzy, wysiłku czy niedogodności, jakie się z nią wiążą – oraz im bardziej nieodwracalne są jej następstwa, tym ostrzejszy dysonans i tym silniejsza potrzeba złagodzenia nieprzyjemnego napięcia poprzez wyolbrzymianie dobrych stron dokonanego wyboru. Dlatego kiedy przymierzasz się do dużego zakupu lub do podjęcia ważnej decyzji – jaki kupić samochód lub komputer, czy poddać się operacji plastycznej albo czy zapisać się na kosztowny kurs samopomocy psychologicznej – nie pytaj o radę kogoś, kto właśnie to zrobił. Taka osoba będzie miała silną motywację do tego, aby Cię przekonać, że powinieneś pójść w jej ślady.

Carol Tavris

Elliot Aronson, Błądzą wszyscy (ale nie ja)

#psychologia #psychostoik