Hejto.pl
Dodaj post

Wpisz coś do wyszukania (minimum 2 znaki)

Najnowsze dyskusje

gość

Typ wpisu

Kosmonauta

w Hydepark

50piorunów

Chuop się kupił w końcu ponton z silnikiem, a nawet dwoma. A teraz musi czekać do wiosny aby się zwodować.

Lider24piorunów

@Fanti "mój stary to fanatyk wędkarstwa [...] W tym roku sam sobie kupił na święta ponton. Oczywiście do wigilii nie wytrzymał, tylko już wczoraj go rozpakował i nadmuchał w dużym pokoju. Ubrał się w ten swój cały strój wędkarski i siedział cały dzień w tym pontonie na środku mieszkania. Obiad (karp) też w nim zjadł [cool][cześć]." :smiley:

Pokaż więcej komentarzy (15)

Gruba ryba

w Kawiarnia "Za Firewallem"

8piorunów

AI-wai

Durna małpa rodem z drzewa, która mądra jest na tyle,
Umysłem rzeźbi narzędzia, tak że nie jest już debilem.
Postęp biegnie, małpa mądra, rozum cały w nie przelewa,
A gdy zabrać jej narzędzia głupsza niżli małpa z drzewa.

Ten utwór dedykuję dzisiejszemu paraliżowi dzięki wirusowi MS-L4

Pokaż więcej komentarzy (3)

Kosmonauta

w Hydepark

14piorunów

Co dziś wpadło na ruszt? Zajebiaszcza polędwica wieprzowa. Chuop się nawpierdzielał za wszystkie czasy.

Pokaż więcej komentarzy (12)

Lider

w Heheszki

34piorunów

Pokaż więcej komentarzy (4)

Lider

w Dyskusje

14piorunów

Ani kroku dalej! 10kg karmy albo Cię zaliżemy na śmierć :upside_down_face:

Pokaż więcej komentarzy (4)

Kosmonauta

w Hydepark

24piorunów

Zastanawiało was kiedyś dlaczego w cywilizowanych krajach światła są przed a nie za skrzyżowaniem? Ja nigdy o tym nie myślałem, dopóki ktoś mnie prawie nie przejechał w tym głupim kranu, bo "bo nie zauważył" gdzie się trzeba zatrzymać. Światła przed skrzyzowaniem dobrze chronią pieszych przed takimi sytuacjami.



Kultura samochodowa ogólnie to tutaj cyrk na (hehe) kółkach, może popełnię o tym jeszcze jakiś wpis.





PS

Jak ktoś jest ciekaw czegoś nt życia w Kanadzie z perspektywy obecnej Polski to chętnie odpowiem

Fanatyk7piorunów

@Fingal Jako osoba wysoka wolę światła za skrzyżowaniem, bo dzięki temu nie muszę jakichś kuriozalnych wygibasów robić, aby widzieć kolor sygnalizatora jeśli jestem pierwszy. Po stanach mi się genialnie jeździło pod tym względem. W Polsce są skrzyżowania, gdzie muszą patrzeć przez szyberdach (jeśli jest), albo wychylać się przez okno.

Kultura samochodowa ogólnie to tutaj cyrk na (hehe) kółkach, może popełnię o tym jeszcze jakiś wpis.

W jakim stanie? Bo na Florydzie jest inna dyskusja niż np. w Ohio czy jakimś Illinois. Na Florydzie faktycznie są same pojeby.

Kosmonauta3piorunów

@LondoMollari jestem w Kanadzie, w Albercie, ale miałem okazję pojeździć po BC a w USA po Colorado i mam podobne przemyślenia. Generalnie ludzie nie jeżdżą szybko, raczej wolno, ale nieuważnie.

Z perspektywy pieszego. Nie raz mi się trafiło, że zostałem prawie przejechany na pasach, bo kierowca nawet nie rejestruje, że można się poruszać na zewnątrz inaczej niż samochodem. Mam taką jedną serpentynę, która kończy się pasami i nieraz kierowca pokonuje ją z prędkością 40+ bo widzi, że jest wolne po lewej, ale że pieszy idzie po prawej to nawet nie spojrzy.

