p-1Specjalista

Mam wrażenie, że Elon wciąż nie ma pojęcia jak bardzo nielubiany i żenujący stał się on w oczach zwykłych ludzi. Wcześniej mógł chociaż liczyć na sympatie fanów Trumpa i ogólnie prawicowców, ale po aferze z chęcią przyjmowania masowo hindusów stracił znaczą część ich poparcia. Afera związana z udawaniem jakiegoś wybitnego gracza i ograniczanie wolności słowa dla swoich krytyków ostatecznie zniechęciła do niego nawet największych jego fanów.

#polityka  #elonmusk  #bekazprawakow  #bekazpodludzi  #twitter

tyle zabrakło, żeby pogrążyć Niemcy w chaosie (próg 5%)

#polityka #niemcy

Pięcioletnia dziewczynka z Gniezna trafiła do szpitala z poważnymi obrażeniami. Według ustaleń śledczych dziecko miał katować ojczym, przy aprobacie matki dziewczynki. Na jaw wychodzą nowe, wstrząsające fakty.  Rozmawiałem zarówno z psychologiem, jak i z zespołem medycznym, który

The Guardian właśnie dodał ciekawy artykuł o **ataku w Magdeburgu** i jego sprawcy.
Sprawa jest trochę porąbana, zwłaszcza patrząc przez pryzmat tego, jakie opinie szerzyły się w internecie.

W bardzo dużym skrócie Taleb al-Abdulmohsen ma 50 lat, pochodzi z Arabii Saudyjskiej, od 2006 roku mieszka w Niemczech i był psychologiem. Co najciekawsze sam atak, w którym straciło życie 5 osób i 200 zostało rannych, z czego 41 było w stanie krytycznym, został przeprowadzony po tym, jak sprawca groził zabijaniem Niemców za ich politykę pro-Islamską. Tak, dobrze przeczytaliście. Chłop deklaruje się, jako Saudyjski ateista i pomagał kobietom uciekać z krajów arabskich. Niżej wrzucę linka do jego profilu na X-sie, gdzie możecie sobie zweryfikować słowa Guardiana.

>Samozwańczy saudyjski "ateista", który pomagał kobietom w ucieczce z krajów Zatoki Perskiej, był zdecydowanie krytyczny wobec Berlina za wpuszczenie zbyt wielu muzułmańskich uchodźców i wielokrotnie popierał skrajnie prawicowe teorie spiskowe na temat "Islamizacji Europy".
>
>Abdulmohsen wyraził poparcie na platformie X dla skrajnie prawicowej partii AfD oraz dla właściciela X, amerykańskiego miliardera Elona Muska, który publicznie poparł AfD, mówiąc, że tylko partia antyimigracyjna “może uratować Niemcy”.

Okazuje się, że odpowiednie służby były nawet rok wcześniej informowane o potencjalnym zagrożeniu ze strony tego typa, ale coś chyba nie pykło. Ma być śledztwo.

Przetłumaczyłem sobie kilka jego wpisów i wygląda tak, jak to opisuje The Guardian. Co ciekawe chyba osiągnął swój cel, bo pewne środowiska miały zacząć protesty antyimigracyjne. Niżej kilka jego komentarzy, trochę koślawo tłumaczonych, ale zawsze coś.

>Po pierwsze: zapewniam, że jeśli Niemcy chcą wojny, będą ją mieli. Jeśli Niemcy będą chcieli nas zabić, zarżniemy ich, zginiemy lub z dumą pójdziemy do więzienia. Ponieważ wyczerpaliśmy wszystkie pokojowe środki, napotkaliśmy jedynie kolejne przestępstwa przeciwko nam ze strony policji, bezpieczeństwa państwa, prokuratury, wymiaru sprawiedliwości i (federalnego) Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Spokój im nie służy.
>
>Po drugie: cel Niemiec stał się jasny, czyli szerzenie islamu w Europie. Atakują ruchy polityczne krytyczne wobec islamu, włączając do nich skorumpowanych ludzi, w tym narkomanów, prostytutki i złodziei, aby zniszczyć ruch od wewnątrz. Następnie używają najbrudniejszych środków przeciwko tym, którzy demaskują infiltratorów.
>
>Ponieważ ruch byłych muzułmanów saudyjskich odniósł sukces, zaczęli spiskować przeciwko niemu
>
>Po trzecie: Najbardziej nie mogę uwierzyć w lekkomyślność Niemiec w przekonaniu, że popełnienie serii zbrodni przeciwko saudyjskiej opozycji pozostanie niewyjaśnione. Myślą, że nawet jeśli Talib al-Abd al-Mohsen pozostanie poza więzieniem, Talib al-Abd al-Mohsen nie wymierzy sprawiedliwości! Żyją w złudzeniach, wynikających z braku doświadczenia politycznego, dlatego nie biorą pod uwagę właściwych rachunków
>
>Po czwarte: Zbrodnie popełnione przez władze niemieckie wobec uchodźców z Arabii Saudyjskiej są bardzo brudne i wyjątkowo bezczelne. Im częściej postępujemy z nimi pokojowo, tym bardziej stają się bezczelni, jakby celowo próbowali nas przekonać, że pokój w Niemczech nie ma sensu! Wszystko to dlatego, że chcą szerzyć islam za pomocą brudnych środków, na których islam opiera się od jego pierwszego pojawienia się.

