#psychika

#pracbaza #kiciochpyta #zalesie #psychika

Piszę aby się pożalić i z prośbą o poradę od osób, które być może mają jakieś skuteczne strategie do radzenia sobie z dużą presją, stresem i nawałem obowiązków w pracy.

Działam jako terapeutka SI w przedszkolu integracyjnym. Jakiś miesiąc temu okazało się, że mamy poprawiać (czyt. ktoś popełnił błąd i boją się że dotacje im zabiorą) dokumentację specjalistyczną od września 2025 r. To jest ponad 1000 papierów. Do tej pory robiłyśmy wszystko skrupulatnie, sumiennie i gówno warta ta nasza praca. Zrobiliśmy z zespołem (dwie specjalistki- bystre dziewczyny), jakieś 20% do kontroli. Okazało się, że znowu coś ktoś źle zrozumiał i k⁎⁎wa nowe wzory i nowa robota. Wzory były do niczego-formatowanie rozlazłe, zbędne przerwy, błędy merytoryczne no dramat dla estety. Chaos w komunikacji, dużo myślenia, zastanawiania się co do czego. Okazało się że musimy dorobić jeszcze ponad pół tysiąca totalnych durnoctw dokumentalnych. Wszystko zrobiłyśmy po swojemu, zoptymalizowałyśmy i tym razem tylko dwójkę dzieci posłalismy do kontroli. Znowu ma być inaczej!! Nie to, że jest źle. Ma być inaczej!

Boże, ja już dzisiaj chciałam coś robić, ale mój mózg odmawia posłuszeństwa. Siedziałam przed kompem tonąc w papierach ze świadomością, że dokumentacja bieżącą leży, warsztaty w piątek, dzieci nie widziały mnie od 3 tygodni, zaraz w czerwcu szczegółowa ocena pracy terapeutycznej wszystkich dzieciaków z którymi pracujemy (29), a również w tym miesiącu mam ponad tydzień urlopu, bo mama po zabiegu będzie i potrzebuje wsparcia.

Do tej pory dawałam radę, wspierałam koleżanki, które płakały tam i groziły zwolnieniem się (stoicyzm power). Prowadziłam rozmowy z koordynatorką, aby tamte się z nią nie pokłóciły, planowałam działania ale teraz nie wiem co sama mam zrobić. Jak do tej pory jakoś miałam założenia do pracy tak teraz pustka. Od dłuższego czasu nie mam siły na nic. Nawet treningi odpuściłam, które bardzo lubiłam bo nie mam siły. Słabo jem bo mimowolne ścisk. Źle to wszystko idzie.

Nie chcę się zwalniać, lubię tę pracę ale nie umiem już tego psychicznie zorganizować, aby widzieć w ogóle możliwość zrobienia tego wszystkiego. Siedzimy z gabinecie i totalna rezygnacja. Nigdy tak nie miałam. Pomocy Tomeczki i Tomkinie, co z tym fantem zrobić. Jak przełamać tę rezygnację?

Od jakiegoś czasu, trudno mi wskazać od kiedy dokładnie, zaczęłam dość sumiennie podchodzić do tego, czym się "karmię". Politykę postanowiłam odcinać jakoś po tym, jak wybory wygrał, kto wygrał, bo byłam cholernie rozgoryczona. Potem przyszła kolej na info ze świata. W dalszej kolejności clickbajty informacyjne, zdrowotne, celebryckie. Na fb algorytmy próbują mnie co jakiś czas wciągnąć w to całe gówno, ale dzielnie się bronię.

Takie ograniczanie to jak dieta dla psyche. Po jakimś czasie zauważasz, że przestaje cię interesować co się dzieje w twoim kraju i na większą skalę. Dochodzi do ciebie, że w sumie najważniejsze jest ciepło domowego ogniska i spokój w głowie, bo ci "wielcy" ludzie i tak zrobią co zechcą. Po jakimś czasie dostrzegasz, że nawet twój padre oglądający republikę cię nie wkurza, bo zwyczajnie nie masz potrzeby z nim dyskutować, bo nie wiesz co się dzieje i tylko wzruszasz ramionami.

Odejście z pewnego portalu, którego nazwy nie wolno mówić xD, też zrobiło swoje. Uspokoiłam głowę, przestałam chodzić nabuzowana, śledzić co chwilę wiadomości. Miałam FOMO, które udało się podleczyć. Czarne myśli bo wojna, polityka, bieda, wypadki, wszelakiej maści niesprawiedliwości... Wszystko to osiadło, jak odchody na dnie szamba.

Czasem jednak jeszcze złapię się na screeny z Twittera, krzykliwe nagłówki czy głosy oburzenia. Dam pioruna tu i tam, bo pewne rzeczy tak krzyczą o atencję, że aż uszy bolą, i zwykle wtedy mam takie coś , jak na obrazku poniżej.