Natomiast z perspektywy kierowcy kurwicy dostaję jak oni tną zakręty albo powolnie opuszczają skrzyżowanie.
A na to się dokłada duża liczba imigrantów, głównie z indii, którzy przywożą swoją kulturę jazdy tutaj.

GURU8piorunów

@LondoMollari Jest jeszcze rozwiązanie z "miniaturką" świateł na słupie na wysokości oczu kierowcy i to jest obecnie optimum technologiczne. Kolejne będzie jak samochód będzie się komunikował z sygnalizacją i wyświetlał komunikat na szybie. Ale pewnie prędzej zobaczymy autonomy co będą same hamować.

GURU4piorunów

@Kronos bez kitu, te małe światełka to ułamek ceny sygnalizacji całego skrzyżowania ze światłami.

nawet mój młody ostatnio zauważył, że praktycznie na wszystkich skrzyżowaniach w Świdniku, są również zegary odliczające zmianę świateł.

nie rozumiem oporu przed ich instalowaniem przy modernizacji. kto to blokuje i dlaczego?

Pokaż więcej komentarzy (5)

Mistrz

w Hydepark

11piorunów

Where's ?

Pokaż więcej komentarzy (10)

Gruba ryba

w Hydepark

25piorunów

Miał być zwykły, później bio, później wcale miało nie byc ale w końcu jest! Mały ale cieszy Więc plan na dziś: szklanka łychy i książka i 🔥

Pokaż więcej komentarzy (16)

Mocarz

w Hydepark

71piorunów

Dawno mnie tu nie było. Z różnych powodów. Głównym było to co Wam napisałem grubo ponad rok temu o tym, że zrobiłem kaszojada mojej dziewczynie.

Potem jeszcze kupiłem dom i go wyremontowałem w 2 miesiące z pomocą taty i przyszłego teścia, tak żebyśmy zdążyli się wprowadzić jeszcze przed porodem. Poród może kiedyś też wam opiszę, bo był turbo traumatyczny i trudny. Prawdę mówiąc, to już raz opisałem i miałem tu wysłać, ale nie dałem rady. Koniec końców dziecko zdrowe i partnerka też.

Powiedzieć, że moje życie wywróciło się do góry nogami, to nic nie powiedzieć. Najgorszy jest brak czasu. Rower, motocykl i inne pasje zeszły na dalszy plan. Nie mam czasu żeby zrobić wszystko co planuje na ogrodzie. Nie mam czasu trenować do triathlonów. Niemal w każdy weekend mamy gości, co mnie powoli irytuje, ale to ukrócę.

Mimo tych narzekań, to z posiadania bombelka jestem zadowolony i bez wahania... zrobiłem drugiego kaszojada mojej dziewczynie 🙂

Wszystko planowane, generalnie ja chciałbym 3, ona jednak jest kategorycznie na nie i jej się nie dziwię. Po traumie z pierwszym porodem i tak bardzo szybko chciała drugiej ciąży. To, że trzeciej nie będzie już zaakceptowałem.

I teraz do sedna.

Znamy już płeć na 90% - dziewczynka, druga.

I ja jak się o tym dowiedziałem, to się załamałem. Bardziej niż bym się tego spodziewał. A w zasadzie w ogóle się takiej reakcji u siebie nie spodziewałem.

Cieszę się że na usg wyszło wszystko dobrze, cieszę się że będę miał 2 dziecko, 2 córkę.

Jednocześnie czuje pustkę, mam wrażenie, że zamknęły się już przede mną jakieś drzwi. Czuję jakby mi ktoś położył ciężki kamień na klacie.

Zawsze pragnąłem mieć także syna. Teraz już nie stworze więzi ojciec-syn. Nie przekażę swojego chłopskiego rozumu, nie pokaże mu męskiego świata, w końcu, jakkolwiek płytko to nie zabrzmi, nie przekażę dalej nazwiska, mój ród po mieczu wygaśnie. Czuje, że poświęciłem bardzo dużo, a los sobie ze mnie właśnie zakpił.