Te wpisy odnoszą się do nitki o złym traktowaniu osób pochodzenia Saudyjskiego, ale chłop trochę to tak opisał, że trudno tu ocenić kto jest winny i o co chodzi. Masa komentarzy w formie labiryntu i spory chaos. Jedna z historii będzie na screenach, które dodał z wiadomości wysłanej do jakiejś osoby, która miała pomóc lub to nagłośnić. Gubię się trochę w tych nitkach, ale jak ich nie usuną, to może to jakoś spróbuję poukładać za jakiś czas. W gruncie rzeczy typ był zły na niemieckie władze, że nie są zainteresowane pomocą osobom, którym on pomagał. W tym przypadku mowa jest o 3 kobietach, choć cała nitka ma chyba 5 osób. Tak, jak wspominałem, jestem zagubiony. Linki niżej, zapraszam, może ktoś to ogarnie.

Jedno co mogę z pewnością wyciągnąć z tych nitek, to silne zafiksowanie na jakieś spiskowe wyjaśnienie tego, czemu ci ludzie nie otrzymują odpowiedniej pomocy.

----------------------
Artykuł Guardiana
**TWITTER tego typa**

Dodatkowo **TUTAJ** macie filmy, które wysłał najprawdopodobniej siedząc już w samochodzie przed samym atakiem, które są po angielsku.
----------------------

#wiadomosciswiat #niemcy #politykazagraniczna

Ceny w Media Markt w 2000r.

#elektronika #historia #gospodarka

bójcie się!!! czemu się nie boicie??!!

#polityka #bekazkonfederacji

Prezydent Joe Biden zezwolił po raz pierwszy na użycie przez Ukrainę amerykańskich rakiet dalekiego zasięgu do ataków na terytorium Rosji. Oznacza to, że Ukraińcy mogą wykorzystać pociski ATACMS w pierwszej kolejności do obrony swoich sił w obwodzie kurskim a potem to już chyba jak

Podczas sprzątania peceta, między memami z papajem a folderem z gondolami znalazłem coś, czym szkoda byłoby się nie podzielić. Złoto polskich czanów, jedna z niewielu dobrych rzeczy, które wyszły z tego obsranego gównem chlewa: Cykl past o Sebastianku, znany również jako Rewir. Autorze, gdziekolwiek teraz jesteś, dziękuję za świetną lekturę!

Zacząłem postować na portalu z nieśmiesznymi prawakami trzy dni temu, ale pomyślałem, że z Tomeczkami też powinienem się podzielić. W ramach rekompensaty, dostaniecie dzisiaj prolog oraz dwa pierwsze rozdziały na raz.

Bez zbędnego pierdolenia, #codziennyrewir 1, 2 i 3/115 czas zacząć!