Polecam stan niewiedzy. Mniej wiesz, dłużej żyjesz xD

#gownowpis #chwalesie #heheszki #memy #idgaf #pracanadsoba #overthinking #psychika

Od jakiegoś czasu zauważam, że nie mam chęci do robienia czegokolwiek, chyba że założę słuchawki, zapuszczę jakieś hardbasy albo porządne densy. Wtedy to bym w euforii nawet z balkonu skoczyła. Dudniący bas lepiej wpływa na moją produktywność, niż leki od doktora od psychiki. Swoista muzykoterapia, czy też bassoterapia.

Nie wiem o co chodzi, ale po sobie widzę, że faktycznie mózg ludzki zmienia się z wiekiem...

#gownowpis #psychika #psyche #muzyka #zrytyleb #hardbass #oldies #heheszki #memy

Panowie, badajcie testosteron.

Sporo tu ostatnio osobistych wpisów od ludzi dzielących się swoimi historiami, więc pozwolę sobie dorzucić kilka słów od siebie. Od 20. roku życia mieszkam w UK (obecnie mam 38 lat). Typowa historia imigranta: najpierw mieszkanie w pokoju z chłopakami, potem dołączyła do mnie dziewczyna (teraz żona) i wynajęliśmy coś razem. Rok później urodził się nasz syn, więc zamieniliśmy pokój na studio, potem na małe mieszkanie i tak dalej.

Pracowałem jak wół. Żona też. Ja na dzienne zmiany, ona na nocne – praktycznie się mijaliśmy. Do tego opieka nad dzieckiem i codzienna walka o lepsze jutro. Od początku zatrudniłem się w magazynie – najpierw robota fizyczna, potem praca w biurze. Po jakimś czasie przeszedłem do agencji rekrutacyjnej obsługującej ten magazyn, zaczynając jako supervisor i poznając tajniki prawa pracy w UK. Po dwóch latach zostałem managerem całego "konta" biznesowego. Brzmi może zabawnie, ale w rzeczywistości wyglądało to tak: 17 godzin na nogach, telefony o każdej porze dnia i nocy — "znajdź kogoś na zmianę", "dowiedz się, czemu nie przyszedł" itd.

W końcu zmieniłem pracę, przejmując zarządzanie innym magazynem. Miałem już wtedy kilka osób do pomocy, ale – ambitny jak zawsze – wychodziłem z założenia: "najlepiej będzie, jak zrobię to sam". W nowym miejscu nie miałem już tylko jednego klienta, a dziesiątki. Często poświęcałem noce, by wszystko działało, jak należy. To właśnie wtedy pierwszy raz poczułem coś dziwnego: jadąc autostradą, przez chwilę bardzo intensywnie "zachciało" mi się skręcić przez barierki. Tzw. "call of the void". Takie epizody zaczęły się powtarzać coraz częściej. Robiłem się coraz bardziej nerwowy, irytowało mnie dosłownie wszystko. Pozwoliłem, żeby trwało to latami, niszcząc powoli każdy aspekt mojego życia — od małżeństwa po relację z dzieckiem. Żona wspierała mnie, jak mogła, ale podejrzewam, że ciężko było pomóc komuś, kto sam nie wiedział, co go właściwie wkurza i co mu dolega.

Dusiłem się w pracy i codzienności. Za każdym razem, kiedy myślałem o zmianie, nachodziła mnie fala beznadziei: "Przecież jest całkiem nieźle. Jak coś zmienię, na pewno wszystko zepsuję." Przypadkiem natrafiłem w internecie na informacje o testosterone replacement therapy. Przeczytałem, że niski poziom testosteronu może prowadzić do spadku nastroju, depresji, utraty pewności siebie, problemów z koncentracją, rozdrażnienia, spadku libido i kłopotów ze snem (co ciekawe — teraz śpię równo 6 godzin i ani minuty więcej). Od pracy biurowej zaczynałem też coraz bardziej "puchnąć" — siłownia nie pomagała: mięśnie nie rosły, tłuszcz nie schodził.

Zadzwoniłem do kliniki. Po kilku dniach miałem konsultację z lekarzem. Facet pytaniami trafił dokładnie w każde moje doświadczenie z ostatnich kilku lat. Rozmawialiśmy prawie dwie godziny. Niedługo później otrzymałem zestaw do pobrania krwi i adres najbliższej kliniki. Po tygodniu lekarz oddzwonił: mój organizm praktycznie przestał produkować testosteron. Kwalifikowałem się na terapię.