Nie potrafię o tym myśleć, bo się rozklejam. I znów mam ochotę usunąć wpis, bo se pewnie tylko wstydu przyniosę heh. Ale co tam.

I tak, wiem, że inni mają gorzej.

Mocarz1piorunów

@LoneRider kurde, z jednej strony cieszyłbym się z dwóch córek, mam jedną i one są...są inne, bardziej uczuciowe, takie wiesz. Z drugiej po tym jak zabrałem syna pierwszy raz na polowanie to rozumiem Twoje ból. Pamiętaj, zawsze możesz córkę kreować na silną i niezależną kobietę (oby nie).

Koneser0piorunów

ja j⁎⁎ie, to ja tu pewnie nigdy nie bede mial dzieci i tez rozne emocje z tym związane przeżywam a ty opisujesz posiadanie dwóch dziewczynek jako traumę xD tzn wiem że to subiektywne i miałeś swoje marzenia i musisz przeżyć po nich żałobę ale chciałem rzucić perspektywę, że nie masz źle 😉

Pokaż więcej komentarzy (23)

GURU

w Hydepark

23piorunów

No nic piątek jest piątek. Trzeba usiąść i na spokojnie pomysleć co jutro działać.

Pokaż więcej komentarzy (7)

Osobistość

w Hydepark

38piorunów

Jesień trwa w najlepsze a najnowszy harlejek właśnie przyjechał, tak więc można zaczynać nowy projekt. W głowie mam już kilka pomysłów.

Pierwszy i najbardziej kuszący mnie to założenie zawieszenia typu "springer" czyli zamiast klasycznych lag i hydrauliki mamy odkryte sprężyny. Lans over 9000 i niestety podobnie jest z ceną, bo za używane zawieszenie zdemontowane z motocykla albo współczesną kopię dobrej jakośc trzeba wydać w okolicach 10k. Od cholery, z drugiej strony mało co daje taki efekt wizualny. Są tańsze alternatywy z Chin, ale z ich jakością jest trochę nie wiadomo jak, więc wychodzi że chyba lepiej albo grubo, albo wcale.

Drugi pomysł, to "faux patina" czyli malowanie zrobione tak, żeby motocykl wyglądał na stary i zaniedbany. Nic nie zastąpi oczywiście prawdziwej rdzy, ale istnieje sporo technik jej przyzwoitego odwzorowania. I tu wszystko ładnie łączy mi się w jedną, spójną całość, bo okazuje się, że techniki robienia oszukańczej rdzy na aucie lub motocyklu są bardzo podobne do tych, której używałem bawiąc się w - malowanie warstwami, washe, gąbka z farbą i różne takie. Robienie zardzewiałych czołgów zawsze do mnie przemawiało (mimo że zaczęty dawno temu Ferdinand dalej czeka na skończenie), więc fajnie będzie zrobić to w skali 1:1 a nie 1:35. Motocykl planuję zrobić w kolorze beżowym lub piaskowym, po pierwsze wygląda "retro", po drugie na takim fajnie można odzworować rdzę i zacieki, bedzie to ładnie kontrastować. Dodatkowym akcentem ma być flaga konfederacji namalowana na bokach, nie wiem tylko jeszcze w jakiej formie;)

Jakie są pozostałe pomysły? Na pewno błotnik-kurwinox idzie out, ale poza tym już trochę dowolność: retro opony, elementy ze starych ciągników/samochodów, jakieś mosiężne elementy, może metalowe siedzisko z maszyny rolniczej - ma być prymitywnie, topornie i może nie do końca wygodnie, ale funkcjonalnie. Przerysowane, dziwaczne maszyny z targów chopperów nijak do mnie nigdy nie przemawiały.