#pasta #coolstory #truestory #heheszki #lata90 #rewir
__________________________________________________________

PROLOG

Właściwie rzecz biorąc nigdy nie miałem rodziny – jeśli nie liczyć oczywiście matki, Eweliny. Odkąd pamiętam, mieszkaliśmy tylko we dwójkę, zdani wyłącznie na samych siebie.
Wszelacy krewni - jak dziadkowie, ojciec czy wujkowie, byli w naszym życiu nieobecni. Ewelina zerwała kontakty z jej rodzicami po tym jak „pokłócili się” z nią na temat jej wpadki – czyli mnie, jakkolwiek by to nie brzmiało.
Oczywiście nigdy nie powiedziała tego głośno, ale nie trzeba być geniuszem żeby wiedzieć, że dwudziestolatki z reguły nie zakładają rodzin, prawda?
Ojciec opuścił matkę, gdy już się urodziłem – nigdy o niego nie pytałem, nigdy go nie szukałem, nigdy się nim nie interesowałem. Od najmłodszych lat wiedziałem za to, że nie chcę mieć niczego do czynienia z takim człowiekiem. O ile w ogóle zasługiwał na to miano.
No i w końcu, była jeszcze siostra mamy – czyli ciocia Iza. Starsza od niej o tych kilka lat, bodajże siedem, ale zupełnie oderwana od rzeczywistości, jak gdyby były to lata świetlne. Ewelina utrzymywała z nią kontakty przez jakiś czas, ale przestała z nią rozmawiać, gdy ta próbowała przekonać mnie, żebym zamieszkał z nią, jej mężem i ich dziećmi. Miałem wtedy sześć lat.
Brak krewnych nie znaczył jednak, że mieliśmy problemy finansowe czy społeczne. Mówiąc szczerze, było wręcz przeciwnie… Jeśli nie liczyć plotek okolicznych dewot, dawno temu. Chyba wszyscy bowiem wiemy, jak czasami oczerniane są samotne matki – a zwłaszcza takie, które mają czelność wychylać się przed szereg, paradując w kolorowych krótkich sukieneczkach i szpilkach. A do takich osób należała właśnie Ewelina. Lubiła rzucać się w oczy.
Jako dziecko, nigdy nie zwracałem na to uwagi, bo wydawało mi się, że to powszechnie spotykana norma – do czasu, gdy poznałem zwyczaje panujące w domach kolegów, gdzie szczytem higieny było mydło Biały Jeleń, a mody - zwyczajna para jeansów lub czasami nawet spódnica uszyta ze starej zasłony. Wtedy też zrozumiałem, że moja mama zdecydowanie wyróżnia się na tle innych.
Odstępstwa były widoczne również w jej zachowaniu – bo mimo, iż byłem jedynakiem, nie była wobec mnie szczególnie nadopiekuńcza – przynajmniej nie do przesady. Doskonale rozumiała potrzeby młodych i chyba nie powiem na wyrost, że była dla mnie zazwyczaj bardziej koleżanką niż rodzicielką.
No, przynajmniej póki zachowywałem się grzecznie.

*

Dziadkowie Kamila urodzili się, wychowali i zestarzeli w jednej miejscowości – tutaj też spłodzili dwie córki, które podobnie jak rodzice, nigdzie nie wyjechały. Miejscowi, po prostu.
Starsza córka – Milena, zaszła w ciążę bardzo młodo, będąc jeszcze nieletnią. Razem ze świeżo upieczonym mężem-tatą, zamieszkała w rodzinnym domu, zajmując górne pomieszczenia.
Kobieta zgarnęła w puli genowej wszystko co najlepsze, co w połączeniu z odważnym sposobem bycia i zamiłowaniem do kobiecych, kusych ubrań, wyrobiło jej w pewnych kręgach opinię puszczalskiej, ladacznicy – co kompletnie mijało się z prawdą. Plotki, plotki.
Jej odmienność podkreślała również krótka fryzura, jej znak firmowy – kontrowersyjna trzystusześćdziesięciostopniowa grzywka, w kolorze jasnego blond, z krótko wystrzyżonym dołem, naturalnie brązowym - która naprawdę podkreślała jej urodę, co zaskakujące.
Zresztą, podobnie było z Eweliną, z którą zresztą dzięki znajomości ich synów, zaprzyjaźniła się na dobre i na złe. Dwie „bezwstydne dziwaczki”.
Młodsza o rok od niej siostra, Agata, po dwóch latach również została młodą mamą. Niedługo potem, przeprowadziła się z mężem do niskiego bloku mieszkalnego, oddalonego o kilkaset metrów od domu jej rodziców.
Niestety, parze nie wyszło. Mąż odszedł po kilku latach, porzucając syna (Emila), gdy ten miał iść do szkoły podstawowej. Słuch o nim zaginął kompletnie, jeśli nie liczyć informacji, że „zakochał się w młodszej”.
Agata zaś, która całe życie spędziła w cieniu dużo bardziej atrakcyjnej i towarzyskiej siostry, powoli zaczęła stawać się własnym… Cieniem, no właśnie.
Samotne życie odcisnęło na niej swoje piętno i chociaż nigdy do specjalnych piękności nie należała, to z czasem, było tylko gorzej. Kobieta zaczęła chudnąć, przestała dbać o swój wygląd i w końcu, zaczęła nałogowo palić (mniej więcej wtedy, kiedy jej syn), co miało fatalne następstwa dla skóry, włosów, zębów i paznokci. Ale, to miało wydarzyć się dopiero w dalszej przyszłości.
Dziadkowie Kamila i Emila, kilka lat później również przenieśli się do nowego miejsca – również bloku mieszkalnego (ale wyższego i bardziej obskurnego), zostawiając Milenie i jej mężowi cały dom dla siebie.