Pamiętam ten pierwszy zastrzyk. Szok psychiczno-fizyczny był tak ogromny, że nie spałem 36 godzin, a uśmiech nie schodził mi z twarzy. Potem wszystko się ustabilizowało i w ciągu kilku miesięcy zacząłem zauważać zmiany: smak, węch, sposób wysławiania się, pewność siebie — wszystko było inne. Jakby wszystko powoli się prostowało i wracało do normy. Praktycznie z miejsca rzuciłem picie i palenie — bez żadnych sentymentów, wracania na chwilę, jeszcze jednego piwka czy ostatniego papieroska. Obudziłem się, zobaczyłem trzy piwa w lodówce "na po pracy", wyjebałem je do kosza razem z fajkami i nie obejrzałem się za siebie.

Po sześciu miesiącach terapii obudziłem się pewnego dnia z myślą: "Nienawidzę Londynu." Włączyłem komputer i zacząłem szukać dwóch rzeczy: nowego domu daleko od Londynu i nowej pracy. Żona chwilę protestowała, ale po pół roku mojej "nowej wersji" przyzwyczaiła się i oddała mi stery. Trzy tygodnie później przeprowadziliśmy się do Newcastle. Zacząłem pracę w firmie inżynieryjnej jako Business Development Executive – praca głównie zdalna, ale z częstymi wyjazdami na eventy, spotkania itd. Wkrótce kupiliśmy dom.

Dwa lata później zmieniłem pracę ponownie. Dziś czuję, jakbym każdego dnia odkrywał nowe pokłady energii i pewności siebie. Kiedyś nie wyobrażałem sobie opuszczenia UK (byłem totalnym domatorem). Dziś latam po Europie i Tajwanie, dbając przy tym, by jak najwięcej czasu spędzać z rodziną. A siłownia? Zakochałem się w dopaminie.

Dlatego: Panowie, jeśli czujecie, że coś jest nie tak — a kiedyś było dobrze — proszę Was: zbadajcie krew. Niektóre rozwiązania są prostsze, niż myślicie!

#zdrowie #depresja #psychika #psychologia

Ostatnie kilka lat mija mi na poprawie egzystencji i funkcjonowania psychicznego. Uczę się cieszyć z drobnostek, jak wymiana gąbki do mycia naczyń, i nie martwić tym, na co wpływu nie mam. O choć moje życie to cykl prokrastynacyjno - nerwicowy to staram się jakoś funkcjonować społecznie i przy okazji szukać sposobów na walkę z niskim poczuciem własnej wartości i fobiami. Tak więc wrzucam mem, który jest o mnie
#gownowpis #zalesie #aletrochetezchwale #psychika #problemy #heheszki #trochęśmiechprzezłzy

Czerpiąc z psychocybernetyki profesora Mariana Mazura, i dodając różne obserwacje na temat świadomości, świadomość ma w sobie element przełamywania homeostazy ciała/psychiki.
Do tego chyba niezbędna jest pamięć krótkotrwała/operacyjna.

Reszta procesów tylko utrzymuje homeostazę.
#psychika #psychiatria #psychologia #psychocybernetyka #marianmazur #jozefkossecki #psc

#daily_wolnegostudenta

Uprzejmie donoszę że żyję

#bieganie
Z rana wyszłam pobiegać, pierwszy raz od liceum. Biegałam razem z chłopakiem i było naprawdę fajnie. Spotkaliśmy innego biegacza i nam pomachał i ja mu odmachałam. Nie sądziłam że bieganie może być fajnie ale bawiłam się tylko trochę gorzej niż na rowerze.

Praktyka uważności też działa, bo po treningu zamiast myśleć o kurde jak mnie mięśnie bolą myślałam hmm to było fajne, jestem teraz zmęczona ale mimo to cieszę się bo było to fajne przeżycie. No tak więc #psychika na plus

A co z #programowanie ?
Jak wróciłam to wrzuciłam merge request na wspólny projekt i zabrałam się za laby. Od 12 do 20 siedziałam i próbowałam połączyć natywną bibliotekę napisaną w Cpp z aplikacją napisaną w javie. W międzyczasie była przerwa na obiad i odcinek serialu, po której sprawy nabrały tempa. Znalazłam w końcu podobny błąd do mojego na gicie jakiegoś OS projektu, sprzed 2-3 lat. Myślałam małe szanse bo dawno ale spróbowałam ich fixa i zadziałało. Jak się okazuje Java w pewnym momencie zgłupiała i przestała sama znajdywać zależne dll więc oprócz wklejania zależnych bibliotek na odpowiednie ścieżki trzeba je jawnie załadować.

Jestem zmęczona, a jutro do pracy.

Powodzenia wam wszystkim i miłego wszystkiego

Zestaw "przeżyciowy" kogoś kto dwie godziny temu wrócił ze szpitala po wpisie o zamiarze samobójstwa (zawinęła mnie policja).

Tak naprawdę wygląda depresja i załamanie nerwowe.

(uzewnętrznianie się pomaga mi, psychiatra to akceptuje, wiem, że wielu się przez to ode mnie odwróci)

#depresja #samobojstwo #psychika