Co do samego harlejka który przyszedł, bez niespodzianek - lekko zaniedbany i z brakami, ale jak na kasę za którą go kupiłem nie ma co narzekać. W zestawie dostałem dwie CZACHY oraz profesjonalnie poskręcane kabelki, chyba od zapłonu. Ktoś też przerobił sprzęgło na aktywowane stopą, no bo czemu nie. Poprosiłem ej aja o wygenerowanie przykładowej foty jak mógłby wyglądać motocykl po skonczeniu i jak dla mnie się podoba. Na pewno będzie fajną wizualnie odmianą od "typowych" harlejków, które widzi się na drogach.

Pokaż więcej komentarzy (3)

Mistrz

w Książki

25piorunów

1407 + 1 = 1408

Prywatny licznik: 34+1=35

Tytuł: Uśpione

Autor: Anthony Passeron

Kategoria: reportaż

Wydawnictwo: Czarne

Format: książka papierowa

ISBN: 9788381918916

Liczba stron: 200

Ocena: 9/10

Huh, znakomita lektura wchodząca jak masełko w 1 wieczór. Stron ledwo 200, rozdziały najczęściej króciutkie (po parę stron), za to tematyka naprawdę potężna. Mamy bowiem do czynienia z książką, która przeplata ze sobą dwa wątki: poznawanie przez autora historii niemalże wymazanego z rodzinnych kart wujka Désiré oraz opis odkrywania przez naukowców wirusa powodującego niezwykle rzadkie choroby, co później ogólnie zidentyfikowano jako AIDS. I o ile ta druga część jest zdecydowanie reportażem, tak ta pierwsza jest, nazwałbym to, fabularyzowanym reportażem, nieco znanym z kart nagrodzonej Nagrodą Nobla Annie Ernaux. Jako że trzeba w bookmeterze jakoś książkę zakwalifikować, to niech będzie to reportaż 😉

Druga część książki w zasadzie nie wymaga większego wyjaśniania, acz autor przyjmuje tu zdecydowanie spojrzenie faworyzujące Francuzów. Pierwsza zaś zasługuje na większe rozwinięcie - poznajemy losy rodziny z małej, podgórskiej miejscowości położonej przy granicy francusko-włoskiej. Rodzina zaś jest mieszanką lokalsów oraz uciekinierów z faszystowskich Włoch, która za pomocą ciężkiej i wytrwałej pracy stara się osiągnąć awans społeczny. I finalnie to się udaje - Désiré jest pierwszym potomkiem, który osiąga średnie wykształcenie i ma w Nicei kontynuować edukację. Ten jednak szybko wkracza w towarzystwo, wraz z którym wpada w kolejne narkotyki - jak się dalej życie toczy, nie trzeba dodawać, biorąc pod uwagę ówczesną śmiertelność chorych osób.

W książce jest jedna rzecz, która mnie zachwyca i co powoduje taką wysoką moją ocenę - nie znajdziemy tu ani słowa współczucia wobec osób zażywających narkotyki, które poprzez współużywanie strzykawek narażają się na AIDS (i całe szczęście, ja sam nie mam wobec takich osób ani grama współczucia). Praktycznie całość uwagi skupiona jest przede wszystkim na rodzinie. Na matce, która nie chce zaprzepaścić dotychczasowych prób awansu społecznego i nie chce przyjąć do wiadomości kolejnych faktów i publicznie im zaprzecza. Na ojcu, który przed trudnym tematem śmiertelnej choroby syna ucieka w pracę. Na młodszym synu, który ma w sobie mnóstwo złości na niesprawiedliwość podejścia rodziny. Na znajomych bliższych i dalszych, a nawet lekarzach, którzy po prostu boją się nieznanego zjawiska i wolą się o nim nie przekonać na własnej skórze. No i finalnie na największej ofierze całej sytuacji - na córce Désiré, która niczym nie zawiniła, a urodziła się z wyrokiem śmierci.

Jeszcze na sam koniec - absolutnie fantastyczna okładka. Pomysł bardzo prosty ale bardzo zdecydowanie przemawiający.

Książka w mojej ocenie naprawdę znakomita, serdecznie polecam