*

Spośród wszystkich członków naszej paczki, Sperma wychował się chyba w najbardziej toksycznym środowisku. Na pozór, był w dużo lepszej sytuacji niż ja czy Emil, którzy dorastali bez ojców. Z drugiej strony, trzeba wziąć pod uwagę całokształt – a nie tylko jeden element składowy.
Rodzice Spermy sprowadzili się do miasta prawdopodobnie w latach osiemdziesiątych. Jak wielu przyjezdnych, osiedlili się w blokach mieszkalnych – przy czym mieli na tyle szczęścia, by trafić do czteropiętrowców, które w porównaniu do sąsiadujących z nimi „dziesiątek”, były dużo bardziej luksusowe (czyli nie miały głośnych i zdezelowanych wind, piwnice ukryte pod ziemią, większe mieszkania i mniejsze zagęszczenie sąsiadów).
Niedługo potem, rodzina powiększyła się o córeczkę – Martę, a kilka lat później o syna – Patryka (później znanego właśnie jako Sperma).
Ojciec, żeby zapewnić byt rodzinie, zaczął ciężko pracować w różnych zakładach przemysłowych. Wkrótce padł ofiarą choroby zawodowej, trawiącej niższe klasy społeczne – czyli zaczął pić.
Ela, jego żona, zajęła się domem i utrzymaniem przy życiu dzieci. Nie było to zadaniem prostym, ponieważ z pensji prostego robotnika po podstawówce (lub „nawet” zawodówce) trudno było związać koniec z końcem jako tako, nie wspominając o stale przepijanym procencie pieniędzy.
Jakimś jednak cudem, rodzina trwała przez lata, dzieci posłano do szkoły, a Ela zaczęła zyskiwać na wadze, w przeciwieństwie do męża, który z roku na rok stawał się chudszy.
Marta została zapisana do okolicznej szkoły podstawowej, gdzie poznała kilku mieszkańców „slamsów” – czyli obszaru zamieszkałego przez najniższą możliwą klasę społeczną, w której wykształcenie gimnazjalne jest czymś niezwykłym, a środki antykoncepcyjne… Cóż, one były nawet ponad sferą science fiction.
Z jakiegoś powodu, młoda dziewczyna odnalazła tam swoje miejsce - gdzie nauczyła się pić, palić i ćpać, a po jakimś czasie, w jej ślady miał pójść młodszy braciszek, chcący być tak fajny, jak jego siostra.

*

Młody wychował się w normalnej rodzinie, będącej żywcem wyjętą z obrazka – jego ojciec był inżynierem, matka nauczycielką, a brat szkolnym prymusem. Chłopak już od najmłodszych lat wyróżniał się więc na ich tle, chcąc zwrócić na siebie uwagę otoczenia poprzez nie do końca poprawne zachowanie. Prawdziwa czarna owca, wypisz wymaluj.
Koledzy Kluchy (czyli Piotrka, starszego brata) szybko ochrzcili kilkuletniego Patryka pseudonimem Młody – i tak już zostało.
Jeszcze przed tym, jak wszyscy poszliśmy do szkoły podstawowej, Młody poznał Spermę (wtedy znanego jeszcze po imieniu) i oboje stali się nierozłącznymi osiedlowymi rozrabiakami. „Dwóch Patryków – jeden duży, drugi mały”, jak zwykła mawiać czasami Milena, matka Kamila.
Mimo próśb i gróźb rodziców, żaden z nich nie starał się poprawić swojego zachowania – i tym samym, inne dzieci z bloków autentycznie się ich bały.
Jednak, strach ma wielkie oczy – i ich lęk nie zawsze był w pełni uzasadniony. Młody bowiem, mimo całej tej buntowniczej otoczki i nieprzewidywalności, już wtedy miał silnie rozwinięty instynkt przywódczy i wiedział, co to lojalność.
W późniejszych latach, gdy nasza paczka została na dobre uformowana, pełnił więc on rolę naszego niepisanego lidera… I w zasadzie, dzięki niemu, byliśmy też postrzegani przez pewnych ludzi jako łobuzy i chuligani. Cóż, nie można nikogo za to winić, prawda?

*

Rodzice trzeciego z kolei Patryka i jego starszego brata Bartka, przeprowadzili się w nasze okolice w czasach, gdy mieliśmy nie więcej niż pięć lat. Mieszkania w „luksusowych” blokach, w których żyli Sperma i Młody były już dawno zajęte, ale udało im się wynająć małe lokum w sąsiednim betonowcu, po drugiej stronie ulicy, przeznaczonym dla nieco niższej klasy społecznej.
Ojciec chłopców zatrudnił się w jednej z malutkich ekip remontowych, przeważnie pracując w okolicznych dziesięciopiętrowcach.
Jego żona z początku zajmowała się domem – przynajmniej dopóki, dopóty obaj synowie nie mogli bezpiecznie zostawać sami. Potem zaczęła rozglądać się za pracą – padło na kasę w osiedlowym sklepie, co i tak nie było najgorszą możliwą posadą, zwłaszcza, gdy nie ma się żadnego znaczącego wykształcenia.
Bartek załapał się do jednej z fal dzieci urodzonych i wychowanych na wsi, które w wieku szkolnym zderzyły się z miejską rzeczywistością. Okazało się bowiem, że lokalni rówieśnicy mówią, myślą i zachowują się znacząco inaczej od przyjezdnych. To zaś owocowało wewnętrznymi sporami i dyskryminacją. Finalnie, chłopak zaklimatyzował się w nowym świecie, ale zajęło mu to wiele lat.
Patryk miał na tyle szczęścia, by przed pójściem do pierwszej klasy zrozumieć, jak żyje się w blokach i czego nie należy robić. Znalazł sobie znajomych, z którymi grał w piłkę na jednym z prowizorycznych boisk – i jak się okazało, miał do tego wrodzony talent, z którym w przyszłości, chciał wiązać przyszłość.
Kiedy inni chłopcy pragnęli być policjantami i strażakami, jego marzeniem było zostać profesjonalnym piłkarzem.

_________________________________________________________

_SZKOŁA PODSTAWOWA_
_________________________________________________________

ROZDZIAŁ 1

Po latach nie pamięta się traumy związanej z pierwszym dniem w szkole. Pierwszego dnia w zupełnie nowym świecie – ogromnym i po brzegi wypełnionym kilkuletnimi rówieśnikami – równie zagubionymi i przerażonymi co my sami.
I w końcu, nie pamięta się spokoju rodziców, którzy z jakiegoś powodu, wcale nie podzielali niepewności dzieci – przeciwnie, zdawali się doskonale wiedzieć, co czeka nas w przeciągu następnych sześciu lat.
Wtedy nie mogłem nadziwić się, jak moja mama może czuć się pewnie w miejscu takim jak to, podczas gdy ja dreptałem tuż koło niej, trzymając ją za rękę i marząc tylko o tym, by z powrotem znaleźć się w doskonale mi znanym, bezpiecznym domu.
Zgodnie z tym, co powiedziała mi wcześniej Ewelina, w klasie powinna znajdować się tablica – i rzeczywiście, kiedy wszedłem do pomieszczenia, ciemnozielony prostokąt wisiał na ścianie… Ale naprzeciw niego, na drugim końcu sali, był kolejny.
- Dwie tablice? – Zapytał sam siebie chłopiec, który znikąd pojawił się koło mnie, jakby czytając w moich myślach. Miał brązowe włosy, z grzywką starannie przyciętą nad wysokością brwi i okrążającą głowę jak grzyb albo garnek.
Niepewny, obróciłem się za siebie, by zapytać mamę, gdzie i w którą stronę powinienem usiąść - ale gdy podniosłem wzrok, zobaczyłem, że jest zajęta rozmową z inną kobietą – o włosach praktycznie takich samych jak te należące do chłopaka stojącego koło mnie. Obie wydawały się być w doskonałych humorach.
- Chodź, poszukamy wolnych miejsc. – Zaproponowałem nowemu znajomemu, nie chcąc przeszkadzać dorosłym.
- Dobra! – Odparł uradowany. – Jestem Kamil. Będziemy najlepszymi kumplami?
Poczułem, że strach, który mnie trawił od środka nagle przepadł. Roześmiałem się serdecznie do Kamila i podałem mu rękę.
Usiedliśmy w ostatniej ławce, nie mając pojęcia, czy jest to przód, czy tył klasy. Po naszej lewej, przy oknie, siedzieli razem dwaj chłopcy, którzy głośno żartowali i wygłupiali się. Jeden z nich był wyjątkowo wysoki i chudy jak na swój wiek, a drugi z kolei był niepozorny i znacząco niższy, mniej więcej mojego wzrostu. Mimo to, zdawał się jakby emanować jakąś dystynkcją, powagą.
On też jako pierwszy zwrócił uwagę na mnie i na Kamila.
- Hej! – Krzyknął. Obróciłem się w jego stronę, nie wiedząc, jak zareagować. – Cześć. Ostatnia ławka, co?
- Chyba tak. – Zaśmiałem się, zdając sobie sprawę, że rzeczywiście znajdujemy się na końcu klasy.
- Jestem Patryk, ale kumple wołają na mnie Młody. A ten obok to też Patryk.
Podszedłem do obu chłopców i przywitałem się z nimi.
I tak, poznałem Młodego i Spermę.

_________________________________________________________

ROZDZIAŁ 2

Pierwsza klasa była okresem aklimatyzacji i nawiązywania znajomości – w szkole i poza nią przebywałem głównie w towarzystwie Kamila, co z kolei pomogło zaprzyjaźnić się naszym mamom. Poza tym, powoli zaczęła się formować nasza paczka – coraz więcej czasu spędzaliśmy z trzema Patrykami, którzy mieszkali w pobliskich blokach.
Gdzieś w tle przewinęła się jeszcze postać Maćka, mieszkającego nieopodal naszej podstawówki, w przedwojennym zrujnowanym domu, razem z kilkorgiem rodzeństwa, rodzicami, dziadkami i wujostwem. Była to rodzina biedna, prosta i bogobojna – jedna z wielu, które przybyły do miasta ze wsi, by rozkoszować się urokami kapitalizmu, do czasu gdy jej członkowie nie zdali sobie sprawy, że pieniądze są niestety poza ich zasięgiem.
Jeszcze wczesną jesienią, czyli na samym początku mojego pierwszego roku szkolnego, Maciek zapytał się mnie, czy nie wpadłbym do niego po lekcjach. Chłopak do tej pory nie znalazł sobie żadnych znajomych i zazwyczaj do nikogo się nie odzywał, więc nie wiedziałem do końca co o nim sądzić. Powiedziałem mu, że muszę poprosić mamę o zgodę (a przy okazji pewnie i o radę).
Ewelinę zauważyłem od razu, kiedy wyszedłem ze szkoły – nawet pomimo swojego niskiego wzrostu, była mniej więcej dwukrotnie wyższa od większości dzieci zmierzającym do domów. Dopiero gdy podszedłem bliżej, zobaczyłem, że tuż koło niej stoi Maciek, mówiąc coś z wyrazem podekscytowania na twarzy.
- Cześć, mamo! – Krzyknąłem.
- Cześć. Jak było w szkole? – Zapytała się mnie mama, schylając się by dać mi buziaka w policzek.
- Fajnie. – Odparłem.
- Twój kolega przed chwilą zapytał się mnie, czy wpadniesz do niego po południu.
Maciek przytaknął uradowany.
- No… Miałem się ciebie zapytać najpierw. – Powiedziałem niepewnie.
- Och, nie ma problemu. Odrobimy tylko lekcje, zjesz obiad i cię podrzucę.
Z jakiegoś powodu, nie poczułem się specjalnie szczęśliwy.
Dom rodziny Maćka znajdował się przy gruntowej drodze, otoczony podobnymi mu zabudowaniami. W powietrzu czuć było odór krowiego łajna, bowiem niektórzy sąsiedzi hodowali zwierzęta użytkowe. Zaskakujące, biorąc pod uwagę rozmiary ich działek i fakt, że teoretycznie przebywaliśmy w mieście, a nie na wsi.
Zadziwiająca była również różnica kulturowa pomiędzy tą właśnie uliczką a ulicą, przy której mieszkałem ja z mamą. Były to dwa zupełnie odmienne światy, choć oddalone zaledwie o kilometr.
Zatrzymaliśmy się przy zardzewiałym ogrodzeniu.
- To chyba tutaj. – Powiedziała Ewelina, gasząc silnik i otwierając drzwi. – O kurczę! – Dodała poirytowana, gdy jeden z jej wysokich obcasów zatopił się do połowy w błocie.
Na powitanie wyszedł nam Maciek, a zaraz za nim starsza, nieco przygarbiona i wyraźnie zmęczona życiem kobieta – pomyślałem wtedy, że to jego babcia, ale pomyliłem pokolenia – była to jego matka.
- Cześć! – Maciek pomachał mi i podbiegł roześmiany od ucha do ucha. – Dzień dobry pani!
- Dzień dobry. – Odpowiedziała Ewelina, skoncentrowana na stąpaniu po kępkach trawy i unikaniu błota, jakby miało to coś zmienić. Jeden z jej butów był już i tak kompletnie brązowy.
- Chodź, pokażę ci fajne miejsca! I tutaj jest sklep niedaleko! – Krzyczał kolega.
- Tylko uważajcie, dobra? – Powiedziała mama i skinęła mi głową, żebym podszedł. – Skoro idziecie do sklepu, to masz tutaj złotówkę. Kupcie sobie coś, jeśli będzie okazja. – Pocałowała mnie w policzek i uśmiechnęła się.
Pobiegliśmy do sklepu.
Sklep znajdował się kilka domów dalej i stanowił jedyne miejsce publiczne w tej okolicy. Weszliśmy do dusznego pomieszczenia, będącego przerobionym garażem i rozejrzeliśmy się dokoła. Wybór był niewielki, o ile nie gustowało się w tanich trunkach.
Maciek podszedł do lady i poprosił o dwie miętowe gumy do żucia – wtedy pierwszy raz spotkałem się ze sprzedawaniem ich na sztuki. Sprzedawca wyciągnął z napoczętego opakowania dwa listki i podał je klientowi.
- Podać co? – Zapytał się mnie.
Wcześniej zastanawiałem się nad kupieniem paczki bekonowych Lay’sów (które niestety zostały w przyszłości wycofane ze sprzedaży), ale widząc co kupił Maciek, postanowiłem pójść w jego ślady. Skoro ten chciał się ze mną podzielić, to niegrzecznie byłoby nie dać niczego w zamian.
Zamówiłem dwie owocowe gumy, zapłaciłem, podziękowałem i razem z kolegą wyszliśmy.
Od razu otworzyłem jedną gumę, a drugą podałem Maćkowi.
- Dzięki! – Ucieszył się i włożył gumę do kieszeni. Jedną ze swoich, miętowych, odpakował i włożył do ust. – Chodź, pokażę ci ogródek!
Przez ułamek sekundy zastanawiałem się, czy czasami coś nie umknęło mojej uwadze. Było nas dwóch, każdy miał po dwie gumy. Mama zawsze uczyła mnie, bym dzielił się z innymi, jeśli tylko mogłem. Tak też zrobiłem, ale Maciek zdawał się albo nie rozumieć sytuacji, albo udawał, że jej nie rozumie. Mój dziecięcy umysł był skołowany.
- Hej, a po co ci były dwie gumy? – Zapytałem w końcu, po dłuższym namyśle, starając się nie zabrzmieć nachalnie.
- A bo mama mi kazała kupić dla siebie i dla niej.
Pobiegłem za Maćkiem, nie okazując zawodu, choć wewnątrz czułem się nierad. Swoją gumę wyplułem po zaledwie kilku minutach, gdy zaczęła wydawać mi się gorzka.

Ja kudłaty durnowaty, ni czytaty, ni pisaty*
Ja kudłaty, durnowaty, nie wiedziałem, co to „taty”*
Ja kudłaty, durnowaty, reperuję stare graty*

No to zapraszam na nitkę o #strachu - jakie postacie z polskiej kultury, ale nie tylko, mogę też być po prostu z waszej młodości, straszyły was najbardziej? Ponieważ to portal dla starych ludzi to pozostańmy w twórczości XX w.

Diabeł Piszczałka? Wilkusy? A może po prostu Buka (mnie to akurat bardziej Hatfinaty), a może do poduszki oglądaliście Opowieści z Krypty lub Laleczkę Chucky?

#diabeu #halloween #nostalgia #kiedystobylo #strach #glupiehejtozabawy

Zaraz obok mojego bloku stoi szkoła podstawowa. Od ponad roku widuję, jak jedna Ukrainka popyla ze swoim synkiem do tej szkoły codziennie go odprowadzając rano i odbierając popołudniu. Ma taki rytuał, że, jak go odprowadzi, to siada na ławce obok mojego bloku, zakłada słuchawki i z kimś gada na video. Nie wiem, z kim, ale domyślam się, że z rodziną (może z mężem, lub swoim facetem) nie wnikam. I dzisiaj wracając ze sklepu, zobaczyłem ją z synkiem. I ten chłopak był w Polskim mundurze Harcerskim (bo przy szkole jest drużyna) I mi się tak miło zrobiło. Że jednak można się integrować. Jednak można znaleźć swoje miejsce na obcej ziemi, jeśli tylko ludzie są normalni i wszyscy możemy być po prostu ludźmi. Nie wiem czemu to teraz piszę, ale trochę #wzrusz
#feels #ciekawostki #ukraina #polska ale chyba jednak trochę #gownowpis

Nad Dolny Śląsk, Górny zresztą też, nadciąga pogodowy armageddon. Wstepne szacunki mówią o olbrzymich ulewach trwających bez przerwy przez cztery dni i ogólnie jest bardzo mocny '97 vibe. Jakoś dziwnie cicho o tym na hejto, a to naprawdę wyglada na potencjalnie nadciągającą największą katastrofę naturalną w Polsce w XXI wieku.

Same miasta są lepiej przygotowane niż te 30 lat temu (zbiorniki na Nysie Kłodzkiej pod Bystrzycą Kłodzką i Odrze pod Raciborzem stoją puste), sztaby chyba też z większym wyprzedzeniem zareagowały. Ale przy mniejszych lokalnych rzekach w Sudetach będzie rzeź. Jeśli planowaliście wycieczkę w góry, zaplanujcie coś innego

#pogoda #klimat #dolnoslaskie #slask #sudety

Tak dla tych spod znaku „to nie nasza wojna”
Nie wiem czy to nowy filmik ale ja widzę pierwszy raz 😉
kacapy twierdzą że zajmą Warszawę w niecały dzień ??

To najbardziej głupi film, jaki widziałem ostatnio, kwintesencja kacapskiej propagandy 😉

https://streamable.com/n00t6y

#ukraina

Ja j⁎⁎ie. Moje wynajmowane w niemczech mieszkanie zapleśniało. Od kilku dni czyścimy ściany, żeby w ogóle jakkolwiek przeżyć. Okazało się, że ściany to małe piwo, bo zapleśniały też część mebli i wiszące kurtki. Jakiś k⁎⁎wa absurd. A ja się dziwiłem czemu tak często chory jestem...

Jest ktoś w #niemcy kto zna sensownego prawnika, który może pomóc choćby w skróceniu okresu wypowiedzenia umowy na tak ch⁎⁎⁎we mieszkanie, w którym wcześniej problemu nie było?

#niemcy #mieszkanie

#mapy #ankieta #regionalizmy #swietlanmaps

Joe Biden zrezygnował z ubiegania się o reelekcję. Prezydent USA nie zawalczy w nadchodzących wyborach prezydenckich z Donaldem Trumpem. O swojej decyzji poinformował na portalu X. #polityka #usa

#perfumy

Wiele chitrusów zadaje to pytanie, doprowadzając tym samym ojców swych sprawiedliwych do wściekłości. Ten artykuł napisałem w ramach protestu przeciwko trollom, więc nie spodziewajcie się agenci niesprawiedliwości, że napiszę odpowiedź na pytanie z tytułu. Tekst może i będzie długi

#heheszki Triki w reklamach
https://streamable.com/jpdm40

#mapy #ankieta #regionalizmy #swietlanmaps

BOBO DAWAJ